Jurassic World Rebirth review – X-dino’s

In deze zevende film in de Jurassic-francise neemt Scarlett Johansson het op tegen mutantendino’s op een onbewoond eiland. Het levert met Jurassic World Rebirth een prima zomerblockbuster op die tegelijk nog iets beter had kunnen zijn.

Kerk in het midden

Drie jaar na het einde van de Jurassic World-trilogie met Chris Pratt en Bryce Dallas Howard lijken de meningen over de films nog altijd verdeeld. De eerste vind ik nog altijd de leukste, maar wat de andere films thematisch verkenden — klonen en co-habitatie — vond ik ook interessant. Maar was de beslissing om de dinosauriërs los te laten op de bewoonde wereld de juiste voor de franchise? Of hadden de films allang apocalyptische tijden moeten aansnijden?

Jurassic World Rebirth (ik mis de dubbelpunt) houdt de kerk wat in het midden. Er zijn geen legacypersonages uit de vorige films te bespeuren. Ook de laatste ontwikkelingen worden grotendeels aan de kant geschoven. De dino’s hebben de jaren vrijheid niet zo goed verteerd, zo blijkt. Ze sterven langzaam uit in ons veranderende klimaat, en nog erger: de mensheid is de dieren al zo gewend dat het hen niks meer kan schelen. De prehistorische dieren gedijen wel nog in één specifieke regio rond de evenaar, omdat het klimaat daar niet zo erg verstoord is. De mens mag er niet komen, maar dat heeft nog een reden. InGen, het bedrijf dat de dino’s weer tot leven bracht, werkte in die regio aan gemuteerde dieren, en dat blijft het best geheim.

Dat is natuurlijk exact waar we naartoe gaan in Rebirth. Want er is altijd nog wel munt te slaan uit de dino’s. Farmabaas Martin Krebs (Rupert Friend) wil het DNA van de grootste overlevende dieren gebruiken om een nieuw hartmedicijn te maken en de geneeskunde vooruit te helpen. (Terwijl hij het zegt, zie je zijn ogen nog net niet in dollartekens veranderen.) Op missie naar een verboden eiland heeft hij natuurlijk personeel nodig. Die vindt hij onder andere in ex-militair en huurling Zora Bennett (Scarlett Johansson, Black Widow), paleontoloog dr. Henry Loomis (Jonathan Bailey, Bridgerton) en kapitein Duncan Kincaid (Mahershala Ali, Moonlight).

Het duurt niet lang voordat het team beseft dat de dieren inderdaad gedijen in het evenaargebied, en dat zij zeker in het nadeel zijn. Daarbij komt nog dat ze een paar burgers op hun dak krijgen. Vader Reuben (Manuel Garcia-Rulfo) is met zijn dochters en schoonzoon-in-wording op zeiltocht, maar ze worden gesaboteerd door een mososaurus, die hun boot doet zinken. Zara en Duncan beslissen om hun noodsignaal te beantwoorden. Maar daardoor zijn ook de dino’s in de buurt op hun hoede. De mensjes crashen op het voormalige researcheiland voor het originele park. Tussen hen en overleven staan tientallen, zo niet honderden prehistorische en enkele gemuteerde soorten die al 17 jaar geen mensen zagen… Komt goed!

Over tot de actie

Zolang ze geen film maken vanuit het perspectief van de dino’s — zie deze aflevering van Pokémon ter inspiratie — blijven de mensen de focus in deze films. Het eerste derde van de film vertelt ons meer over hun achtergrond. Dat is ook meteen het minst sterke. Die introscènes bevatten expositie die de kijker eigenlijk zelfs niet nodig heeft. Ook de vaak geforceerde pogingen om daarin humor te verwerken, deed me een paar keer grimassen. Door de uitstekende openingssequentie in het labo van het eiland waren de verwachtingen wel al hoog.

Gelukkig betert het weer zodra de actie losbarst. Gareth Edwards (Rogue One, The Creator) regisseert met dynamiek. Ook zijn keuze om op film te draaien geeft de film een oldschool en warme look. Ook de banden tussen de personages schakelen dan een versnelling hoger. De kinderen van het verloren gezin bleven me wel irriteren, ook al is de babydino die de jongste telg achtervolgt heel schattig. Maar scenarist David Koepp brengt er in dit deel meer dan genoeg vaart in.

Krebs wordt nooit meer dan een opportunist met geldhonger, maar dat leent zich perfect voor een zomerblockbuster als deze. Het personage van Scarlett Johansson mocht meer uitgewerkt zijn, maar ze is wel het anker van de film en zet zoals vanouds een goede prestatie neer. Haar vriendschap met het personage van Mahershala Ali is het emotionele hoogtepunt van de film. Ali loopt ook weg met de meeste scènes. Hij krijgt concurrentie van Jonathan Bailey, erg charmant als de onervaren maar gepassioneerde wetenschapper. Als er een sequel komt — gezien de droomstart aan de kassa lijkt dat reëel — dan zie ik hen graag terug.

Minder gewild voor een terugkeer zijn de genetisch gemanipuleerde dino’s. De D-rex, een zesvoetige Xenomorph-lookalike, maakt wel indruk, maar de ‘gewone’ dinosauriërs zijn zeker genoeg. Een bepaalde scène met een T-rex en een reddingsboot is een van de spannendste van de film. En het dier was zelfs niet constant in monstermodus! Op de visuele effecten is wel niets aan te merken, en de makers gaan een paar gruwelijke eindes niet uit de weg.

Na al die jaren zit er dus nog wel potentieel in deze films. Een nieuwe invalshoek zal wel nodig zijn bij eventuele volgende om de aandacht levendig te houden. Op zich had ik wel willen zien hoe de dino’s voor chaos zorgden in grootsteden als New York. Maar ook na Jurassic World Rebirth zijn er alleszins een aantal interessante nieuwe pistes te bedenken.

Jurassic World Rebirth is nu te zien in de bioscoop. Lees ook ons artikel over de carrière van Scarlett Johansson en haar recente boxofficemijlpaal.