The Sopranos bestaat twintig jaar. Geen beter moment om de beste televisieseries die sindsdien uitkwamen te verzamelen in een gigantische lijst en te rangschikken volgens de impact die ze gemaakt hebben op onze redactie.

In het voorjaar van 1999 lanceerde HBO de prestigieuze maffiareeks The Sopranos. Het was de start van wat we in de volksmond peak tv noemen. Het ondertussen twintig jaar durende gouden tijdperk van kwaliteitstelevisie kenmerkt zich door een overvloed aan reeksen die je stuk voor stuk moet gezien hebben. Onbegonnen werk, maar het is onze redactie met heel uiteenlopende smaken wel gelukt om voor jou de ultieme top 100 te verzamelen van al die televisieseries die ons het meest raakten.

Enkele cijfers

In de volledige top 100 staan slechts 34 series die momenteel nog lopen, of waarvan het nog onduidelijk is of er nog vervolgseizoenen komen. Dat onze redacteurs jong zijn, bewijzen de 36 series die uitkwamen binnen de voorbije vijf jaar. Daarvan staan er zelfs vier in de top 10. Met 11 Vlaamse titels bewijzen we dat ook Geekster een beetje chauvinistisch is.

En hoe zit het met HBO, de zender die het gouden tijdperk van tv startte? Home Box Office kroont zichzelf net geen koning van de lijst met 13 series, maar de zender haalt wel nummer één. Het is streamingdienst Netflix die de kwaliteitszender inhaalt met maar liefst 17 tv-reeksen uit eigen huis (en co-producties). Iets om in de gaten te houden, dat Netflix.

Het stemproces

Tien redacteurs staken de koppen bij elkaar en kozen uit bijna 200 series hun favoriete reeksen. Iedereen kon titels die uitkwamen vanaf het jaar 1999 toevoegen aan de lijst. Nadien hielden we een eerste stemronde waarin elke persoon tot 100 punten mocht verdelen, met een maximum van drie punten per serie. Uit die ronde haalden we de 100 onderstaande series, waarop we een tweede keer stemden om ex aequo’s te vermijden.

In een democratie is nooit iedereen tevreden, en dat betekent in dit geval dat er veel televisieseries uit de boot vielen. De jonge samenstelling van onze redactie levert een top 100 op met jonge titels. Daarnaast zorgt ons onderling verschil in smaak voor enkele verrassende reeksen, en daarmee kunnen we alleen maar blij zijn.

De 100 beste series van de afgelopen 20 jaar (volgens Geekster)

© HBO

100. The Wire (2002-2008)

The Wire mocht voor mij absoluut niet in dit lijstje ontbreken. Het feit dat de in mijn ogen beste politieserie ooit maar net de top 100 haalt, zal ik maar toeschrijven aan de jonge gemiddelde leeftijd van onze redactie. Dat en het feit dat deze reeks nogal diep begraven ligt in de kelders van HBO. Jammer toch, want The Wire was de eerste politiereeks die het aandurfde om zich een volledig seizoen te concentreren op één enkele zaak. Meer nog, de vele afzonderlijke seizoenen volgden een rode draad en kwamen op het einde weer samen tot een prachtige afsluiter. Hét hoofdpersonage van The Wire is dan ook de stad Baltimore, die in al zijn facetten aan bod komt. Het is een doorsnede van de maatschappij zoals we ze nog maar weinig hebben gezien op het kleine scherm. (Yves)

©HBO

99. Girls (2012-2017)

Wanneer haar ouders twee jaar nadat ze is afgestudeerd de geldbeugel sluiten, moet Hannah voor het eerst in haar leven op eigen benen leren staan. Ze woont samen met haar beste vriendin Marnie in een piepklein flatje in Brooklyn dat ze eigenlijk niet kan betalen. Marnie werkt in een kunstgalerij maar droomt van een carrière als zangeres. Jessa is een Britse bohemienne die geen blad voor de mond neemt en haar roommate Shoshanna, die haar leven in New York ziet als een aflevering van Sex and the City, is heimelijk nog maagd. Girls kreeg veel kritiek omwille van de volgens sommigen gratuite naaktscènes en het ontbreken aan raciale diversiteit. De controversiële uitspraken van Dunham buiten de set deden de serie ook geen deugd. (Yves)

©BBC

98. Top of the Lake (2013-)

Nog voor Elisabeth Moss schitterde in The Handmaid’s Tale liet ze al zien wat ze waard is in deze serie van Jane Campion (The Piano). Er kwamen uiteindelijk twee seizoenen van, met telkens zwangere vrouwen aan de rand van de maatschappij centraal in het verhaal. Moss speelt Robin Griffin, een politie-inspectrice in Sydney met een moeilijk verleden. Daardoor wordt ze niet altijd serieus genomen door haar collega’s, maar ze laat zich niet zomaar kisten. Met een no-nonsense aanpak en empathie voor de slachtoffers gaat ze tot het uiterste om een verdwijning (seizoen 1) en een moord (seizoen 2) op te lossen. Top of the Lake is een complexe, slimme serie die gebruik maakt van unieke locaties en onderbelichte problemen. Een ondergewaardeerd pareltje. (Elien)

©HBO

97. Looking (2014-2015)

Looking van Michael Lannan en Andrew Haigh probeerde een waarheidsgetrouw beeld te scheppen van een groep homoseksuele vrienden in San Francisco. De reeks volgt de levens van Patrick, een neurotische gamedesigner die wanhopig op zoek is naar een lief, Agustín, een rijkeluis zoontje dat het probeert te maken als kunstenaar en Dom, een promiscue dertiger die ervan droomt zijn eigen restaurant te openen. Haigh (Weekend) legt als geen ander de vinger aan de pols. Samen met de single-camera setup en de muziek krijgt de serie een heerlijk indie-gevoel. Jammer genoeg trok HBO na het tweede seizoen de stekker eruit, maar een online petitie van de fans zorgde ervoor dat een tv-film het verhaal mocht afronden. (Yves)

©Netflix

96. Lovesick (2014-)

Voor wie How I Met Your Mother te karikaturaal vindt, is Lovesick het ideale alternatief. De Britse serie zag het levenslicht als Scrotum Recall, maar werd, godzijdank, nieuw leven ingeblazen bij Netflix onder een meer toegankelijke naam. In Lovesick moet Dylan in het reine komen met zijn liefdesleven en zichzelf nadat hij chlamydia heeft opgelopen. Door gretig gebruik te maken van onthullingen in het verleden en het heden komt de komediereeks zowel verrassend als teder over. Een will they, won’t they?-verhaal zoals er maar weinig zijn. (Matti)

©SBS

95. Callboys (2016-)

De callboys zijn uitgegroeid tot een begrip. Het eerste seizoen zat niet alleen heel goed in elkaar, de hoofdpersonages waren ook geweldig goed. Devon, Wesley, Jay en Randy wonnen de Vlaamse huiskamers al snel voor zich met hun sexy business. Wilden we toen niet allemaal een dildo van die sympathieke bende? De knipogen naar de vorige reeksen van Jan Eelen, Het Eiland en In de Gloria, maken Callboys alleen maar unieker. (Louis)

©HBO

94. Silicon Valley (2014-)

Het internet heruitvinden, dat is in het kort de opzet van Silicon Valley. Dat brengt een zeer interessante kijk op de start-up wereld met zich mee. Het is dat, al dan niet waarheidsgetrouwe, verhaal, dat mij telkens terugtrekt naar de reeks. Al zitten de grappige parodieën op Google en consorten in de serie daar ook wel voor iets tussen. Ik kijk al uit tot naar hoe ze de wildgroei aan deelsteps in het echte Silicon Valley zullen aanpakken in het komende seizoen. (Louis)

©Netflix

93. 13 Reasons Why (2017-)

13 redenen waarom 13 Reasons Why op deze lijst hoort, ga ik je niet geven. Wat je wel moet weten, is dat de reeks een conversatie heeft voortgebracht over het zelfmoordthema. We mogen nooit te snel conclusies nemen en moeten beseffen dat soms de kleinste dingen een emmer kunnen doen overlopen. De opzet van de bandjes, en in seizoen twee, doch in mindere mate, de foto’s, zijn zeker origineel te noemen. Maar uiteindelijk zijn het voor mij voor een groot stuk ook de personages en de acteurs die het verhaal een stukje hoger tillen. (Louis)

©CBS

92. The Good Wife (2009-2016)

Alicia Florrick (Julianna Margulies) gaat na een lange onderbreking terug aan het werk als advocaat. Dat is niet zozeer haar eigen keuze, maar uit noodzaak nu haar man in de gevangenis zit voor een seks- en corruptieschandaal. Doorheen de reeks zien we Alicia evolueren van brave huisvrouw tot keiharde advocate. Elke aflevering behandelt een nieuwe rechtszaak en de manier van schrijven is vaak uniek. Margulies schittert als Alicia en zij kreeg altijd geweldige steun van onder meer Christine Baranski als mede-advocate Diane Lockhart. (Jana)

©vrt

91. Beau Séjour (2017)

Wie zegt dat sciencefiction niet kan in Vlaanderen? Een van de beste series van 2017 bewijst het tegendeel. Kato wordt wakker onder het bloed, zonder enig idee van wat er gebeurd is, maar beseft wel dat ze vermoord is. Slechts een aantal mensen kunnen haar zien en met hun hulp moet ze zien te achterhalen wie haar moordenaar is. Ze volgt de impact op haar gezin vanop de eerste rij en dat levert vaak hartbrekende taferelen op. Lynn Van Royen kende een echte doorbraak door Beau Séjour en dat is nog een extra reden om de reeks te bekijken. (Jana)

 

©The CW

90. Crazy Ex-Girlfriend (2015-2019)

Kijk, Crazy Ex-Girlfriend is één van mijn persoonlijke favorieten, en ik ben blij dat ik erin geslaagd ben de reeks in onze top 100 te krijgen. Er zijn geen andere series die op een relatief toegankelijke manier mentaal welzijn in beeld brengen. De reeks heeft daarnaast ook zijn absurde momentjes en musicalsongs om de zwaardere thema’s een beetje te nuanceren. Ik geef het toe, het is een love-it-or-hate-it-kwestie. De reeks is momenteel aan zijn laatste seizoen bezig en ik zal Rebecca, of eerder de geniale Rachel Bloom, echt missen op het scherm. (Louis)

©NBC

89. My Name Is Earl (2005-2009)

Ik heb heel fijne herinneringen aan My Name is Earl. Ik denk graag dat deze reeks qua thematiek de voorloper is van het fenomenale The Good Place. We volgen Earl, een sjofele kerel die niet te vies was om de mensen rondom hem te bedriegen of een loer te draaien. Hij wint 100.000 dollar met een lottoticket, maar verliest alles nadat hij wordt aangereden. Tijdens zijn herstel krijgt de man een openbaring: hij is vervloekt door de intussen opgestapelde slechte karma. Hij maakt een lijst met mensen die hij bedrogen heeft en probeert het één voor één goed te maken. De reeks mag dan wel draaien rond trailerparkvolk, het had altijd het hart op de juiste plaats en enorm veel respect voor de personages. (Davy)

©Starz

88. Spartacus (2010-2013)

Spartacus is zo’n serie die zich maar al te vaak laat omschrijven als guilty pleasure, maar moet je je schuldig voelen als je zo veel plezier haalt uit glorieuze gladiatorengevechten en al even overdreven sekspartijen? Natuurlijk niet, en daarom is het ook elke seconde genieten van de drie seizoenen van Spartacus. Wie niet genoeg krijgt van het bloederige geweld, kan ook de prequelserie bekijken die de periode moest overbruggen waarin de eerste hoofdrolspeler Andy Whitfield tevergeefs vocht tegen kanker. (Matti)

©BBC

87. Peaky Blinders (2013-)

Peaky Blinders sprong pas echt op de radar van het brede publiek toen Netflix de distributierechten ervan verkreeg. De historische gangsterreeks is even aantrekkelijk als zijn frontman (Cillian Murphy) met de muziek van Nick Cave en Arctic Monkeys, een visuele stijl die zelfzekerder wordt met het seizoen en een verhaal dat je de personages evenveel doet aanbidden als vervloeken. Het vijfde seizoen over de bandieten uit Birmingham die nooit genoeg zullen hebben en nooit zullen leren uit hun fouten, komt dit jaar uit. (Matti)

©USA Network

86. Suits (2011-)

Deze dramaserie loopt stilaan op haar einde en is voor velen de serie waarin Meghan Markle te zien was voor ze royalty werd. En dat zou jammer zijn, want Suits was een solide en intelligente advocatenserie. Fietskoerier Mike (Patrick J. Adams) krijgt een job als advocaat bij een gerenommeerd kantoor, ook al heeft hij zijn rechtenstudie nooit afgemaakt. Mike en zijn mentor Harvey Specter (Gabriel Macht) houden dat voor iedereen verborgen. Die spanning loopt doorheen de serie terwijl we de personages beter leren kennen. Dat is de grootste sterkte van Suits: elk personage is veelzijdig, van Harvey en Mike, hun ‘rivaal’ Louis, topvrouw Jessica (Gina Torres, die binnenkort een spin-off krijgt) tot secretaresse Donna en juridisch assistente Rachel (Markle). Suits vervalt nooit in het melodramatische, en je leert ook nog iets bij over de advocatuur. (Elien)

©vrt

85. Quiz Me Quick (2012)

Quiz Me Quick volgt vijf onwaarschijnlijke vrienden tijdens hun queeste om deel te kunnen nemen aan de illustere Superprestige-quiz. Maar verliezen ze daarbij uit het oog wat écht belangrijk is? Deze serie, bedacht door Bart De Pauw en Jonas Geirnaert, is een van de betere Vlaamse reeksen van de laatste jaren. De reeks gaf ons memorabele personages als Roger “Het paard van Parijs” Sterckx, Armand “Duiveltje-weet-al” De La Ruelle en Kevin Janssens en Stefaan Degand als Mario en Budo, twee ex-militairen die leven in het kapsalon brengen. (Jeroen)

©Showtime

84. Homeland (2011-2019)

Spionagethriller Homeland, gebaseerd op een Israëlische serie, wist ons drie seizoenen lang te beklijven met Carrie Mathison (Claire Danes) die moest achterhalen of teruggekeerde krijgsgevangene Brody (Damian Lewis) al dan niet een vijand van de staat was. Na een wankel vierde seizoen, overtuigden de seizoenen erna ons volledig met razend actuele (“No one wants another Paris.”), steeds veranderende verhaallijnen rond een complex vrouwelijk hoofdpersonage. Eind dit jaar verschijnt het achtste en laatste seizoen van Homeland. (Matti) 

©BBC

83. The Fall (2013-2016)

Rechercheur Stella Gibb (Gillian Anderson) moet naar Belfast om een nieuwe blik te werpen op het onderzoek naar de moord op Alice Monroe, dat al 28 dagen openstaat. De verantwoordelijke voor die moord is Paul Spector (Jamie Dornan), een jonge, getrouwde man met twee kinderen. Niemand vermoedt ook maar enigszins dat hij een duister geheim verbergt, waardoor hij ongestoord z’n gang kan gaan. Uiteindelijk ontstaat er een kat-en-muisspel tussen Stella, die hem koste wat kost wil vinden, en Paul, die door haar geïntrigeerd is. Beide acteurs spelen de pannen van het dak en ook het verhaal houdt je drie seizoenen aan het scherm gekluisterd. Hopelijk komt er nog een vervolg. (Jana)

©Fox

82. Fringe (2008-2013)

Wat als de frequentie van onverklaarbare fenomenen sterk toeneemt? Zaken die de gewone divisie van de FBI het petje te boven gaat? Dan stel je een klein team samen met een expert. In dit geval, de mentaal labiele Walter Bishop (John Noble). Fringe was het derde grote project van J.J. Abrams na het overrompelende succes van Alias en Lost. De procedurale scifireeks was werkelijk de juiste reeks op het juiste moment. Het vulde het X-Files-gat in het tv-landschap, kon mee surfen op het enthousiasme van Lost én tapte gulzig uit de angst en complottheorieën die ontstonden in een post-9/11-Amerika. Een absolute aanrader voor de fan van high concept maar toch goed verteerbare scifi. (Davy)

©The CW

81. The Vampire Diaries (2009-2017)

In het zog van de Twilight-films besloot The CW vampieren ook op hun zender te introduceren. Gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van L.J. Smith volgen we de jonge Elena, die op school in de ban raakt van de mysterieuze Stefan Salvatore. Langzaam wordt duidelijk dat het bovennatuurlijke wel erg aanwezig in Mystic Falls (subtiel hoor). Vooral de aanwezigheid van vampier Stefan en zijn broer Damon brengt allerlei andere wezens naar het stadje. Zeven seizoenen lang volgden we de perikelen van Elena, de broers Salvatore en hun vrienden. Niet alle verhaallijnen mochten er zijn, maar de serie was vaak van de bovenste plank voor onze tienerharten. Vooral in de eerste drie seizoenen was ik erdoor geobsedeerd. (Jana)

©The CW

80. iZombie (2015-2019)

iZombie is iets speciaals. De reeks startte met ons hoofdpersonage Liv Moore dat een zombie werd en aan de vooravond van het vijfde en laatste seizoen is de stad Seattle volledig afgesloten van de buitenwereld als zombiehoofdstad. Zoals je leest, is de serie uitgegroeid van een originele procedural waarbij Liv via de breinen van de slachtoffers de moordenaars probeert te vinden, naar iets groters, en ik durf te zeggen interessanters. Rose McIver en haar kompanen zijn trouwens telkens een genot om te bekijken, al dan niet na een persoonswissel door het ‘brein van de week’. (Louis)

©NBC

79. Freaks and Geeks (1999-2000)

Coming of age-komedie Freaks and Geeks lanceerde in 1999 niet alleen de carrières van bedenkers Paul Feig en Judd Apatow, de tienerreeks plaveide ook de weg voor James Franco, Seth Rogen, Jason Segel en Linda Cardellini. Het piepjonge viertal schittert in een verhaal over je plaats vinden op de middelbare school, wat voor die leeftijd gelijkstaat aan de wereld. Ondanks de succesformule werd de serie nog stop gezet voordat alle afleveringen werden uitgezonden: de zender wou meer glitter and glamour en de kijkcijfers vielen tegen. Gelukkig onthulde Feig hoe de personages een tweede seizoen zouden tegemoet gegaan zijn. (Matti)

©The CW

78. One Tree Hill (2003-2012)

Als Charmed de obsessie van mijn vroege jeugd was, dan was One Tree Hill die van mijn latere jeugd. Negen seizoenen lang volgden we het wel en wee van twee halfbroers, Lucas en Nathan Scott, hun gezinnen en vrienden. Ze leefden al hun hele leven grotendeels gescheiden, tot beide jongens naar dezelfde high school gaan en talent tonen voor basketbal. One Tree Hill was voor die tijd en voor een jongerenserie best vooruitstrevend, met thema’s als tienerzwangerschap en abortus. De meest impactvolle verhaallijn was echter zonder twijfel die rond een schietpartij op school, die gevolgen had voor de hele serie en ook vandaag relevant blijft. De serie nam naar de latere seizoenen af in kwaliteit, maar gaf me wel een van mijn favoriete vrouwelijke personages ooit met Brooke Davis en heeft dus een speciaal plaatsje in mijn hart. (Elien)

©Netflix

77. Dear White People (2017-)

Dear White People is de adaptatie van de gelijknamige film uit 2014 met zelfs enkele van dezelfde acteurs. De Netflix-serie start wanneer een studentenvereniging een verkleedfeestje geeft dat de zwarte universiteitsjongeren beledigt. Het thema? Blackface. Door elke aflevering de microfoon door te geven aan de personages ontdekken we hoe dat precies kon gebeuren en hoe die zwarte studenten elk op hun manier tegen raciale strubbelingen vechten. Dear White People schittert niet alleen als confronterende spiegel, maar ook als romantisch drama. (Matti)

©FX Networks

76. Legion (2017-)

Ik zal hiermee tegen de schenen schoppen van mijn collega’s, maar Legion is voor mij de enige echt goeie superheldenadaptatie op het kleine scherm. En dat Legion geïnspireerd is op X-Men en er geregeld eens naar verwijst, maakt het nog beter. Wat al de rest mist, heeft Legion in overvloed: stijl. En ja, soms betekent dat dat het verhaal van David Haller (Dan Stevens) met psychische krachten geregeld eens verdrinkt in de visuele pracht en praal of experimentele vertelstijl. Maar weinig stripadaptaties durven zo hun eigen unieke draai te geven aan het medium met telepathische gevechten afgebeeld met dans of gigantische animaties met Behind Blue Eyes op de achtergrond. (Matti)

©FX Networks

75. Louie (2010-2015)

Met Louie deed comedian Louis C.K. indertijd iets helemaal nieuws met televisie. Het was een sitcom die ver weg bleef van conventies en toch herkenbaar was. De manier waarop hij verhaal en stand-up comedy verweefde, doet denken aan oersitcom Seinfeld, maar de toon en het format veranderen elke aflevering. In de ene aflevering gaat Louie op date en stel je daarna je eigen gedrag in vraag, een andere keer schijt een kind zijn bad onder en in nog een andere aflevering ontmoet hij Robin Williams op een begrafenis voor een hartig gesprek. Louie gaf de weg vrij voor andere auteurstelevisie zoals Master of None, Broad City en Atlanta. (Matti)

©HBO

74. Big Little Lies (2017-)

Meer dan zeven afleveringen had deze reeks niet nodig om in de top 100 te geraken. De boeken van Liane Moriarty bleken dan ook ideaal voer voor tv. Jonge moeder Jane (Shailene Woodley) verhuist naar Monterrey met haar zoon Ziggy. Ze moet haar weg nog vinden tussen al de welgestelde moeders maar wordt onder de vleugels genomen door Madeline (Reese Witherspoon) en Celeste (Nicole Kidman). Verder in de toekomst komen we te weten dat er op het schoolfeest een ouder vermoord is. De hele reeks werken we toe naar wie het zou kunnen zijn. Intriges en plottwists alom met schitterende vrouwen in de hoofdrol, wat wil je nog meer? (Jana)

©Netflix

73. The Haunting of Hill House (2018)

Horror is altijd een goeie manier om eigenlijk een heel ander thema aan te kaarten. Hill House is daar een perfect voorbeeld van. Het gezin Crain verhuist van bouwval naar bouwval zodat vader Hugh (Henry Thomas) en moeder Olivia (Carla Gugino) ze kunnen opknappen en dan verkopen. De vijf kinderen merken al snel dat ze niet helemaal alleen zijn in het huis. Tegelijk zien we de kinderen ook in het heden als volwassenen, zoveel jaar nadat een tragische gebeurtenis hun gezin en leven overhoop heeft gehaald. Nog meer dan pure horror staat de band tussen broers en zussen en het gezin centraal. Net die combinatie maakte dit een van m’n favoriete series van de afgelopen jaren. (Jana)

©FX Networks

72. American Horror Story (2011-)

American Horror Story hielp mee met de heropleving van anthologieseries. De serie vindt zich bijna ieder seizoen opnieuw uit met als enige twee leidraden topacteurs en een streepje horror. Zo gingen we al van een moordhuis, naar een instelling, langs een bezeten landhuis, om in het meest recente seizoen de heksen terug te brengen voor de apocalyps. Waar Ryan Murphy en zijn team het blijven halen, is me soms een raadsel. Keep it coming! (Louis)

©Netflix

71. Unbreakable Kimmy Schmidt (2015-2019)

Wie had ooit gedacht dat een reeks als Unbreakable Kimmy Schmidt zo’n fenomeen zou worden? We houden duidelijk van het absurde. De nevenpersonages hielpen zeker om de sitcom in de lijst te krijgen. Van Titus en Jacqueline tot Lillian, de chemie tussen iedereen, hoe verschillend de personages ook zijn, spat ervan af. Daarnaast tovert de serie bij praktisch iedereen een gelukzalige glimlach op het gezicht. En een serie die ons gelukkig maakt of laat ontsnappen aan de harde realiteit is altijd mooi meegenomen. (Louis)

©HBO

70. The Newsroom (2012-2014)

Aaron Sorkin, de man gekend om zijn snelle dialogen en het brein achter The West Wing, trok in 2012 achter de schermen van fictieve nieuwszender ACN. Daar daalden de kijkcijfers, dus wil de zender hun programmatie vernieuwen. Nieuwsanker Will McAvoy gaat onder lichte dwang samen met een nieuwe executive producer en zijn redactie aan de slag. Een Sorkin-serie valt of staat met een goede cast, en dat had The Newsroom zeker. Dev Patel, Olivia Munn, John Gallagher Jr, Chris Messina, David Harbour vóór Stranger Things en een schitterende Jane Fonda als baas van de zender. Maar voorop stond Jeff Daniels als Will McAvoy, het sarcastische anker en gematigde Republikein. De pilot had een van de meest memorabele scènes die ik ooit zag. De mix van fictie en realiteit (onder andere de dood van Bin Laden en de aanslag op senator Gabby Giffords komen aan bod) zorgde voor 25 uitstekende afleveringen. (Elien)

©HBO

69. Flight of the Conchords (2007-2009)

In 2009 lanceerde de beste Vlaamse tv-zender ooit: Acht. Het mag geen verrassing zijn dat de zender een thuis was voor veel titels in deze toplijst (12 om precies te zijn), waaronder het geweldige Flight of the Conchords. Voor iemand die geen fan is van musicals, houd ik enorm veel van de muzikale weg naar roem voor het Nieuw-Zeelandse folkduo Bret en Jemaine. Elke aflevering is een verrassing, zowel op vlak van waar het verhaal naartoe gaat als hoe de liedjes erin verweven zijn. Nog niet overtuigd? Beluister dan een van de eerste liedjes in de serie, getiteld Business Time (ja, het gaat over seks). (Matti)

©ABC

68. Galavant (2015-2016)

Een musical over een held die eigenlijk niet zo heldhaftig is en zijn vrouw daardoor verloor? Ja, dat is Galavant in een paar woorden. In meer woorden is Galavant ook een reeks over vriendschappen, domme koningen (maar eentje daarvan wordt wel een echt schatje), verraad en een baardagaam die eigenlijk een draak is. Dit wordt vergezeld door veel cameo’s, musical-referenties, fanservice-y scenes (Off With His Shirt blijft het beste liedje van de reeks) en catchy liedjes. Probeer het eens, de afleveringen zijn maar 22 minuten. Maar wees gewaarschuwd, na de eerste aflevering zal je jezelf de begintune sowieso onverwachts horen neuriën. (Kyria)

©BBC

67. Merlin (2008-2012)

Ik heb in het verleden al eens mijn liefde bezongen voor deze reeks en niemand kon me tegenhouden om dat nu opnieuw te doen. De magische avonturen van twee beste vrienden, die toevallig tovenaar Merlijn en koning Arthur zijn, blijven me boeien. Mijn hele liefde voor de Arthur-mythe is bij deze reeks gestart. Oké, de CGI is heel erg verouderd en ziet er dus niet altijd zo mooi meer uit, maar de reeks is dan wel ook van 2008. Zeven jaar geleden heb ik afscheid moeten nemen van Arthur, maar vooral ook van Merlin. Ik mis hen nog elke dag. (Kyria)

©Netflix

66. Jessica Jones (2015-2019)

Intussen is de liefde tussen Marvel en Netflix uitgedoofd, maar deze reeks was het absolute hoogtepunt van hun relatie. Het verhaal van een vrouw die in het reine moet komen met de mishandelingen en manipulatie van haar ex viel heel hard in de smaak bij zowel critici als het publiek. Het is ook veruit mijn meest favoriete reeks uit het pantheon van Marvel. Het opende voor me de ogen dat een superheldenreeks het genre kan overstijgen. Bij Jessica Jones waren de actie en de clichés van superhelden ondergeschikt. Het belangrijkste was om de problematiek en het omgaan met de trauma’s van huiselijk geweld naar voren te brengen. (Davy)

©ABC

65. Agent Carter (2015-2016)

De grootste fout die Marvel tot nu toe maakte, was deze serie stopzetten. Behalve een van de beste stukjes casting in het Marvel Cinematic Universe was Peggy Carter zelf een van de beste dingen in de eerste Captain America-film. Ze schopte het als Britse vrouw ver in het Amerikaanse leger, is de enige vrouw van wie Steve Rogers ooit gehouden heeft (Sharon Carter reken ik niet mee, sorry) en richtte samen met Howard Stark S.H.I.E.L.D. op. Peggy is zo’n veelzijdig personage, slim geschreven en fantastisch vertolkt door Hayley Atwell. Maar ook de andere personages in de reeks zijn genoeg om fan te zijn, vooral dan Starks butler Jarvis en SSR-collega Daniel. Neem daarbij de verbanden met het MCU en je hebt een heel leuke scifi/politie/spionnenserie die niet had mogen stoppen. (Elien)

©ABC

64. Agents of S.H.I.E.L.D. (2013-)

Toen Coulson stierf in The Avengers dacht iedereen dat dat het einde was voor acteur Clark Gregg in het MCU. Tot Joss Whedon met zijn broer en schoonzus besloot om de man tot leven te wekken en hem en zijn team een eigen serie te geven. Marvel waagde zich met deze reeks voor het eerst in het tv-landschap. Er was een soort villain of the week tot Captain America: The Winter Soldier alles op z’n kop zette. Sindsdien heeft de reeks zich ontpopt tot een echte genreserie die zich elk seizoen opnieuw heruitvindt. Aliens, LMDs, AUs, Ghost Rider, de ruimte… Die onderwerpen zijn allemaal de revue al gepasseerd. Binnenkort begint het zesde seizoen en een zevende is al zeker. We hebben al eerder gezegd waarom je AoS moet bekijken en daar kan je intussen al heel wat bijvoegen. Het plaveide ook de weg voor de succesvolle Marvel/Netflix-series. De sterke personages en straffe verhaallijnen hebben van de serie m’n favoriete aller tijden gemaakt. (Jana)

©Channel 4

63. The IT Crowd (2006-2013)

Wanneer een stuk technologie weigert te werken, roept iedereen zonder twijfel uit: “Have you tried turning it off and on again?“. Het was The IT Crowd die deze en soortgelijke nerdy mopjes voor eeuwig in ons geheugen heeft gegrift. In de sitcom, op de typische Britse manier van Black Books en Spaced, verheffen twee IT-werknemers en hun incompetente bazin het alledaagse tot het absurde. Wist je dat Joel McHale ooit Chris O’Dowd moest vervangen in een gefaalde Amerikaanse remake? Ondanks die tegenvaller doet bedenker Graham Linehan nu toch een, ondertussen, derde poging voor het Amerikaanse publiek. (Matti)

©BBC

62. Planet Earth (2006)

Als je het grote aanbod aan verhalen over mensen en de maatschappij even beu bent, kan Planet Earth je soelaas bieden. De documentairereeks van de BBC neemt je mee naar bijzondere plekken op aarde en toont de fauna en flora die er de omgeving beïnvloeden. Begeleid door de deskundige en rustgevende voice-over van sir David Attenborough, een man die velen onder ons onlosmakelijk verbinden met de natuur. Planet Earth is ook zo veel meer dan pakweg Een halfuur natuur, door de dynamische filmstijl, muziek van Hans Zimmer en unieke gebeurtenissen die de makers vastlegden. Zo werd een strijd tussen iguana’s en slangen plots een actiefilm. Planet Earth levert televisie op die zowel entertaint en ontspant als de kijker eraan herinnert hoe kwetsbaar de natuur wel is. (Elien)

©Starz

61. American Gods (2017-)

American Gods is een van mijn favoriete boeken, Neil Gaiman een van mijn favoriete schrijvers en Ian McShane een van mijn favoriete acteurs. Het boek in een serie veranderen was een epische onderneming,  maar met Bryan Fuller aan het roer en assistentie van Gaiman als executive producer was het al iets haalbaarder. Het eerste seizoen was absoluut fantastisch, en het ganse idee dat de oude goden onder ons wonen en in conflict liggen met nieuwere goden zoals Media en Technology Boy zorgt voor een diepere betekenis. Het eerste seizoen was om van te smullen, zowel visueel als qua acteerprestaties. Hopelijk brengt seizoen twee evenveel magie. (An-Sofie) 

©Showtime

60. Californication (2007-2014)

Californication draait om de strapatsen van de seksverslaafde schrijver Hank Moody (David Duchovny), die zeven seizoenen lang probeert om zijn innerlijke demonen te overwinnen en natuurlijk opnieuw in de gunst komen van zijn vrouw en dochter. Moody wordt nog overtroffen door zijn sneue manager en boezemvriend die graag wil zijn zoals hij en telkens weer roemloos faalt. Ondanks alle seksueel getinte scènes krijg je uiteindelijk toch medelijden met Hank. Omdat je voelt dat hij dat allemaal niet wil, maar er nooit in slaagt om te ontsnappen aan zichzelf. (Dennis)

©Netflix

59. Daredevil (2015-2018)

Herinner je je nog een wereld waarin Daredevil een wrange nasmaak achterliet? Toen we nog in de diepste krochten van onze hersenen, ergens middenin alle onderdrukte gedachten, een film zagen met Ben Affleck? De reeks van Netflix heeft het personage in ere hersteld. Charlie Cox, Deborah Ann Woll, Elden Helson en Vincent D’Onofrio brachten ons een compleet andere Hell’s Kitchen. Een grauwe wereld die veel dichter ligt bij de comics. We zijn intussen gezegend met drie ijzersterke seizoenen van onze blinde durfal. Het laatste seizoen was een bull’s eye. Het zijn enkel de groten die eindigen op hun hoogtepunt. (Davy)

©NBC

58. Hannibal (2013-2015)

Hannibal is een reeks die ik maar bleef vermijden omwille van het geniale The Silence of the Lambs. De hevig gestileerde versie van Hannibal Lecter is toch meer dan je tijd waard. Hoe kan het ook anders met Deen Mads Mikkelsen in de titelrol en Hugh Dancy als zijn bezeten wederhelft? Showrunner Bryan Fuller verheft moordpartijen tot kunst, kannibalisme tot culinaire hoogstandjes. Fuller is en blijft een visionair, ook al betekent dat dat hij naar het einde van de reeks zich verliest in dromerige taferelen. Alhoewel, het echte einde zou er nog aankomen met een afsluitend seizoen gebaseerd op, jawel, The Silence of the Lambs. (Matti) 

©Amazon

57. The Expanse (2015-)

De beste sciencefiction heeft een basis in de realiteit en dat is bij The Expanse niet anders. Ver in de toekomst verspreidt de mensheid zich doorheen het hele universum. De Verenigde Naties bestuurt de Aarde, terwijl Mars een militaristische structuur heeft. In de oneindige politieke zoektocht naar meer winst en grondstoffen ontdekken we materialen die beter begraven bleven. De sterkte van The Expanse is de toegankelijkheid van de personages en de herkenbaarheid van hun relaties met elkaar. Je blijft kijken voor het verhaal, maar evenzeer voor de acteerprestaties. (An-Sofie) 

©Netflix

56. Arrested Development (2003-)

Arrested Development is een schoolvoorbeeld van een cultklassieker. Geen overdonderend succes toen het begin de jaren 2000 uitgezonden werd, maar in de loop van de jaren erna uitgegroeid tot een regelrecht fenomeen. Er is een duidelijk verschil tussen Britse en Amerikaanse komedies: Britten focussen op de losers, Amerikanen op de winnaars. Arrested Development breekt volledig met die theorie. De Bluths zijn allemaal op hun eigen manier incompetente en gebroken sukkels. Mix dit met een absoluut tekort aan zelfreflectie en een arrogante zelfzekerheid en je krijgt een cocktail van absurde, maar hilarische taferelen. Moppen worden aan een sneltempo afgevuurd waardoor je bij een tweede of derde keer kijken telkens iets nieuws ontdekt. Het vierde seizoen hebben we weliswaar collectief uit ons geheugen gewist. Het vijfde seizoen is net afgerond, dus daar oordelen we nog niet over. (Davy)

©Fox

55. Prison Break (2005-2017)

Wanneer Lincoln Burrows (Dominic Purcell) onterecht verdacht wordt van moord en in de dodencel terechtkomt, bedenkt zijn broer Michael (Wentworth Miller) een plan om hem vrij te krijgen. Compleet met een tattoo van het grondplan van de gevangenis op zijn bovenlichaam. Hij pleegt een overval om ook opgesloten te worden, en misleidt medegevangenen en dokter Sara Tancredi (Sarah Wayne Callies) om hem te helpen. Als je de serie nog nooit zag, wil ik niets verklappen, maar de serie heet wel Prison Break, dus ergens over de seizoenen wordt er wel eens ontsnapt. Hoewel de meeste personages zware criminelen waren of corrupte cipiers/agenten, maakte de getalenteerde ensemblecast van hen personages voor wie je supportert. Broederliefde, het is iets moois. (Elien)

©USA Network

54. Mr. Robot (2015-)

In Mr. Robot schittert recente Oscarwinnaar Rami Malek als een hacker met mentale gezondheidsproblemen. Het psychologische drama klaagt op cinematografisch knappe en verhaaltechnisch soms ingewikkelde wijze ons gebruik van technologie, de gaten in onze privacy, druggebruik en de economische kloof aan. Mr. Robot straalt intelligentie uit, zonder te verdrinken in pretentie. Integendeel, de reeks weet maar al te goed waar het de inspiratie vandaan heeft (Fight Club) en pakt daar ook mee uit. (Matti)

©Showtime

53. Dexter (2006-2013)

Laten we meteen met de deur in huis vallen: de laatste drie seizoenen van Dexter zijn niet geweldig en we verzwijgen terecht het bestaan van de finale. En toch is er heel veel om van te houden. Dexter is de blauwdruk geworden voor de sociopathische antiheld, die zijn verontrustend gedrag goedmaakt met een code en huisvaderlijke eigenschappen. Met uitstekende vertolkingen (Michael C. Hall, Jennifer Carpenter en meer) van memorabele personages en de broeierige sfeer van Miami is het gevoel dat Dexter blijft opwekken onvergetelijk. (Matti) 

©HBO

52. True Blood (2008-2014)

True Blood kwam in hetzelfde jaar uit als Twilight en was er meteen het volwassen antwoord op. Met acteurs waarvan je hart sneller slaat (toch als je geen vampier bent), personages die beklijven, een magische wereld die elk seizoen dieper werd, politieke spelletjes en hier en daar wat functioneel naakt meer of minder overgoten door een bloederig sausje beet True Blood je vast. De bovennatuurlijke wezens van Bon Temps schreven geschiedenis in het hete Louisiana. Ook al zijn delen ervan niet memorabel, de sexy avonturen van Anna Paquin en haar vampieren bewezen dat kitsch entertainend tot en met kan zijn. (Matti) 

©NBC

51. The Office US (2005-2013)

De Amerikaanse versie van The Office haalt net niet de top 50 van onze lijst, maar staat wel met stip op één in mijn hart. Ik ontdekte de sitcom pas echt zeven jaar geleden tijdens de eerste examenperiode in het hoger. Van blokken kwam weinig in huis met The Office US op de beeldbuis. Wat gedoemd was om te mislukken, herpakte zich na de eerste wankele afleveringen. Michael Scott (Steve Carell) is even gênant als warm, de vriendschap tussen de personages spat van het scherm, je lacht soms tot je kaken pijn doen en de afleveringen kan je oneindig herbekijken. Zelden heeft een serie mij zo doen meeleven met een karikaturale bende fictieve mensen. (Matti)

©Netflix

50. Narcos (2015-2017)

Plata? O plomo? Oh, Narcos. Hoe snel had je onze harten veroverd? Deze Netflix Original vertelde het geromantiseerde verhaal van de Colombiaanse drugskartels, beginnend bij het imperium van Pablo Escobar. De unieke vertelstijl van de reeks trok je meteen binnen. Het vertrok als een sneltrein, uniek wisselend tussen echte geschiedenisbeelden en de reeks, met een voice-over om je wegwijs te maken doorheen de jaren. Netflix had met Narcos een reeks in handen waarmee je zo meeleefde, dat je niet anders kon dan sympathie krijgen voor deze duivels in mensengedaante. Een toonvoorbeeld van storytelling, waarin je een slimme, maar simpele man langzaam ziet ten onder gaan aan de steeds groter wordende corruptie van macht en geld. Pakkend, beklijvend. Si, muy bien. (Nils)

©History Channel

49. Vikings (2013-2020)

Een historische actiereeks over de oude helden uit het noorden? Count me in! We volgen Ragnar Loðbrok op zijn reis naar de onvergetelijkheid: hoe hij een van de bekendste Vikingen werd, samen met de (helden)daden van zijn zonen, vrouw en vrienden. Niet alles is even historisch correct, zeker de recentere seizoenen niet, maar de reeks blijft wel nog steeds spannend en entertainend. Het Vikingleven wordt dan wel weer goed in beeld gebracht, onder andere de kleding (vooral die van de mannen) is prachtig. En spijtig genoeg in real life heel duur. (Kyria)

©vrt

48. Het geslacht De Pauw (2004-2005)

Het geslacht De Pauw is en blijft de ultieme Vlaamse mockumentary. De welgetimede parodie op de realitysoap De Pfaffs draait rond de fictieve familie van Bart De Pauw en hun dagelijks leven dat almaar meer de dieperik ingaat. Het egocentrische hoofdpersonage is zo gefocust op zichzelf dat hij blind is voor zijn familie, die hij met de dag meer verliest. Klinkt dramatisch, is vooral hilarisch. De helft van bekend Vlaanderen duikt ook op in Het geslacht De Pauw én de serie was ook het tv-debuut van de Neveneffecten, die een jaar later hun eigen mockumentary-reeks op de kabel kregen. (Matti) 

©Netflix

47. Master of None (2015-)

Aziz Ansari begreep dat het tijd was om zijn opgefokt typetje uit Parks and Recreation eindelijk los te laten. In Master of None speelt hij een versie van zichzelf die zijn weg zoekt in het leven. Dat is natuurlijk geen origineel uitgangspunt, maar Master of None pakt die zoektocht heel modern aan. De romantische komedie speelt met standpunten (Aziatisch-Amerikaans, man, vrouw, lesbisch, oud en jong) en onderwerpen (seks, vriendschap, eenzaamheid, ouders, relaties en veel eten) zodat het knap gemaakte Master of None sowieso afleveringen heeft die heel herkenbaar zijn. (Matti)

©BBC

46. Miranda (2009-2015)

Een van de grappigste series die de BBC ooit heeft uitgezonden, met een van de meest citeerbare personages ooit. Deze lichtjes autobiografische comedyreeks van komiek Miranda Hart blinkt uit in matigheid. Miranda heeft samen met haar beste vriendin een geschenkwinkel, is weinig ambitieus en heeft weinig geluk in de liefde. Tijdens de drie seizoenen van Miranda zien we haar zoeken naar een andere job, omgaan met haar crush op buurman Gary, los proberen te komen van haar moeder en verband worden uit de fitness. Deze serie moet je niet bekijken als je iets dieps zoekt. Maar als je depri bent, eens goed wil lachen en je misschien wat beter wil voelen over je eigen leven, dan is Miranda een schitterend medicijn. Such fun! (Elien)

©ABC

45. Lost (2004-2010)

Lost is de Game of Thrones van het vorige decennium. Iedereen praatte erover of had er een mening over. Er werden blogs en fora opgericht waarop iedereen volwaardige scripties uitschreef met theorieën. Wie Lost tot de laatste afleveringen bekeek, weet dat het eigenlijk helemaal niet ging om het eiland of het rookmonster. Het ging om de personages. Lost trok mensen binnen met het mysterie, maar we bleven kijken door de personages. Door de diverse cast. Door de prachtige soundtrack van Michael Giacchino die me nog steeds weet te ontroeren. Lost won in totaal 110 prijzen en had 370 nominaties. Het kan me niet schelen wat de rest denkt maar schrijvers en showrunners Damon Lindelof en Carlton Cuse hebben in mijn ogen wonderen verricht. Ik ben ze altijd blijven volgen en ik hou hun nieuwe projecten nog steeds in de gaten. (Davy)

©Netflix

44. Maniac (2018)

Er bestaat geen serie die meer mijn ding is dan Maniac van regisseur Cary Joji Fukunaga (van True Detective en binnenkort de nieuwe James Bond-film). De minireeks is ambitieuze sciencefiction, maar schuwt gelukkig alle pretentie. Maniac heeft een organisch groeiend verhaal waarbij veel uitleg of hard nadenken helemaal niet nodig is, met een wereld bewoond door excentrieke personages. Maniac haalt het beste uit de beste films: het retrofuturisme uit 2001: A Space Odyssey, de neondystopie uit Blade Runner en het surrealisme van scenarist Charlie Kaufman. Ondanks het toch wel zware thema over mentale gezondheid fleuren de chemie tussen Emma Stone en Jonah Hill, de momenten van hilariteit en de muziek van Dan Romer het geheel toch danig op. (Matti)

©Netflix

43. Dark (2017-)

De Duitse Netflix-reeks was een absolute verrassing voor me. Toen ik de eerste aflevering zag, vreesde ik dat het een goedkoop doorslagje zou worden van Stranger Things. De gelijkenissen zijn dan ook makkelijk gemaakt. Je volgt een jongen in een afgelegen dorpje waar een grote organisatie mogelijks verwikkeld is in een mysterieus complot. Oh, en er zijn heel veel referenties naar de jaren 80. Gelukkig gaat Dark verder en stelt het zelfs interessante filosofische vragen over determinisme en vrije wil. Dark toont ook perfect aan hoe je een doordachte sciencefictionreeks kan maken zonder nodeloos veel CGI te gebruiken. (Davy)

©NBC

42. The Good Place (2016-)

The Good Place ontsproot aan het brein van de co-bedenker van The Office US, Parks and Recreation en Brooklyn Nine-Nine. Michael Shur vertrekt in The Good Place vanuit een origineel uitgangspunt, vier mensen komen terecht in het hiernamaals maar horen daar niet thuis, en gooit er elke aflevering een nieuwe laag op. Op de oppervlakte ziet The Good Place er heerlijk frivool uit, maar dankzij enkele sterke thema’s gebracht door acteurs met gravitas (ik kijk naar jou, Ted Danson) is dit het soort tv dat je doet nadenken over je eigen gedrag en plaats in de wereld. (Matti)

©The CW

41. Jane the Virgin (2014-2019)

Jane The Virgin vertelt het verhaal van Jane Villanueva, prachtig gespeeld door Gina Rodriguez, en haar familie, collega’s en vrienden. De serie heeft een hele hoop heart, waardoor je niet anders kan dan van de personages te houden. Jane The Virgin leent soms absurde plotwendingen uit telenovela’s en dat is best verfrissend voor een Westers publiek. De vraag is of we in het aankomende laatste seizoen nog de identiteit van de creatieve verteller te weten gaan komen en of we ooit nog eens Jane en Petra tegenover elkaar gaan zien in boksoutfits? (Louis)

©vrt

40. Van vlees en bloed (2009)

Vlaamse series, er zijn er steeds meer en ze worden steeds beter. Van vlees en bloed is intussen al 10 jaar oud, en een parel aan de kroon van Woestijnvis. Een alledaags gegeven zoals een slagersfamilie wordt in de handen van Tom Van Dyck een knaller van een serie. Familiegeheimen en -ruzies, overspel maar ook de moeilijkheden van een eigen bedrijf te runnen, alles komt aan bod. Dit is voor mij een van de weinige series die wij ooit met het ganse gezin samen gezien hebben en die ons ook allemaal kon boeien, en alleen al daarom heeft het een bijzonder plaatsje in mijn hart. (An-Sofie)

©BBC

39. Luther (2010-)

Zonder Luther had de wereld Idris Elba misschien nooit leren kennen. Daarbij komt kijken dat de verhaallijnen van de intussen vijf seizoenen ook bijzonder sterk zijn. De mix van de misdaden die de donkere kant van Londen in de verf zetten en het persoonlijk leven van Luther, dat niet over rozen gaat, zorgen ervoor dat je dubbel zo hard meeleeft. Het vijfde en mogelijk laatste seizoen is net afgelopen, maar we willen meer. (Jana)

©Fox

38. House M.D. (2004-2012)

Hugh Laurie is niet alleen een komisch genie, een talent dat geregeld opduikt in zijn rol als dokter House, maar ook een acteur die je raakt op de volledig andere kant van het dramatische spectrum. House M.D. is Sherlock Holmes verpakt als ziekenhuisserie, maar de grootste troef ligt bij de steeds tragisch wordende toeren die House opzoekt en hoe zijn naaste omgeving erop reageert. Ondanks alle miserie kunnen we zeemzoet terugblikken op het einde van House M.D. En gelukkig maar, of mijn hart had het voorgoed begeven. (Matti)

©Fox

37. New Girl (2011-2018)

Toen ik New Girl een kans gaf, werd ik verliefd op de personages en het langgerekte will-they-won’t-they-verhaal van Jess en Nick. New Girl kijk je voor de dolle fratsen van Winston, voor de evolutie van de maniakale Schmidt tot meelevend mens, voor de veel te herkenbare luilak Nick en natuurlijk voor de charme die hoofdrolspeelster Zooey Deschanel uitstraalt. New Girl was ook een van de weinige series die op tijd wist te stoppen met een laatste seizoen dat confronteerde met het feit dat iedereen uiteindelijk wel volwassen moet worden. En wat volwassen zijn is, dat mag je gerust zelf invullen. (Matti)

©HBO

36. Band of Brothers (2001)

Band of Brothers, een co-productie van HBO en BBC, is gebaseerd op het gelijknamige boek Stephen E. Ambrose en was in 2001 de duurste serie ooit gemaakt. Het project van Tom Hanks en Steven Spielberg kwam er na het succes van de film Saving Private Ryan. De reeks vertelt het waargebeurde verhaal van de Easy Company, een Amerikaans bataljon dat meevocht tijdens WOII, en volgt hen tien afleveringen lang – van hun training in Camp Toccoa tot de inname van het Adelaarsnest op de top van de Kehlstein. Een productioneel meesterwerk, maar het echte sterkte punt is toch de clash tussen de verschillende persoonlijkheden met elk hun eigen achtergrondverhaal en de uiteindelijke verbroedering die de situatie van de oorlog met zich meebrengt. Dit alles schitterend vertolkt door een ensemblecast met onder meer Damien Lewis en Ron Livingston. Onmisbaar voor wie van historische fictie houdt. (Yves)

©ITV

35. Downton Abbey (2010-2015)

Een reeks over een welgestelde familie aan het begin van de twintigste eeuw en hun personeel klinkt op het eerste gezicht redelijk droog. Maar de troef is Julian Fellowes, de meester van het periodedrama. Hij laat je meeleven met het personeel maar vooral met de familie Crawley. Het zijn geen omhooggevallen beulen die hun personeel geen blik gunnen, integendeel. Ze leven mee met hen en andersom ook. Doorheen de seizoenen volgen we hoe ze omgaan met gebeurtenissen zoals het zinken van de Titanic, WOI en de Ierse onafhankelijkheidsoorlog, maar ook met veranderingen in hun eigen leven en relaties. 6 seasons and a movie is een belofte die voorlopig alleen Downton Abbey heeft kunnen houden want die film komt er dit jaar. Zo kunnen we zien hoe het de Crawleys en hun personeel verder is vergaan. (Jana)

©HBO

34. The Sopranos (1999-2007)

The Sopranos is ongetwijfeld de serie die het startschot gaf voor het tijdperk van peak television. 86 afleveringen van uitmuntende televisie waarin we het wel en wee van de familie Soprano volgen. Tony Soprano staat aan het hoofd van een maffiafamilie uit New Jersey. Hij heeft het echter moeilijk om zijn privé en werk van elkaar te scheiden, zoals dat wel eens het geval is in de maffia. The Sopranos blijft voor mij één van de beste series aller tijden en was het eerste bewijs dat televisie niet moest onderdoen voor zijn grote broertje op het witte doek. De serie werd terecht bedolven onder de prijzen en tot op vandaag zie ik nog af en toe een verhitte discussie op het internet over het controversiële einde (dat ik zelf geniaal vond). (Yves)

©FX Networks

33. Atlanta (2016-)

Een van de mooiste voorbeelden van de evolutie die comedy vandaag doormaakt is Atlanta, de succesvolle FX-serie van acteur, regisseur en schrijver Donald Glover. Glover is de laatste jaren uitgegroeid tot een niet te negeren aanwezigheid in zowel de muziek- als entertainmentindustrie. In Atlanta vertolkt hij Earn, een ambitieuze maar benadeelde man die manager wordt van zijn rappende neef (rijzende ster Brian Tyree Henry). De weg die ze samen afleggen en de relatie tussen Earn en zijn vrienden en vriendin Vanessa (de geweldige Zazie Beetz) staan vaak symbool voor grotere problemen in de maatschappij. Sommige afleveringen zijn genres op zich, en de slimme scenario’s zullen je doen lachen, huiveren en af en toe ongemakkelijk doen voelen. Atlanta is de peak van peak tv. (Elien)

©vtm

32. Cordon (2015-2016)

Wanneer Vlaamse fictie verder durft te kijken dan huis-, tuin- en keukentaferelen krijgen we dikwijls straffe dingen te zien. Cordon hoorde daar ook bij. Een dodelijk, besmettelijk virus steekt de kop op in Antwerpen waardoor een deel van de stad in cordon gaat. Binnen het cordon proberen de mensen te overleven en niet besmet te raken. Daarbuiten proberen ze zo snel mogelijk een remedie te vinden. Het tweede seizoen was misschien wat minder maar het eerste stond bol van de sfeer en spanning. Daarnaast zat half acterend Vlaanderen in de serie, die zich maar wat graag in de uitdagende rollen smeten. Met een uitstekende reeks tot gevolg. (Jana)

©Netflix

31. House of Cards (2013-2018)

Netflix werd definitief op de kaart gezet dankzij House of Cards. Het was de eerste serie die niet te zien was op een klassiek televisiekanaal die genomineerd werd voor een Emmy. Frank Underwood, leider van de democratische regeringsfractie in het Huis van Afgevaardigden, wordt door de nieuwe president, ondanks een eerdere belofte, gepasseerd als minister van Buitenlandse Zaken. Gesteund door zijn vrouw Claire besluit hij politieke wraak te nemen op ieder die hem in de weg staat, tot een jonge journaliste hem op de hielen zit. De serie werd gekortwiekt nadat hoofdrolspeler Kevin Spacey in 2017 in opspraak kwam door seksueel grensoverschrijdend gedrag op en naast de set. (Yves)

©vrt

30. Willy’s & Marjetten (2006)

 Ik was zes toen deze reeks startte. Zes. En toch is Willy’s & Marjetten me altijd bijgebleven. Hoe kan je in godsnaam het schooltje vergeten, waarin elke leraar aangekaart wordt en zelfs de directeur niet kan ontsnappen. Of het trouwfeest waar Jelle De Beule als jaloerse ex de familie tegen elkaar opzet met een paar goed gekozen ‘verzoeknummers’? En mijn favoriete sketch aller tijden: het verhaal van Fons, Palmyra en de vele bezoekers, waaronder een alien van Jamaica en Michael Jackson. Neveneffecten, ontdooi eens en maak dat tweede seizoen! (Kyria)

©NBC

29. Heroes (2006-2010)

Save the cheerleader, save the world. Voor veel fans geeft deze zin perfect de kern van het eerste seizoen weer. Een geheel eigentijdse introductie van een groep mensen met superkrachten en een groot mysterie die ervoor zorgt dat je elke keer weer inschakelde als deze serie werd uitgezonden. De serie werd mede geproduceerd door Jeph Loeb, die we tegenwoordig vooral kennen van zijn werk voor Marvel. Het lanceerde ook de carrière van acteur Zachary Quinto. Vergeet de latere seizoenen, bekijk alleen het eerste. Je krijgt er geen spijt van. (Dennis)

©vrt

28. Tabula rasa (2017)

Vanaf de eerste promo werd duidelijk dat Tabula Rasa iets heel nieuws zou zijn en dat is ook gebleken. Veerle Baetens speelt Mie, een vrouw die na een auto-ongeluk geheugenverlies heeft. Ze heeft moeite om nieuwe dingen te onthouden, waardoor ze alles opschrijft en bijhoudt. Maar haar toestand wordt nog iets moeilijker wanneer blijkt dat zij de laatste was die de vermiste Thomas de Geest gezien heeft. Ze probeert langzaam uit te vissen wat er gebeurd is, maar wordt door haar geheugen ook getergd. Of zit het niet zomaar in haar geheugen? Vooral de horrorelementen in deze reeks waren verrassend en heel effectief, maar het verhaal zelf zat ook geweldig goed in elkaar. Meer van dit, graag! (Jana)

©AMC

27. The Walking Dead (2010-)

We volgen het verhaal van Rick Grimes die na een coma wakker wordt in een heel andere wereld. Zijn overlevingsinstinct neemt de bovenhand en de zoektocht naar zijn familie start meteen. Hoe leef je in een wereld vol levende doden zonder jouw eigen menselijkheid te verliezen? Negen seizoenen lang leef je in een haat-liefderelatie met The Walking Dead want na een knallende start ging het alle kanten op. Dankzij The Walking Dead weet je perfect hoe je de zombies moet aanpakken tegen dat het zover is, want met het tiende seizoen onderweg is het einde van de apocalyps nog lang niet in zicht. (Lina)

©CBS

26. Person of Interest (2011-2016)

Als veelvoudig Person of Interestbejubelaar ben ik heel tevreden met deze plaats op de lijst. Alles wat ik over de serie wou en kan zeggen, deed ik eigenlijk al in die artikels. Korte samenvatting; Person of Interest gaat over een machine met artificiële intelligentie die misdaden voorspelt die voor de overheid “irrelevant” zijn, dus niet gerelateerd aan terrorisme. Dat zijn al drie thema’s die de jaren sinds de serie begon alleen maar belangrijker zijn geworden. Bedenker Jonathan Nolan en zijn schrijversteam gaven de cast een van hun meest veelzijdige rollen. Tegelijkertijd waren het personages om wie je na een paar afleveringen al gaf. Slim, doortastend, entertainend: Person of Interest blijft ook bijna drie jaar na de laatste aflevering even relevant. (Elien)

©ABC

25. Pushing Daisies (2007-2009)

Als er een reeks is die praktisch alle criteria heeft waaraan een goede, originele reeks voor mij moet voldoen, dan is het Pushing Daisies wel. We krijgen een prachtig vormgegeven en uitziende show aan de ene kant. De taartenwinkel die langs buiten eruitziet als een taart, een spel van kleuren en een cartoon-y make-up van de lijken die Ned met zijn magische vinger onderzoekt. Aan de andere kant heeft de reeks ook personages waar de chemie vanaf springt. En het sporadische musicalnummer van Kristin Chenoweth brengt nog steeds een glimlach op mijn gezicht. (Louis)

©BBC

24. The Office (2001-2003)

De Britten weten het: kwaliteit boven kwantiteit. Met slechts twaalf afleveringen en een zeemzoete afsluiter voor kerstmis heeft The Office het geschopt tot een van de beste komische reeksen in de geschiedenis van de mensheid. De reeks van Ricky Gervais en Stephen Merchant toont hoe belachelijk frustrerend het gewone leven kan zijn en hoe mensen er voldoening, verstrooiing en verliefdheid uithalen. Het gewone leven is bezaaid met gênante situaties waarmee enkel Gervais je in elkaar kan laten doen krimpen van plaatsvervangende schaamte. (Matti)

©HBO

23. Boardwalk Empire (2010-2014)

Boardwalk Empire was de eerste reeks die ik zag van HBO. Niet alleen was het een eerste kennismaking met een kwalitatief hogere reeks, maar het was ook gewoon leerrijk. Ik had in die tijd nog nooit echt dieper nagedacht over wat het moet betekenen om te leven in de drooglegging. Of je het nu goedkeurt of niet, alcohol is een deel van onze maatschappij geworden. Het was absurd voor me om een wereld te bedenken waarin zoiets illegaal zou zijn. De reeks draait rond Nucky Thompson (Steve Buscemi), een corrupte politicus die de drooglegging gebruikt om hogerop te geraken in Atlantic City. Recht tegenover hem staat agent Nelson Van Alden, vertolkt door een intense Michael Shannon. Een topcast en een intrigerend verhaal met wortels in de geschiedenis. Martin Scorsese was producer van deze reeks. Ik bedoel, wat heb je nog meer nodig? (Davy)

©vrt

22. W817 (1999-2003)

Wachteenseven, wachteenseven, er zit een knop op je tv, stap uit je luie zetel, en doe toch met ons mee, … Zo, nu zit dat deuntje weer in je hoofd en kan je een hele dag wat nostalgisch gaan rondlopen. W817, dat moet haast iedereens favoriete jongerenserie van de nillies zijn. Buiten dat de reeks ons jonkies een rooskleurig idee gaf van ons “later leven” werd het studentenhuis ook gewoon bewoond door een reeks coole personages. Van het olijke duo Akke en Carlo, over de losbandige Zoë tot de voor velen eerste homoseksueel op de Vlaamse televisie, Steve. De reeks heeft een hele generatie voorbereid op de wereld en verdient het dan ook om in onze lijst te staan. (Louis)

©vrt

21. Het eiland (2004-2005)

Als je zit te wachten op herhalingen van de openbare omroep, moet een reeks wel heel erg speciaal zijn. Het eiland is intussen 15 jaar oud, maar tot 2016 had ik het nog nooit gezien. Toch kende ik bijna alle quotes. Aan een werkeiland bij Cynalco Medics zijn botsende karakters zoals Michel, Frankie, Guido en nieuwe collega Alain tot elkaar veroordeeld. De reeks telde twee seizoenen en kon rekenen op het kruin van de Vlaamse acteerwereld: Wim Opbrouck, Frank Focketyn, Sien Eggers, Tom Van Dyck, Bruno Vanden Broecke, Dirk Van Dijck, Lucas Vanden Eynde, enz. Herkenbare situaties, persoonlijkheden en humor, met perfect gebrachte stukken dialoog zoals “Ik ben blij dat je in mijn team zit” en “Is da verplicht?”: Het eiland is een Vlaamse tv-parel. (Elien)

©NBC

20. Parks and Recreation (2009-2015)

Leslie Knope zou trots zijn op ons. Deze wholesome serie bood zeven seizoenen lang ontsnapping aan de woeste buitenwereld. Het komisch genie achter The Office, Brooklyn Nine-Nine en The Good Place, Mike Schur, deed ons verlangen om naar Pawnee te verhuizen. In het fictieve stadje in de Amerikaanse staat Indiana deelden Leslie Knope en haar collega’s hun leven in en buiten het departement Parks and Recreation. Amy Poehler schittert als de oprechte en geëngageerde Leslie, die de politiek eigenhandig wil veranderen. Vandaag de dag zouden we haar en haar team goed kunnen gebruiken. Je zal geen kwaadaardig personage vinden in deze reeks, hooguit arrogante egoïsten. Naast de topcast en vele bekende gastacteurs maakten ook Joe Biden en Michelle Obama kort hun opwachting in Parks. Als dat geen stamp of approval is, weet ik het ook niet meer. (Elien)

©Netflix

19. Fargo (2014-)

De tv-adaptie van Fargo, de Oscarwinnende film van de gebroeders Coen, had nooit zo goed mogen zijn. Zoals reboots keer op keer bewijzen, is het meestal beter om iconisch materiaal onaangeroerd te laten. Tv-maker Noah Hawley heeft van het uitgangspunt gelukkig een anthologiereeks gemaakt die elk seizoen verrast én volledig in de lijn ligt met de zwarte humor van de originele film. Daarvoor rekent hij ook op knappe koppen zoals Billy Bob Thornton, Martin Freeman, Kirsten Dunst, Ted Danson, Ewan McGregor, Mary Elizabeth Winstead en binnenkort Chris Rock. (Matti)

©The CW

18. Veronica Mars (2004-2007)

Een tienerdetective die samen met haar vader allerlei shady zaken oplost in een kuststadje in Californië? Het klinkt wat Nancy Drew, maar de uitvoering van The CW had verrassend veel diepgang. Want Veronica Mars lost niet enkel de zaak van de dag op. Ze probeert ook grotere mysteries waar ze zelf deel van uitmaakt op te helderen. Een geweldige cast en frisse personages zorgen al voor veel potentieel, maar de serie werkt vooral dankzij Kristen Bell, die een heerlijke en veelzijdige Veronica neerzet. Grappig, kwetsbaar, sarcastisch, volhardend, slim, empathisch – Veronica was alles wat ik wou (en wil) zijn als jonge vrouw. Geen wonder dat er nu een revival komt. (Elien)

©NBC

17. Brooklyn Nine-Nine (2013-)

In Brooklyn, New York maken we kennis met het team agenten van de Nine-Nine, het 99ste politiedistrict. We volgen de gebeurtenissen vooral door de ogen van Jake Peralta (Andy Samberg), een jonge agent vol ambitie en goede bedoelingen. Hij wordt omringd door een groep verschillende, maar in de grond allemaal heel degelijke mensen. Deze serie is echt escapisme van de ellende die dagelijks in het nieuws verschijnt. De serie blinkt vooral uit in de dialogen (“If you’re here, who’s guarding Hades?” is een van mijn favorieten) en de personages. Captain Ray Holt is een van de beste creaties ooit. Ook qua diversiteit en LGBT-representatie doet Brooklyn Nine-Nine het schitterend. Bonus: een van de hoogtepunten van de serie is de Halloween Heist in elk seizoen. Dankzij die afleveringen alleen al verdient B99 zijn plaats in deze ranking. (Elien)

©AMC

16. Better Call Saul (2015-)

Better Call Saul is een spin-off van die andere topserie in deze lijst. De reeks speelt zich af zes jaar voor de gebeurtenissen van Breaking Bad en concentreert zich op één van de populaire personages uit die reeks: Jimmy McGill. We zien hoe Jimmy van kleine oplichter ontpopt tot advocaat van de criminele onderwereld van New Mexico, Saul Goodman. Jimmy weet via afstandsonderwijs een diploma rechten te bemachtigen en wurmt zich binnen in het advocatenkantoor van zijn neurotische broer Chuck. Daar komt hij opnieuw in contact met Kim, een succesvolle advocate met wij hij ooit begon in de postkamer van hetzelfde kantoor. Wanneer hij echter in aanraking komt met voormalig smeris Mike Ehrmantraut belandt Jimmy al snel op het slechte pad. Voor de fans van Breaking Bad is dit een absolute aanrader, al is de serie wel heel verschillend qua tempo en atmosfeer. (Yves)

©vrt

15. In de gloria (2000-2001)

IN DE GLORIA! Den draad! Herrit Callewaert en zijn ondertiteling! Het valt in geen woorden uit te drukken waarom precies déze sketch-show zo goed was, je moet gewoon kijken. In de gloria is ziek grappig, maar gaat ook een pak dieper dan je zou verwachten. Hallo Televisie en De Cameraad zijn vlijmscherpe satire op het fenomeen van reality-tv, waarbij de plaatsvervangende schaamte en het genadeloos afserveren van normale mensen hoogtij vieren. De crème de la crème uit de Woestijnvis-stal passeert de revue en ongeveer de helft van mijn middelbare schooltijd is getekend door quotes uit het programma. “Met doorzettingsvermogen, nie waar Rita, bereikt de slak de ark.” (An-Sofie)

©HBO

14. True Detective (2014-)

Het eerste en derde seizoen van True Detective waren allebei een verrassing. Normaliter ben ik niet te vinden voor misdaadseries. Een whodunit is voor mij niet altijd spannend genoeg om me vast te houden. De reeks van bedenker Nic Pizzolato duwt het concept verder door een gefragmenteerd verhaal te brengen bevolkt door intrigerende personages. Concrete voorbeelden: in het eerste seizoen hadden we de immer nihilistische Rust (Matthew McConaughey) en in het derde en laatste seizoen volgen we de dementerende Hays (Mahershala Ali). Door het verhaal niet lineair te vertellen, krijgt de reeks een extra mysterie waar ik maar al te graag mijn tanden in zet. (Davy)

©CBS

13. How I Met Your Mother (2005-2014)

How I Met Your Mother is voor mij wat Friends is voor zoveel anderen: die ene sitcom die je kan blijven opnieuw bekijken, vanalles uit kan quoten en je elke keer weer nostalgisch maakt. De serie speelde zich af op de achtergrond van mijn studentenperiode en groeide toen dus met me mee. Veel fans vonden dat de serie naar het einde toe de verkeerde kant opgroeide, ongetwijfeld door de fixatie op het doel dat in de naam zit. Maar How I Met Your Mother toont net dat de reis in je leven veel belangrijker is dan dat ene doel dat je vooropstelde. En het controversiële einde? Ik heb ervan genoten met elke vezel in mijn lichaam. (Matti)

©BBC

12. Doctor Who (2005-)

In 2005 reïncarneerden Steven Moffat, Russel T. Davies en Mark Gatiss Doctor Who, de BBC-reeks over een  tijdreizende alien en zijn metgezel. In het hoofdpersonage zit de vernuftigheid van de serie gebakken: hij of, eindelijk, zij verandert om de zoveel seizoenen van uiterlijk. Doctor Who kan door die rotatie van acteurs jarenlang meegaan en gelukkig maar. Jong en oud hebben nood aan de positiviteit van deze sciencefictionserie die frivoliteit afwisselt met boodschappen over liefde, vriendschap en zelfs de zwaarte die je meedraagt van je eigen fouten. (Matti)

©AMC

11. Mad Men (2007-2015)

Mijn persoonlijke favoriet in de top 100 is absoluut Mad Men. Deze reeks over het reilen en zeilen van de reclamewereld in en rond Madison Avenue in de jaren 60 heeft alles. Het is vlijmscherp geschreven, heeft uitmuntende vertolkingen, is historisch bijzonder accuraat en de sfeer en stijl van de jaren 60 druipt werkelijk van het scherm. Bedenker Matthew Weiner haalde de inspiratie bij Alfred Hitchcock en Wong Kar Wai voor de visuele stijl van Mad Men, maar dankzij zijn werk bij The Sopranos vond hij naar eigen zeggen de moed om ook de donkere kant van deze nostalgische wereld te belichten. Gewoon door dit stukje tekst te schrijven wil ik de talloze memorabele momenten allemaal opnieuw beleven. (Yves)

©Antena 3

10. La casa de papel (2017-)

Oh bella ciao. Emoties kunnen moeilijk uitdrukken wat La casa de papel bij je losmaakt. De begingeneriek raakt meteen je ziel. En dan neemt de serie je vast en laat nooit meer los. Wat volgt is een schitterend kat-en-muisspel dat bijna geen gelijke heeft. Zorgvuldig over de afleveringen heen gebouwd, gewikt en gewogen. Van deze Netflix-serie zou je haast vergeten dat er twee seizoenen bestaan. Zo geniaal word je erin meegezogen.

Vergis je niet, Casa de Papel is ijzersterk. Een voorbeeld van hoe Netflix inzet op kwalitatieve non-Engelstalige fictie. En terecht. De dynamiek tussen de personages, de emotionele lading, de dreiging. Het is een molotovcocktail aan epiek. En dat verdient een passend plekje in onze top tien. Si, Professor. (Louis en Nils)

©NBC

9. Community (2009-2015)

Een aantal komische series vergeet je niet, zo ook Community, de sitcom van Dan Harmon en de Russo-broers (ondertussen bekend door hun werk in het MCU). Tijdens de eerste lesdag op een community college vormen zeven vreemden uit noodzaak een studiegroepje. Ze worden tegen wil en dank vrienden, want op het absurde Greendale heb je bondgenoten nodig.

De humor van Community was altijd slim en de hoofdacteurs waren heerlijk verschillend, net als hun personages. Er waren ook geniale nevenpersonages, zoals Mr. Chang en vooral Dean (de decaan) is een van mijn favoriete personages ooit. De verhaallijnen waren inventief, van volledige afleveringen over paintball en Dungeons & Dragons tot alternatieve tijdlijnen. Mocht je je afvragen waar de internetuitdrukking “This is the darkest timeline” vandaan komt… (Elien)

©BBC

8. Sherlock (2010)

Dat de Britten uitstekende detectivereeksen maken, weten we al sinds The Sweeney, Inspector Morse, Poirot en heel ander resem aan herkenbare detectiveduo’s opdoken. En toch was het een van de oudste misdaadonderzoekers die het genre verfriste: Sherlock Holmes. Toenmalig Doctor Who-schrijvers Mark Gatiss en Steven Moffat moderniseerden de verhalen van Arthur Conan Doyle met Benedict Cumberbatch in de titelrol en Martin Freeman als Watson.

Gatiss en Moffat hadden goud in handen. Niet alleen met hun keuze van acteurs – Cumberbatch brengt de functionerende sociopaat met charme tot leven en zijn tegenpool Andrew Scott schittert als labiele Moriarty, maar ook met hun verhalen die je telkens voor de volle 90 minuten vasthielden. Door de ongewone formule van slechts drie afleveringen per seizoen kregen fans er nooit genoeg van. Sherlock lanceerde de carrière van Cumberbatch en blies nieuw leven in die van Freeman, waardoor we twee jaar mochten wachten op het doeltreffende derde seizoen. In het vierde seizoen verloor de serie zich in zelfgenoegzaamheid, maar of Sherlock zich kan rechttrekken in een vijfde seizoen hangt volledig af van de vraag of de agenda’s van Cumberbatch en Freeman ooit nog eens op elkaar af te stemmen zijn. (Matti)

©HBO

7. Westworld (2016-)

De herbewerking van Westworld van Michael Chrichton (de man achter Jurassic Park heeft iets met losgeslagen monsters in attractieparken) moest voor HBO een even groot succesnummer worden als Game of Thrones. De hoogtechnologische westernreeks, ja dat klinkt contradictorisch, is echter een heel ander beestje dan de epische fantasyreeks.

Westworld is een groot metafysisch vraagstuk, geplaatst in een steeds groter wordende wereld die futurisme combineert met nostalgie naar een periode die niemand nog echt heeft meegemaakt. De sciencefictionserie snijdt thema’s aan als vrije wil en de waarde van herinneringen, maar laat je er vooral zelf over nadenken. Waarover je best niet je hoofd breekt, is de nodeloos ingewikkelde mysteries van het park vol rebellerende robots. Westworld blinkt vooral uit in de momenten waarin de personages het heft in eigen handen nemen (en actrices zoals Thandie Newton je hart breken) en je luidop zit mee te juichen op verlossende momenten. (Matti)

©vrt

6. Neveneffecten (2005-2009)

Jonas Geirnaert, Lieven Scheire, Koen De Poorter en Jelle De Beule begonnen als cabaretiers en maakten onder de begeleiding van Jan Eelen en Bart De Pauw met voorsprong de beste Vlaamse komische reeks ooit. Het viertal doet tegenwoordig elk hun eigen ding in het televisielandschap, met geregeld wat overlappingen, maar met hun eerste grote televisieverschijning hebben ze voor altijd naam en faam gemaakt. Neveneffecten heeft het soort humor bepaald waarmee zoveel van ons vandaag maar al te graag uitpakken.

In het eerste seizoen van Neveneffecten parodieert de absurde serie het documentairegenre met verhalen over de gewone mensen, de zoektocht naar de bron van de E40 en de dodelijkste dieren op de Afrikaanse savanne. Enkele jaren later en met meer ervaring in hun pen, schreven de Neveneffecten persiflages op Michael Moore, Jommeke en zelfs zichzelf. (Kyria en Matti)

©Netflix

5. Stranger Things (2016-)

Nostalgie is een krachtige drug. Stranger Things tapt daar zo hard uit, dat mensen die niet eens geboren zijn in de jaren 80 ook terugblikken naar de prachtige tijd van toen. Ah, hoe simpel het leven toen was met onze arcade-spelletjes, Dungeons & Dragons en demogorgons uit een duister spiegel-universum.

De Netflix Original vloeit over van de charme en wordt gedragen door de perfect gecaste kinderen. De chemie tussen de castleden straalt van elke scène. Winona Ryder kwam na een lange afwezigheid terug in de spotlight, maar het zijn Millie Bobby Brown (Eleven), Gaten Matarazzo (Dustin) en Finn Wolfhard (Mike) die de show stelen. Het is altijd fijn om nieuw talent te zien groeien op het scherm. Het eerste seizoen mag dan wel een pak sterker zijn dan het tweede seizoen, het blijft één van Netflix’ sterkste troeven. Benieuwd naar het nieuwe seizoen! (Davy)

©Hulu

4. The Handmaid’s Tale (2017-)

De VS bestaat niet meer. In de plaats is er de autoritaire staat Gilead. Vruchtbaarheid is een kostbaar goed geworden. Vrouwen hebben dan ook het recht niet meer om zelf voor kinderen te kiezen. De vruchtbare vrouwen zijn Dienstmaagden die kinderen moeten baren voor Commandeurs en hun Echtgenoten. June is daar een van. Ze werd van haar dochter en man weggehaald maar daar wil ze het niet bij laten. Ze zoekt dan ook manieren om terug te vechten.

The Handmaid’s Tale is zonder meer de strafste maar ook hardste reeks van de afgelopen jaren. Margaret Atwood schreef het gelijknamige boek in de jaren 80, maar het is nog nooit zo relevant geweest. Elisabeth Moss heeft haar Emmy meer dan verdiend als June en ook de ondersteunende cast is geweldig. Na seizoen 2 is de reeks sterker dan ooit. Hoewel het soms lastig is om te kijken, kan je ook niet wegkijken. Benieuwd wat seizoen 3 ons brengt. (Jana)

©AMC

3. Breaking Bad (2008-2013)

We zitten officieel in de top drie, wat betekent dat de volgende reeksen ongetwijfeld geen beschrijving meer nodig hebben. De reeks rond Walter White, de leerkracht chemie die besluit crystal meth te koken samen met zijn ex-student Jessie Pinkman, zit intussen gegraveerd in ons collectief geheugen.

Breaking Bad slaagde erin om de sympathie die we voelen voor het hoofdpersonage op een genuanceerde en trage wijze volledig te verschuiven. Bedenker Vince Gilligan schrijft menselijke personages van wie de drijfveren glashelder zijn. Wanneer Walter te horen krijgt dat hij ongeneeslijke kanker heeft, voelt hij naast verslagenheid ook een frustratie. Hij is een genie die door het speling van het lot nooit zijn volledig potentieel behaald heeft. Hij past zijn kennis van chemie toe om de beste meth te maken en eindelijk voelt hij de erkenning waarvan hij altijd al vond dat hij die verdiende.

Op het einde van de rit is Walter al lang niet meer de onschuldige, liefhebbende vader. Hij is ronduit kwaadaardig geworden. Vanaf welk punt werd Walter de slechterik in de reeks? Het is oprecht voer voor discussie want het antwoord zal volledig afhangen van je persoonlijk moreel kompas. Boeiende reeksen brengen boeiende discussies en het verdient zijn plaats in de top drie volledig. (Davy)

©Channel 4/Netflix

2. Black Mirror (2011-)

Deze anthologieserie vindt zichzelf met elke aflevering opnieuw uit. Black Mirror vertelt iedere aflevering een ander verhaal met één constante: technologie. Je kan het zo gek niet bedenken of er is een Black Mirror-aflevering die erover gehandeld heeft. Helaas doen ze dat op een manier die meestal niet goed afloopt voor de personages. En dat is het dubbele en interessante van de reeks natuurlijk.

Aan de ene kant genieten we er nu eenmaal af en toe eens van om mensen te zien lijden. Aan de andere kant zet de reeks ons aan het denken over ons eigen technologiegebruik en ook over hoe ver we de vooruitgang mogen laten gaan. Robotbijtjes die ons ecosysteem in stand houden, graag, alleen opletten dat die niet gehackt worden natuurlijk. Of wat met een puntensysteem voor de mens waarbij je score toegang heeft tot feestjes of gewoon het openbaar vervoer? Het zijn dingen die eigenlijk wel zouden kunnen, of in mindere mate al zijn geïmplementeerd in bepaalde landen. Het is maar om aan te tonen dat de reeks meestal verrassend realistisch is in zijn toepassingen van de gebruikte technologie en dat is wat de serie ook nog eens zo sterk maakt. (Louis)

©HBO

1. Game of Thrones (2011-2019)

Het is geen wonder dat de televisieserie die fantasy, na The Lord of the Rings en Harry Potter, populariseerde bij een gigantisch én volwassen publiek op nummer één staat. Game of Thrones is op acht jaar tijd een wereldfenomeen geworden. Het is zonder twijfel de meest besproken serie, zo fel besproken dat je na elke uitzending in Amerika best mijlenver wegblijft van het internet of zelfs je collega’s en vrienden die de reeks verslinden bij het ontbijt. Want wie spoilers geserveerd krijgt van Game of Thrones, verliest een beetje wil om te leven.

Maar wat vindt de halve wereld nu zo fantastisch aan deze epische fantasyreeks? In Game of Thrones zit er iets voor elke kijker. De fans van magie en draken, tot leven gewekt met visuele effecten om u tegen te zeggen, krijgen hun goesting, net zoals de liefhebber van de hoogwaardige dramareeks getrakteerd wordt op politieke intriges van de bovenste plank. Gevestigde klassebakken (Charles Dance, Sean Bean, Michelle Fairley,…) en groentjes (Maisie Williams, Jack Gleeson,…) in de rollen van ofwel heroïsche ridders en verstoten broers, ofwel extreme bullebakken en gedesillusioneerde heersers trekken je volledig mee in de taferelen uit een andere wereld.

Het collectieve fenomeen brengt ons allemaal een beetje dichter, elke keer opnieuw we gezamenlijk vol spanning wachten op de nieuwste aflevering. Het einde is nabij, want het allerlaatste seizoen van Game of Thrones start in april. En daarna is het uitkijken naar de vele spin-offs die op de planning staan. (Matti)

Share.

About Author

Matti Meurisse

Tekent als het past, kijkt veel te veel films en series als het niet past en verkent ondertussen de wereld der comic books.

Reacties