Materialists review: onvoorspelbaar

Wat doe je als je carrière draait om liefde, maar je eigen hart alle kanten op gaat? In Materialists laat Celine Song zien hoe lastig het kan zijn om te kiezen tussen echte gevoelens en de verleidingen van rijkdom en zekerheid. Het is precies die strijd die de film spannend maakt en die je niet meteen loslaat zodra de aftiteling begint. Desondanks laat het het verloop van het verhaal een schaduw van twijfel achter, alsof het meer verborgen lagen heeft die je nog moet ontdekken.

Meer dan de perfecte match

Met Materialists keert Celine Song, de getalenteerde regisseuse achter het ontroerende Past Lives, haar debuutfilm die in 2023 meteen twee Oscar-nominaties ontving, waaronder Beste Film en Beste Originele Scenario, terug naar het witte doek. Waar Past Lives nog doordrenkt was met een zachte, stille melancholie en een ingetogen maar diepgevoeld portret van liefde en gemiste kansen, kiest Song in haar nieuwe film voor een lichtere toon. Toch blijft de scherpte en prikkelende blik op de moderne datingwereld onmiskenbaar aanwezig. Het verhaal speelt zich wederom af in het bruisende hart van New York, dat niet alleen Songs thuisbasis is, maar ook het decor vormde voor haar debuut.

Lucy Mason (Dakota Johnson) is er een succesvolle matchmaker, iemand die moeiteloos haar rijke cliënteel koppelt aan hun ideale partners. In haar werk komt Lucy vaak klanten tegen die op zoek zijn naar de ‘perfecte’ partner; iemand die zoveel mogelijk vakjes afvinkt. Mooi uiterlijk, een goede job, financiële zekerheid, status, betrouwbaar en attent: het zijn de standaardcriteria die vaak als uitgangspunt worden genomen. Het lijkt alsof liefde eenvoudigweg een puzzel is die je moet oplossen door de juiste kenmerken af te strepen.

Op de bruiloft van één van haar succesvolle koppels ontmoet Lucy onverwacht Harry (Pedro Pascal), een echte ‘golden unicorn’, een term uit de datingwereld die verwijst naar die zeldzame perfecte partner. Tot haar eigen verrassing toont hij interesse in haar en vraagt haar mee uit. Ze brengen steeds meer tijd samen door, en wat begint als een kennismaking ontwikkelt zich langzaam tot een relatie. Maar ze wordt er ook herenigd met haar ex John (Chris Evans), een charmante maar onvoorspelbare toneelacteur die het financieel niet breed heeft, maar duidelijk nog altijd een plek in haar hart heeft.

Liefde is geen rekensom

Naarmate de tijd verstrijkt, begint Lucy te beseffen dat het afvinken van alle juiste vakjes op een perfecte checklist niet automatisch zorgt voor die ongrijpbare vonk of diepe emotionele verbondenheid waar ze eigenlijk naar verlangt. Wanneer een door haar georganiseerde date dramatisch uit de hand loopt, komt haar zorgvuldig opgebouwde wereld op losse schroeven te staan. In plaats van steun te zoeken bij haar vriend, belt ze haar ex John. Dat telefoontje is de doorslag die het verhaal een andere wending geeft.

De film onderzoekt hoe verleiding, luxe en materialisme vaak botsen met echte gevoelens, en laat zien dat liefde geen eenvoudige rekensom is. Het legt bloot hoe moeilijk het is om te kiezen tussen comfort en passie, zekerheid en ware liefde. Materialists laat zien dat die verlanglijstjes uiteindelijk weinig zeggen over wat liefde écht betekent. Liefde gaat om iets veel ongrijpbaarders: die onverwachte vonk, de klik, de chemie die je voelt met iemand anders. Juist die moeilijke keuzes maken de film interessant en zorgen ervoor dat hij nog lang in je hoofd blijft hangen.

De emotie haalt het tempo niet bij

Toch had het verhaal soms wat meer ruimte mogen krijgen om de emoties van de personages beter te laten groeien en de overgangen tussen hun gevoelens wat natuurlijker te laten voelen. Wanneer bij Lucy uiteindelijk een belangrijk inzicht doordringt, voelt dit helaas wat plots en onderbelicht. Het komt te abrupt, waardoor je als kijker niet volledig meemaakt hoe die innerlijke strijd zich ontwikkelt of welke twijfels haar echt bezighouden.

Dat is eigenlijk een gemiste kans, want juist in die worsteling zit de kern van haar verhaal en de pijn van liefdesverwarring. De film gaat daardoor niet diep genoeg in op de kwetsbaarheid en complexiteit die liefde met zich meebrengt. Tegelijk laat het wel heel goed zien hoe lastig het kan zijn om je eigen gevoelens echt te begrijpen, vooral wanneer je vastzit in vaste denkpatronen, verwachtingen die je jezelf oplegt, en de druk van wat de maatschappij van je verwacht. Liefde laat zich nou eenmaal niet plannen, hoe graag je dat soms ook zou willen.

Toch is het precies deze worsteling tussen verstand en gevoel, tussen wat ‘moet’ en wat ‘voelt’, die het verhaal menselijk en herkenbaar maakt. Het gaat om de persoon die je wilt bellen als het leven even zwaar wordt, degene die jouw steun en toeverlaat is wanneer alles op zijn kop staat. Het is die zoektocht die Materialists zo intrigerend houdt en ons uitnodigt om na te denken over wat liefde écht is.

Niet helemaal gelijk aan haar debuut

Toch moet ik eerlijk bekennen dat Materialists voor mij niet hetzelfde niveau weet te bereiken als Past Lives. Waar die film zich onderscheidde door zijn oprechte, eerlijke en kwetsbare benadering van liefde, voelt Materialists op verschillende momenten wat minder overtuigend en net iets te gehaast in zijn ontwikkeling. Desondanks is het nog steeds een interessante kijk op hoe liefde, verlangen en materialisme elkaar kunnen beconcurreren in het moderne leven, een thema dat Celine Song met lef durft te verkennen.

Hoewel ik Past Lives persoonlijk sterker vond vanwege zijn oprechte en kwetsbare benadering van liefde, heeft Materialists het commercieel beter gedaan. Met een wereldwijd boxofficeresultaat van ruim 62 miljoen dollar (waarvan zo’n 36 miljoen in de VS en Canada alleen) tegenover een budget van ongeveer 20 miljoen sloeg de film bij het publiek toch goed aan. Maar het financiële zegt, zoals Materialists ook zelf toont, niet altijd alles.

Materialists is nog steeds te zien in de bioscoop.