Tuner review: leuk samenspel

De zomer is een tijd van grote kleppers in de cinema, maar ook daartussen zijn er goeie, kleinere films te vinden. Als muziekliefhebber en sinds 5 jaar pianostudent ging ik kijken naar Tuner in een pas heropende Studio Skoop. Twee keer reden tot juichen.

Piano Men

De jonge Niki (Leo Woodall, Bridget Jones: Mad About The Boy) werkt samen met z’n oudere werkgever Harry (Dustin Hoffman) als pianostemmer. Niki lijdt aan hyperacusis, een gehooraandoening waardoor hij geen luide geluiden verdraagt en daarom altijd oordoppen en soms een hoofdtelefoon draagt. Wanneer Harry de code van z’n eigen kluis vergeet, leert Niki zichzelf via filmpjes om kluizen op gehoor te kraken, waar hij door z’n aandoening bijzonder goed in blijkt te zijn. Dat is doorgaans geen party trick voor het goede doel en tijdens een van z’n opdrachten komt hij dan ook in contact met een groep mannen onder leiding van Uri (Lior Raz, Gladiator II) die een kluis proberen te kraken. Ze overtuigen Niki om hen te helpen en maken hem duidelijk dat er veel geld mee te rapen valt.

Daarnaast leert hij tijdens een van z’n andere opdrachten voor het conservatorium Ruthie kennen (Havana Rose Liu, Bottoms). Ze studeert piano en compositie, en heeft veel ambitie want ze wil voor een bekende componist gaan werken. Nadat hij haar uit de nood helpt met haar piano beginnen ze een relatie. Wanneer Harry in het ziekenhuis belandt, wil Niki hem en z’n vrouw Marla (Tovah Feldshuh, The Walking Dead, Crazy Ex-Girlfriend) helpen om hun schulden af te betalen. Daarvoor helpt hij Uri en z’n mannen meer en meer, maar zulke mannen laten je ook niet zomaar gaan.

Gemoedelijk

Als muziekliefhebber en zelf pianoleerling sprak vooral de trailer me aan om naar Tuner te gaan kijken. Een thriller met muziek als centraal element? Dat zien we niet vaak. Uiteindelijk klopt het thrilleraspect niet helemaal en is het vooral een muzikaal drama, maar Tuner is er daarom niet minder om. De film begint al sterk met een snelle montage van de verschillende huizen waar ze piano’s moeten gaan stemmen. Vaak zijn dat geen sukkelaars, wat al voor een contrast zorgt met het leven van Niki en Harry zelf.

De relatie tussen hen wordt eigenlijk zonder veel woorden geschetst en steunt ook wel op de makkelijke chemie tussen Leo Woodall en Dustin Hoffman. Het script van regisseur Daniel Roher (Navalny) en co-scenarist Robert Ramsey (Intolerable Cruelty) geeft hen ook charmante en oprecht amusante dialogen. Dat charmante geldt ook voor de relatie tussen Niki en Ruthie, die met dezelfde speelsheid en naturel tot stand komt. Ook de misdaadverhaallijn en het aandeel van Niki is geloofwaardiger dan je misschien verwacht.

Goeie invulling

Alles is heel warm en helder gefilmd door Lowell A. Meyer (Knock At The Cabin, Servant). De ludieke montage keert terug op een aantal momenten (want hoe hou je kluizen kraken anders visueel boeiend?) en de manier waarop, met een soort fast forward, doet wat denken aan de wetenschapspassages in The Martian. Die montages en de rest van de film worden ondersteund door een levendige jazzscore van Will Bates (The Magicians, Unbelievable) terwijl Marius De Vries (CODA, Kick-Ass) de stukken schreef die in de film gespeeld worden. Want ja, muziek komt zeker aan bod in Tuner, vooral via het personage van Ruthie. Het blijft indrukwekkend als leek (of leerling) om piano op zo’n hoog niveau te zien spelen, want het wisselen tussen de acteurs en de stand-ins valt niet op.

De grote lijnen van het verhaal zijn misschien wel wat voorspelbaar, maar toch zijn er nog details die kunnen verrassen. Ook de slechterik kan je niet helemaal zo noemen. De vier centrale acteurs zijn uitstekend gecast, maar het is toch vooral Leo Woodall die de film draagt. Niki wordt door hem dan ook zo’n personage dat je onmiddellijk het beste gunt. Tuner combineert alle elementen dus heel goed tot een meer dan genietbaar drama zoals we er wel meer willen zien.

Tuner is sinds 01/07 te zien in de bioscoop.