We hadden het eerder al over de films waar we naar uitkijken op Filmfestival Oostende 2026. Nu het festival in volle gang is, nemen we jullie mee doorheen ons parcours. Minireviews voor alle films die we zagen, zodat je nog snel tickets kan kopen!
Dag 1
All That’s Left Of You
Terwijl de gruwel in Gaza nog altijd niet ten einde is, is een film als All That’s Left of You broodnodig maar ook een met de juiste focus. Want in plaats van de gruwel centraal te zetten, volgt de film een fictieve familie tijdens waargebeurde stukken uit de geschiedenis. In 1948 woont Sharif met z’n gezin in Jaffa, tot het bezet wordt door Israël. In 1978 gaat het verhaal van hun familie verder, maar staat vooral z’n zoon centraal met z’n gezin, net als in 1988.
De film duurt 2,5 uur maar dat laat zich totaal niet voelen. Het is een echt familie-epos die wel de gevolgen toont van wat de Palestijnen al zo lang meemaken en hoe dat naar toekomstige generaties doorsijpelt, maar altijd vanuit een persoonlijke aanpak. Het verhaal is pakkend maar ook ingetogen en verrassend genoeg niet onnodig zwaar. Bovendien is de cast geweldig, met name Saleh Bakri en Cherien Dabis, die de film ook schreef en regisseerde. De film haalde de shortlist van de Oscar voor Beste Buitenlandse Film, maar kon jammer genoeg geen nominatie binnenhalen en dat vinden wij zeker jammer. (Jana)
California Schemin’
Wat Kneecap is voor de Ierse hiphop, had Sillibil ‘n Brains in de jaren 2000 kunnen zijn voor de Schotse. Ware het niet dat Gavin en Billy niet het zelfvertrouwen hadden van die kerels. Ze ademen muziek, maar zijn ontmoedigd na één auditie voor zelfingenomen Engelsen die lachen met hun accenten en voorkomen. Daarom willen ze de muziekindustrie een lesje leren. Ze doen zich voor als Amerikanen om geloofwaardiger te zijn. Wanneer ze succesvol zijn, zullen ze hun geheim onthullen. Maar dat loopt toch iets anders.
Trotse Schot James MacAvoy maakt van dit verhaal zijn regiedebuut, en we begrijpen waarom. Het is een zot verhaal waar je helemaal in meegaat dankzij de aanstekelijke energie van de twee hoofdrolspelers. Het eerste deel is een grappige wervelwind, en dat maakt het keerpunt net zo voelbaar, letterlijk en figuurlijk. Het tempo gaat eruit wanneer het verhaal al te bekend terrein bereikt. Toch blijf je meevoelen met het duo als ze leren dat ze hun roots niet kunnen en mogen verloochenen. (Elien)
Dag 2
Plainclothes
Rijzende ster Tom Blyth speelt Lucas, een politieagent die in burger homoseksuele mannen moet ontmaskeren zodat ze opgepakt kunnen worden. Dat lijkt hem niet te deren tot hij zelf gevoelens krijgt voor een van hen, Andrew (Russell Tovey). Tegelijk volgen we hem ook enige tijd later in de voorbereiding voor een nieuwjaarsfeestje, waarbij we niet meteen weten hoe het hem vergaan is.
Het debuut van Carmen Emmi is meteen een heus visitekaartje. Door de twee tijdlijnen blijft het verhaal vooruitgaan maar ook mysterieus, omdat niet alle antwoorden meteen gegeven worden. De relatie tussen Lucas en Andrew maakt ook een echte evolutie door en de film blijft tot het laatste moment meeslepend. Daarnaast zorgt Emmi ook voor een unieke visuele stijl door oude camerabeelden te combineren met een flitsende montage. Van hem horen we ongetwijfeld nog!
Zondag De Negenste
De openingsfilm illustreert volgens festivaldirecteur Peter Craeymeersch perfect het thema van dit festival: verbinding zoeken, zeker in moeilijke tijden. En het klopt, want in deze film van Kat Steppe zien we hoe twee broers, Horst en Franz dat helemaal verleerd zijn. Het wordt ook alsmaar moeilijker, want een van hen heeft alzheimer en zit in een woonzorgcentrum. De ander komt op bezoek, maar dat leidt steevast tot letterlijke slagen en verwondingen. Ze hebben nog ‘emotionele boekhouding’ te doen, maar komen alleen wat verder dankzij de hulp van Andrea, de vrouw die destijds deels voor de wig zorgde.
Zondag De Negenste is een creatief hoogstandje. Steppe filmde in een echt woonzorgcentrum; alle bewoners spelen dus zichzelf. Dat zorgt voor authentieke situaties en emoties, waarin topacteurs Peter Van Den Begin en Josse De Pauw perfect hun plaats vinden. Als het geheugen verdwijnt, worden herinneringen vager maar des te belangrijk. Dat illustreert Steppe met inventieve montage- en beeldtechnieken. Door al die keuzes spat de emotie van het scherm, net als de boodschap dat je zelfs in de kleinste momenten nog verbondenheid kan vinden. (Elien)
Real Faces
In het debuut van Leni Huyghe staat Julia centraal, die bij een castingbureau werkt en voor een parfumreclame acteurs moet zien te vinden voor de eigenzinnige regisseur. Omdat ze net uit Londen komt, huurt ze een kamer in Brussel bij de introverte Eliott. Hij is bioloog en doctor in wording met een passie voor mossen. Julia probeert zich staande te houden te midden van alle eisen terwijl Eliott aan z’n eigen doelen werkt en misschien z’n comfortzone wat wil uitbreiden door ook auditie te doen.
Ik dacht al dat Real Faces me qua opzet deed denken aan Here en dat bleek ook zo te zijn. Alles is heel organisch gefilmd zonder onnodige speciallekes en de acteurs en dialogen zijn heel naturel. Ook hier ligt het tempo laag, waar ik wel vaak van hou maar wat voor sommigen een nadeel kan zijn. Een struikelblok is hier dan een beetje het verhaal, waar niet echt genoeg conflict of richting in zit om dat tempo op te vangen. Zo blijf ik met wat gemengde gevoelens achter. (Jana)
No Other Choice
Eigenzinnige regisseurs zoals Park Chan-wook zijn vandaag de dag dun bezaaid. Hij bereikt bovendien ook een groot publiek met zijn films, en No Other Choice zal dat ongetwijfeld ook doen. In deze tragikomedie stort het perfecte leventje van Man-su plots in elkaar wanneer hij zijn werk verliest. In tijden van productieafname en automatisatie is de concurrentie moordend, en wat doe je dan? Tja, zelf eerst moorden?
Dit is in essentie Seriemoordenaar worden voor dummies, en dat is een compliment. De vastberadenheid van Man-su wordt alleen geëvenaard door zijn onkunde. Dat contrast levert een heel erg geestige film op, maar zegt zoals altijd ook iets over onze maatschappij en economie. We moeten werken om te leven, maar onze levensstijl is zo verweven met dat werk dat er voor dat leven niet altijd veel ruimte overblijft. Opnieuw een succesfilm dus, ook grotendeels dankzij de geweldige vertolkingen, met Lee Byung-hun voorop. (Elien)
Skiff
Wat mij betreft, is Skiff, de nieuwste film van Cecilia Verheyden, een coming-of-ageklassieker in wording. Skiff is de passie van de 15-jarige Malou en beheerst haar leven. Tegelijk wordt ze gepest door meisjes in de roeiclub omdat ze zich liever niet doucht daar en lijkt over het algemeen wel met zichzelf in de knoop te liggen. Dat wordt er niet makkelijker op wanneer ze Nouria leert kennen, het lief van haar broer Max. Ze kunnen het goed vinden, en na een tijd kan ze haar gevoelens voor haar moeilijker en moeilijker voor zich houden.
Na Radioman maakt Femke Vanhove nog meer indruk met deze hoofdrol. Ze maakt van Malou tegelijk een tiener die voor iedereen herkenbaar is, maar ook met haar eigen specifieke zaken worstelt. De band in haar gezin is daarnaast ook heel mooi leven in geblazen door de acteurs, net als de prille relatie tussen Malou en Nouria. Daarnaast ademt de film ook zomer via de cinematografie, wat alleen nog maar bijdraagt aan de sfeer. Een lichte maar pakkende film met een mooie boodschap. (Jana)
Amsterdamned 2
Het heeft 37 jaar geduurd, maar daar is Dick Maas terug met een vervolg op een van zijn grootste hits (na de familie Flodder). Ook Huub Stapel is weer van de partij.
Opnieuw is er een seriemoordenaar aan het werk in de Amsterdamse grachten met willekeurige slachtoffers. De modus operandi is zeer gelijkend op wat er zich in de jaren 80 heeft afgespeeld in diezelfde grachten. Jonge inspecteur Tara zit op de zaak, maar haar overste haalt toch Eric Vissers (Huub Stapel) terug uit pensioen om even mee te kijken. En misschien hadden ze 37 jaar geleden toch de verkeerde beet?
In deze sequel zitten er veel gelijklopende zaken met het eerste deel maar ook veel verschillen. Tara en Eric zijn duidelijk van een verschillende generatie en dat clasht natuurlijk af en toe. Ook is Amsterdam niet meer de stad die hij was en is het toerisme en drugsgeweld enkel toegenomen. Neem daar ook bij dat zowel de technologie voor dader en politie op een ander niveau zit dan in de jaren 80, en we krijgen toch een nieuwe kijk op een gekend recept.
Zoals vanouds krijgen we veel humor en een premisse waarin je gewoon moet meegaan. Dick Maas schrijft weer heerlijke situaties die toch vol spanning zitten. Deze Amsterdamned 2 is de eerste Nederlandse film die volledig in IMAX gedraaid is en ziet er zoveel beter uit dan zijn voorganger. Al kan er weinig tippen aan de speedboot-achtervolging van de eerste Amsterdamned. Deze sequel is zeer leuk maar kan net niet tippen aan zijn voorganger. Als er toch een derde deel komt, zit ik alvast klaar! (Frédéric)
If I Had Legs I’d Kick You
Deze film heeft Rose Byrne een Oscarnominatie opgeleverd en daarom ook mijn interesse gewekt. Wanneer de hoofdcast aangevuld wordt met Conan O’Brien en A$AP Rocky verwacht ik wel een leuk filmpje met af een toe een lach. Dat is het dus niet. Ze spelen alle 3 magistraal hun rol, maar weet aan wat je jezelf mag verwachten.
Rose Byrne speelt een moeder met immens veel druk op haar schouders. Ze zit met een dochter met een eetstoornis, heel moeilijke patiënten bij haar job als psycholoog, gaat zelf op gesprek bij een collega en haar man is nogal afwezig. Plots stuikt het dak van haar appartement in elkaar en moet ze tijdelijk met haar dochter op hotel tot het gat gemaakt is.
We volgen dit alles vanuit het standpunt van Rose haar personage en krijgen haar dochter bijvoorbeeld niet te zien. Wat we wel zien is hoe alles op haar weegt en ze uiteindelijk afstevent op een totale inzinking.
Dit is een van de meest frustrerende en geweldige films dit ik laatst zag. En ik wil deze nooit meer zien, zo goed is hij in wat hij doet. Dit is een pijnlijke kijkbeurt, maar wel eentje die je perspectieven open zet. (Frédéric)
Dag 3
Rental Family
Brendan Fraser is letterlijk en figuurlijk de ‘nodige witte man’ in dit oprechte drama van Hikari. Acteur Paul heeft het moeilijk om werk te vinden in Japan, tot hij bij het bureau Rental Family terechtkomt. Zijn rollen daarbij vullen leegtes in de levens van vaak eenzame mensen. Zo wordt hij de vader van een introvert meisje, de vriend van een jonge gamer en de compagnon van een bejaarde acteur. Gaandeweg vervagen de grenzen. Is wat hij doet een hulp of een vlucht?
De trailer deed me vrezen dat deze film net iets te sentimenteel ging zijn. Maar de oprechtheid van het scenario en de acteurs zorgen ervoor dat die lijn nooit (te veel) overschreden wordt. Zeker Brendan Fraser draagt zijn emoties op de oppervlakte, en het is mooi om te zien. De film doet ook interessante vragen oproepen over de echtheid van onze relaties, en of ‘gekochte’ verbinding ooit echt kan zijn. Zijn dit soort praktijken, zeker in een land als Japan, een vorm van lafheid of net zachtheid? De waarheid ligt ergens in het midden. Het levert alleszins een crowdpleaser op die je doet twijfelen maar ook weer hoop geeft. (Elien)
The Testament of Ann Lee
Mona Fastvold maakte vorig jaar met echtgenoot Brady Corbet nog het historische epos The Brutalist, dat me niet echt kon bekoren. Voor dit historische epos neemt zij de leiding, en deze kon mij meer bekoren. Ann Lee wil als jonge vrouw God dienen en belandt zo bij de Shaker-gemeenschap, die hun naam krijgt door de schokkerende manier waarop ze dansen tijdens hun geloofsbelijdenis. Haar broer William is haar rechterhand terwijl ze zich steeds meer in haar geloof verdiept. Uiteindelijk groeit ze uit tot de leider van de Shakers, en legt ze met het celibaat een van de grondregels vast. Om meer mensen te bereiken, verlaten ze Manchester voor Amerika en daar hun geloof te verspreiden. Toch kunnen ze ook daar niet altijd op begrip rekenen.
Amanda Seyfriend haalde dit awardsseizoen heel wat nominaties binnen voor haar vertolking, en terecht. Deze film is best overweldigend en Seyfried smijt zich helemaal. Ook Lewis Pullman en Thomasin McKenzie spelen belangrijke rollen. Een historische musical over geloof zal zeker niet iedereen z’n ding zijn, maar als je je erdoor laat meeslepen, is het een hele ervaring. De setting doet denken aan The VVitch of Das Teufels Bad, en de traditionele Shakerliedjes worden mooi overgebracht door componist Daniel Blumberg. (Jana)
Dag 4
Pillion
Dit coming-of-ageverhaal heeft een ongewoon kantje. Het is de Engelse term voor een bijzitter op een motor, en dat heeft hier symbolische waarde. Colin valt namelijk als een blok voor de enigmatische motorrijder Ray. Al vanaf hun eerste ontmoeting neemt hij de bovenhand op Colin; niet veel later beginnen de twee een BDSM-relatie waarbij Colin de onderdanige is en Ray de dominante. Colin verandert gaandeweg, net als hun relatie, en daar moet hij zijn weg in vinden.
Pillion is een fascinerende en meeslepende film over een extremere relatie dan de meeste mensen gewend zijn, maar uiteindelijk zijn er dezelfde valkuilen. Hoe ver ga je voor iemand die je graag ziet? Hoe bepaal je je grenzen? Wanneer dreig je jezelf te verliezen? De kwestbare vertolking van Harry Melling en haast bezwerende verschijning van Alexander Skarsgård zijn veel opmerkelijker dan de seksscènes waar wellicht veel gewag van gemaakt zal worden. (Elien)
Boho
Deze Streamz-original ging in première op het festival met vier afleveringen, maar heeft aan een al genoeg om een unieke stem te vinden. In Borgerhout heeft Hakima, of Kima voor de vrienden (Serine Ayari), het moeilijk met de verwachtingen van de maatschappij, of toch zeker die van haar moeder. Ze is 34 maar niet getrouwd en zonder kinderen, en bovendien verliest ze haar job. Zus Nawal (Ikram Aoulad) probeert zwanger te raken met haar vriend Mehdi en vriendin/huisgenote Alex (Miss Angel) werkt bij de Seka om een ticket te kunnen kopen om haar vader te bezoeken in Ghana.
Als dat allemaal nogal zwaar klinkt, is dat zeker niet hoe het wordt gebracht in de reeks. Kima leert bijvoorbeeld Adam kennen, die haar aanzet om voor haar dromen te gaan: dansen. In elke aflevering zit er een spontane dansscène die zich voornamelijk in het hoofd van Kima afspeelt, maar mee voor een lichte toon zorgt. Daarnaast klinken de dialogen ook erg naturel en is humor nooit ver weg. Het centrale drietal heeft bijzonder goeie chemie waardoor ik dit ook wel een buddycomedy zou willen noemen, en een vleugje romcom. Deze reeks dompelt je ook onder in de Marokkaanse cultuur, en is precies het gehalte feelgood dat we nodig hebben in deze tijden. (Jana)
Dag 5
Is This Thing On?
Alex en Tess lijken best een functioneel koppel, maar beslissen om te scheiden. Ze waren al even ongelukkig, maar de veranderingen vallen hen zwaar. Op een impulsieve avond komt Alex op het podium een stand-upcomedyshow terecht. Het bevalt hem, en het is een manier om alles te verwerken. Ook Tess ziet zijn zelfvertrouwen toenemen…
Bradley Cooper verfilmt na Maestro opnieuw een deels waargebeurd verhaal, gebaseerd op het leven van Britse komiek John Bishop. Helaas had ik misschien liever een rechtstreekse verfilming of documentaire gezien. De film zweeft tussen karakterstudie en liefdesverhaal, maar beiden voelen incompleet. Will Arnett en Laura Dern zijn geweldige acteurs, maar de dialogen voelen vaak afstandelijk en analytisch aan. Ook de stand-upscènes zijn soms enerverend, net als Coopers eigen personage, dat uit een andere film lijkt te komen. Een vleugje Britsheid had hier niet misstaan. (Elien)
The Shadow’s Edge
Een nieuwe, Chinese actiefilm met Jackie Chan? Die hadden we misschien niet verwacht op het programma, maar we waren er wel benieuwd naar. Chan speelt Wong, een oude politie-inspecteur die in deze tijden van AI en technologie terug wordt gehaald omwille van z’n ongeëvenaarde surveillance-skills. Die hebben ze nodig om een groep jonge overvallers op te sporen die geleid wordt door een beruchte spion van vroeger, de Shadow. Hij richt daarom een jong team op en leert hen wat hij kan. Een van hen is Quinguo, de dochter van zijn overleden politiepartner. Zij wordt niet aanvaard binnen het korps en wil zich dus graag bewijzen.
Deze film is een shiny spionage/actiefilm zoals je die in Hollywood verwacht. De montage is flitsend, de locaties zijn hypermodern, het verhaal heeft talloze wendingen en de clichés ontbreken niet. Toch is dat geen slechte zaak want dat is precies wat ik hiervan verwachtte. Uiteindelijk gaan wij naar een Jackie Chan-film kijken voor de stunts en die zijn echt van een ander niveau. Met veel hand-to-handcombat, flips en gebruik van de omgeving. Je voelt ze soms bijna zelf, maar het is vooral verbazingwekkend hoeveel Chan zelf nog doet. Gegarandeerd een entertainende avond. (Jana)
Dead Man’s Wire
Eind jaren 70 haalde een opzienbarend verhaal het Amerikaanse nieuws. De zoon van een bankdirecteur werd op een hallucinante manier gegijzeld. Tony Karitzis, een klant die zich bedrogen voelde door hun leningbeleid, deed hem een dead man’s wire aan: een geweer dat af zou gaan als hij te veel bewoog. Deze film van Gus Van Sant vertelt dat verhaal.
Dead Man’s Wire is een onderhoudende film met uitstekende vertolkingen van Bill Skarsgård en Dacre Montgomery. De toevoeging van het perspectief van de media, politie en de gewone burger tonen dat zulke vergeldingsverhalen niet zwart-wit zijn. Kapitalistische ongelijkheid blijft overal een probleem, maar zeker in de VS, waar ook vandaag de American Dream onbereikbaarder lijkt dan ooit. (Elien)
Dag 6
I Swear
In Vlaanderen hebben we mensen als Philippe Geubels om het taboe rond het syndroom van Tourette te verbreken. In het VK is dat John Davidson geweest. Als veertienjarige begon hij ineens tics te krijgen, die z’n hele leven op z’n kop zetten. Z’n school of zelfs familie begrepen hem niet, tot hij op z’n 27ste bij het gezin van een oude schoolvriend terecht kan. Door hen leert hij langzaam z’n ziekte aanvaarden en geraakt hij zelfs vooruit in het leven. Al is dat niet zonder de nodige tegenslagen.
Het is moeilijk om te geloven dat hoofdrolspeler Robert Aramayo zelf het syndroom niet heeft, want hij speelt het echt bijzonder goed. Daarnaast is deze een echt typisch Britse film: een scherp randje maar met veel warmte. De tics en vooral hun onverwachtheid zorgen vaak voor humor, maar tonen ook hoe moeilijk het is om zo te leven. Die combinatie en de bijzonder goede cast met ook nog Maxine Peake en Peter Mullan zorgen voor een film die los onze top 3 binnenkomt. (Jana)
Whitetail
Jen was als tiener de oorzaak van een tragedie die haar hele leven veranderde. Jaren later zit ze nog altijd vast in die tristesse en het schuldgevoel. Ze is boswachter in een bos in Ierland, en leidt verder een geïsoleerd leven. Na de dood van haar moeder is ze nog alleen met haar vader, maar ook hun relatie is stroef. De terugkeer van haar eerste liefde zorgt voor nog meer innerlijke worstelingen.
Deze film van de Nederlandse Nanouk Leopold is een heel ingetogen en introspectieve karakterstudie. Whitetail doet denken aan Here van Bas Devos, met als verschil dat de protagonist hier nog iets ondoorgrondelijker is. De film laat de kijker veel interpreteren, maar dat stoorde me niet. Het rustige tempo en de Ierse locaties werkte bijna bezwerend, net als de intense vertolking van Natasha O’Keeffe. Eentje voor de fans van slow cinema. (Elien)
Dag 7
L’île de la Demoiselle
In de laten jaren 1500 wordt de jonge edelvrouw Marguerite de la Roque verkracht door een soldaat die verliefd op haar was. Marguerite is echter beloofd aan de Canadese vicekoning, en die tolereert haar ‘ontucht’ niet. Ze wordt met haar dienstmeid verbannen naar het Duivelseiland voor de Canadese kust. Luitenant Thomas kiest ervoor om bij hen te blijven om voor zijn ongeboren kind te helpen zorgen. Een gegarandeerde dood lijkt het, maar dat is buiten Marguerite gerekend.
Regisseur Micha Wald haalt het waargebeurde overlevingsverhaal van een opmerkelijke vrouw uit de vergetelheid. Dat levert een meeslepend historisch drama op dat ook vandaag nog weerklank heeft. Indrukwekkend gefilmd, met een geluidsmix die de ontberingen bijna voelbaar maken. Salomé Dewaels ankert de film bovendien met een magnetische vertolking. (Elien)
De twaalf: de botoxmoorden
Het laatste seizoen van de antohologiereeks De twaalf was alweer 3 jaar geleden. Deze keer zijn er twee slachtoffers, of eigenlijk 4. De rijke en succesvolle schrijver Daniël Dhaenes (Tibo Vandenborre) en zijn zwangere vrouw Daphne (Laura Sépul). Tijdens hun grootse gender reveal voor hun tweeling worden de kanonnen met de gekleurde rook vergiftigd met botulinetoxine of botox, waardoor ze allebei sterven. Francis Dhaenens (Tijmen Govaerts), zijn zoon uit een eerste huwelijk bekent maar ook z’n vriendin Klara (Evgenia Brendes) wordt verdacht. Op het assisenproces zal hun lot bepaald worden door de twaalfkoppige jury, die ook deze keer weer hun persoonlijke verhalen meebrengen.
In de eerste twee afleveringen moeten er naar goede gewoonte heel wat personages geïntroduceerd worden en krijg je dus heel wat info. Wel ligt de focus meteen bij de zaak, die wel intrigerend is en na twee afleveringen toch al wat wendingen heeft. Je hebt ook al een beeld van de verschillende juryleden, die vaak toch niet zo zijn als ze zich voordoen. Uitschieters waren nu al Serine Ayari, Michaël Pas, Flor Van Severen en Tijmen Govaerts. Het is blijkbaar nog even wachten tot de reeks op VRT zal verschijnen, maar ik ben alvast benieuwd hoe het zal aflopen. (Jana)
Clean
De familie Rochet wordt verscheurd door de verslaving van jongste zoon Timo. Na drie jaar radiostilte duikt hij ineens op op het kerstfeest. Zijn broer Mathieu kan zijn toestand niet meer aanzien en neemt drastische maatregelen. Hij sluit zijn broer op in hun vakantiewoning tot hij clean is. Naast het risico op herval is er ook nog ander gevaar. Mathieu is namelijk politiecommissaris en doet onderzoek naar de dealer van Timo, die nu het dodelijke fentanyl in Brussel verspreidt. Dat alles wordt al snel een netelig kluwen.
Clean is het regiedebuut van Koen Van Sande. Hij combineert fascinerende verhaallijnen en toont zo hoe complex en moeilijk zowel de war on drugs als de weg naar herstel voor verslaafden wel is. Bestraffing helpt te weinig, maar hoe haal je dealers dan onderuit? Die combinatie van perspectieven is waardevol en ambitieus, maar ze voelen door bepaalde keuzes afzonderlijk wat te ‘makkelijk’ en oppervlakkig aan. Er worden veel boodschappen meegegeven, maar misschien net iets te vluchtig. Van Sande wil vooral dat kijkers empathie leren hebben voor verslaafden, en dat lukt zeker wel, dankzij de tedere broer-broerrelatie en de vertolkingen van Tibo Vandeborre en Vincent Van Sande. (Elien)
Dag 8
The History of Sound
David (Josh O’Connor) en Lionel (Paul Mescal) leren elkaar in 1917 kennen in Boston, waar ze allebei aan het conversatorium studeren. Hun liefde voor muziek verbindt hen en ze beginnen een relatie. Nadat David terugkomt van de oorlog vraagt hij Lionel mee om volksliedjes te verzamelen in landelijk Amerika door ze op te nemen op wasrollen. Ze halen hun hart op tijdens de reis maar hun wegen scheiden uiteindelijk toch. Lionel gaat terug naar huis in Kentucky terwijl David gaat lesgeven in Maine. Toch lijkt hun verhaal niet afgerond.
Oliver Hermanus maakte met Living al een van m’n favorieten van Film Fest Gent en ook deze is een van onze toppers van Filmfestival Oostende. Als je van muziek houdt, en vooral folk, is dit al helemaal voor jou, maar ook het liefdesverhaal is mooi en ingetogen. Er is een gamma aan mooie liedjes en stemmen te horen, waaronder die van Paul Mescal, die toch wel verbaast. Het tempo is ook heel gestaag en alles ziet er prachtig uit. Naar het einde toe leek het verhaal even te wankelen maar dat lost zichzelf op wanneer het einde de cirkel rondmaakt. (Jana)
Dit was Filmfestival Oostende voor ons, een geweldige editie. Bedankt om te volgen!
