Dossier 137 review: meeslepend onderzoek

Met een hoofdrol in twee films was Léa Drucker de acteur die we het meest gezien hebben op Film Fest Gent dit jaar. Na L’intérêt d’Adam komt nu ook Dossier 137 in de zalen, een film die je qua opzet kan vergelijken met Line of Duty en die het even goed aanpakt.

Politiecontrole

In 2018 beroerden de protesten van de gele hesjes het nieuws uit Frankrijk. Want het bleef niet altijd bij vreedzaam protest, zowel van de kant van de demonstranten als de politie. De incidenten die door de politie werden veroorzaakt en waarvoor klachten binnenkomen, worden onderzocht door de IGPN, de afdeling Interne Zaken van de Franse politie. Stéphanie (Léa Drucker) is onderzoeker bij die afdeling.

Ze krijgt de zaak van Guillaume Girard op haar bord. Hij werd tijdens een betoging neergeschoten met een riotgun en hield er ernstige verwondingen aan over. Volgens zijn familie deed hij niks verkeerd, dus is het aan haar en haar team om de waarheid te achterhalen. Maar niet iedereen in haar omgeving, en vooral sommige andere politieagenten, zijn opgezet met haar werk. Want wie onderzoekt er nu collega’s?

Zoals het is

Dossier 137 voelt heel waarheidsgetrouw omdat volgens mij realisme echt centraal werd gezet. Zo worden er echte beelden gebruikt van de protesten toen, en zien we via “eigen”, spontane gsmbeelden hoe de familie Girard naar de protesten trekt. Ook tijdens het onderzoek zelf is er dat realisme. In een voice-over leest Stéphanie de e-mails voor die ze moet opstellen naar procureurs en de familie, vol technische en formele taal. Je gelooft zo dat dit niet echt voor de vlotheid van de film gedaan is.

We zien ook de verschillende stappen van een onderzoek: van gesprekken met de familie tot het opzoeken van camerabeelden en uiteindelijk ter plaatse gaan om alles te reconstrueren. Er werd dan ook echt in Parijs gefilmd, waar de film zich ook afspeelt. Alles is heel “droog” gefilmd, maar op een goeie manier. Er zijn geen artistieke bijzonderheden zoals flashy camerahoeken of andere zaken die de aandacht misschien moeten afleiden, want het verhaal is sowieso meeslepend genoeg. De neutrale keyboardmuziek draagt daar ook aan bij. Op dat vlak deed Dossier 137 me soms denken aan Dark Waters, een persoonlijke favoriet in het onderzoeksgenre.

Keerzijde

Veel is ook te danken aan de acteurs, die op alle vlakken geloofwaardig zijn. Léa Drucker brengt altijd een naturel en autoriteit die een verhaal meteen grondt. Vooral de getuigen en de mannen die de onderzochte agenten spelen, zouden zo uit een documentaire over dit onderwerp kunnen komen omdat ze het zo subtiel spelen. De emotie is altijd onderliggend, maar neemt zelden de overhand om onnodig drama toe te voegen. Echt spannend kan je de film nu wel niet noemen, alhoewel je wel benieuwd bent hoe het afloopt.

De film roept ook vragen op over de rol en het imago van de politie, en over de mensen die hen ter verantwoording willen roepen. Zo maakt de groep die onder verdenking komt, deel uit van de eenheid die de Bataclan hielp bevrijden. Iedereen vindt hen helden, dus dan kunnen ze dit toch niet gedaan hebben? Het ongeloof bekruipt je als kijker vaak als je ziet hoever sommigen gaan om hun schuld niet toe te geven. Ik heb een paar keer hoofdschuddend gekeken.

Daarnaast is er ook frustratie over de lange duur van het onderzoek, zowel bij de familie als bij Stéphanie. Daardoor opereert ze niet altijd volgens het boekje, bijvoorbeeld om een getuige te overtuigen om te praten. Toch is het niet allemaal zo donker en serieus als ik het misschien voorstel. Zo is er toch wel wat humor te vinden, tijdens een hotelbezoek of door een kleine verhaallijn met een zwerfkat. Uiteindelijk is Dossier 137 een competente onderzoeksthriller die bijna oldschool aanvoelt en zoals ik er graag nog meer zou zien.

Dossier 137 is vanaf 26/11 te zien in de bioscoop.