Real Faces review: overtuigt niet helemaal

Op filmfestival Oostende maakten we heel wat Vlaamse premières mee. Een daarvan was de eerste langspeelfilm van Leni Huyghe, Real Faces. De titel slaat op verschillende vlakken van het verhaal, maar toch bleven we een beetje op onze honger zitten.

Onverbiddelijke mediawereld

Julia (Leonie Buysse) werkt bij een castingbureau, waar ze voor een parfumreclame acteurs moet zien te vinden voor de eigenzinnige regisseur David (Yoann Blanc, 1985, Dossier 137). Omdat ze net uit Londen verhuisd is, huurt ze een kamer in Brussel bij de introverte Eliott (Gorges Ocloo). Hij is bioloog en doctor in wording met een passie voor mossen, die hij bijvoorbeeld in z’n bad houdt.

Julia probeert zich staande te houden te midden van alle eisen voor de reclame, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ze doet straatcastings om mensen te zoeken, en vindt het dan ook moeilijk om bepaalde dingen te vragen van de onervaren acteurs. Ondertussen werkt Eliott aan z’n eigen doelen, maar wil hij tegelijk z’n comfortzone wat uitbreiden wanneer Julia hem vraagt om ook auditie te doen.

Minimalistisch

Qua opzet deed Real Faces me denken aan die andere Vlaamse film Here en dat bleek ook deels zo te zijn. Het visuele was al helemaal m’n ding. Alles is heel organisch gefilmd door Grimm Vandekerckhove (Têtes Brulées, Here) met natuurlijke belichting en contrast, een korrelig effect op film en zonder onnodige speciallekes. Ook Brussel komt echt aan bod, zoals tijdens het oudejaar of in de metro. Enkel de mossen van Eliott zorgen soms voor een abstract beeld. Er is ook weinig muziek te horen, waardoor het altijd al wat minder artificieel binnenkomt.

De acteurs en dialogen zijn ook heel naturel. Het centrale duo van Leonie Buysse en Gorges Ocloo had nog weinig acteerervaring voor deze film, wat dat spontane wel ten goede komt. Vooral Buysse is toch ook een actrice die de aandacht naar zich toetrekt. De passie die Ocloo dan weer in Eliott laat doorschijnen, is dan weer heel aanstekelijk. Daarnaast heb je dan meer ervaren mensen zoals Yoann Blanc, die een personage speelt waarvoor je al snel op je hoede bent.

Andere verwachtingen

De verhaallijn rond hem en het conflict dat dat creëert voor Julia is eigenlijk waar de focus ligt. Het tempo ligt in Real Faces eerder laag, waar ik wel vaak van hou, maar dat kan voor sommigen een nadeel zijn. Vooral omdat de emotionele band met Julia voor mij wat wegbleef. Hier is het struikelblok dan net een beetje dat verhaal, waar niet echt genoeg conflict of richting in zit om ook dat lage tempo op te vangen.

Wel zit er een duidelijke boodschap en gevoeligheid in het script van Leni Huyghe en Vincent Vanneste (Skiff) rond professionalisme op het werk en het respecteren van grenzen, zowel die van jezelf als die van mensen die voor je werken. Ook de vriendschap met Eliott speelt er dan wel een rol in, maar toch lijkt die weinig impact te hebben. Ik dacht dat die nog meer een sleutelrol in het verhaal zou spelen. Zo blijf ik met wat gemengde gevoelens achter.

Real Faces is vanaf vandaag te zien in de bioscoop.