Ace Combat 8: Wings of Theve review – in de achtste hemel

Ace Combat 8: Wings of Theve is als arcade-flight-sim de laatste telg in de heel leuke Ace Combat-serie en laat ons weer toe achter de stuurknuppel van menig straaljager te kruipen om in first- of third-person dogfights te houden en doelwitten uit te schakelen. Wij hielden van voorganger Ace Combat 7: Skies Unknown, maar waren een beetje teleurgesteld door het onhandig vertelde verhaal en een aantal irritante gimmickmissies, wat gelukkig in de schitterende DLC goed werd gemaakt. Hoe doet Ace Combat 8 het zeven en een half jaar later in vergelijking met de voorgangers? Zijn de gebreken opgelost of moeten de hangars permanent gesloten worden? Tijd dus om terug te keren naar Strangereal, de wereld met open communicatiekanalen, een ruimtelift, veel superwapens en zalige straaljagerervaringen.

Pure Ace Combat

Laat ons hiermee beginnen: Ace Combat 8: Wings of Theve heeft een voor Ace Combat heel goed verhaal dat beter verteld is dan dat van Ace Combat 7: Skies Unknown. Betekent dat dat het narratieve prijzen gaat winnen? Helemaal niet! Maar dat hoeft ook niet bij Ace Combat. Wat we hier immers willen is een pulpverhaal dat je onder meer goede redenen geeft om de cockpit in te kruipen en waarbij je een aantal leden in je squad hebt met hun eigen persoonlijkheid en achtergrond. Ook moeten vriend en vijand op de open radio al hun gedachten laten weten terwijl het boven en onder hen een en al chaos is en willen we het opnemen tegen een vijandige Ace (of superpiloot) en diens eigen squad. Ten slotte kan je geen Ace Combat hebben zonder waanzinnige superwapens om tegen te houden, krappe tunnels om door te vliegen of idealistische dialogen over vrede, samenwerken of het onnut van oorlog. Goed nieuws, want dit alles is in Ace Combat 8 aanwezig en je hebt altijd wel een goede reden om achter de stuurknuppel te kruipen, de vijand of hun overdreven – en hoe! – superwapens te vernielen en bij momenten pure waaghalzerij in echte adrenalinebommen van missies te ondernemen.

In Ace Combat 8: Wings of Theve speel je in 2029 als een piloot in de overblijfselen van de strijdmachten van Usea, net zwaar aangevallen door Sotoa. Usea is nu uiteengevallen in verschillende onafhankelijke staten, maar probeert Sotoa nog steeds terug te dringen. Je troepen mogen al die nieuwe “neutrale” staten niet binnen, dus vaar je voorlopig gewoon rond op een vliegdekschip. Daar onderneem je in een zalige proloog als copiloot van de ogenschijnlijk legendarische Ace-piloot Cope “Wings of Theve” een missie… en word je neergeschoten. De Ace verdwijnt in de dieptes van de oceaan en jij moet zijn naam en reputatie overnemen. Omdat Wings echt als propagandamiddel ingezet werd, mag het publiek immers niets van diens dood weten. Aan jou om met je nieuwe identiteit de hoop van de bevolking hoog te houden en te helpen je land terug te winnen. Oh, maar je kan ook de stem van Cope nog steeds horen… 

Ace Combat 8: Wings of Theve plaatst je achter de stuurknuppel van… Ja, van wie eigenlijk? Niet enkel is je personage zoals de traditie het eist alweer een stille piloot die niets zegt (op bevelen en antwoorden aan je teamgenoten na die je ook zelf niet kan horen), maar omdat je eigen identiteit ook meteen afgenomen wordt, leer je jammer genoeg alweer niets over je eigen personage. Het gaat eerder bij momenten over de vroegere Ace en diens reputatie en verwezenlijkingen (ook al zijn die zelfs misschien niet zo spectaculair als aan het publiek voorgesteld wordt). Dit zorgt ervoor dat je eigen troepen soms blij zijn als je hen helpt (of smeken om je hulp) en je de heerlijke paniek van de vijand kan horen, maar dit is of blijft niet altijd zo. Propaganda is dan ook een belangrijk element in dit spel, en hoewel het qua gameplay niets verandert, merk je toch in de dialogen en het (volledig lineaire) verhaal de effecten wanneer jouw kant óf de tegenstanders nieuwe “feiten” naar buiten brengen. 

Meer samenhangend verhaal

Daarnaast zijn er ook nog je vluchtmakkers. Hier krijgen we een meer gevarieerde en vriendelijkere cast dan in het vorige spel, waar je na een tijdje als uitschot werd behandeld en je verwezenlijkingen vaak geen respect kregen. Deze grotere focus op dezelfde personages en hun onderlinge banden doen ons ook gelukkig veel meer aan Ace Combat 5 denken dan aan 7. Veel piloten zijn er niet meer over na de aanvallen van Sotoa, dus Usea neemt zo goed als iedereen aan die het kan, inclusief een veel te jonge stuntpilote uit het circus. Het is deze Anastasia “Tasha” Severskaya die veel aandacht krijgt in het verhaal omdat ze als tienerpilote een eigen kijk op de zaken heeft of gewoon niet alles begrijpt. Ook is het niet de bedoeling dat ze meteen zelf andere piloten begint neer te schieten, maar het is uiteraard oorlog… 

Ze staat dan in contrast met bijvoorbeeld de oudere “Professor” Baxter en hun dialogen met elkaar tonen een grappige maar nog steeds respectvolle kijk over de verschillen tussen bijvoorbeeld generatie Z of alfa en oudere generaties. Het is ook wel mooi om te zien hoe Baxter zich in de lucht over Tasha ontfermt. Verder is er nog “Noise” Coster, die iets minder aandacht krijgt van het verhaal maar nog steeds een paar goede momenten heeft. Ten slotte zijn er nog een aantal andere NPC’s die een leuk onderdeel van het plot zijn, zoals de commandant of de mecanicien van je schip, de propagandaspecialist D.D. of de leden van de andere Useaanse squad en de AWACS.

Je wordt ook nog meer in het verhaal meegenomen omdat je tussen de missies door geregeld (maar niet altijd) in de cutscenes in eerste persoon kan rondkijken. Je kan niet weglopen of bewegen, maar zelfs gewoon je hoofd draaien, inzoomen of recht in de ogen kijken van wie tegen je praat, zorgt voor veel meer immersie dan in 7, waar de cutscenes minder goed gedaan waren en steeds tussen verschillende groepen wisselden. Geen hilarische dog.jpeg deze keer trouwens, maar een volwaardige 3D-hond die beweegt en blaft! Dit alles zorgt ervoor dat het verhaal immersiever en beter gebracht aanvoelt dan bij de voorganger, ook al is niet alles perfect. Zo zijn de geest in je hoofd of zijn band met de tegenstanders zeker niet altijd even interessant. Ook zijn de vijandelijke Aces qua verhaal of achtergrond, ondanks de goede dogfights die je tegen hen hebt, niet bijster boeiend in vergelijking met bijvoorbeeld Torres uit de DLC van Ace Combat 7. In de tweede helft van het spel verliest het verhaal ook wat momentum, maar dat wordt dan tegen het einde wel weer helemaal goed gemaakt.

Ace Combat 8 heeft verbeterde gameplay

Het vliegen zelf voelt heel vertrouwd aan voor wie Ace Combat 7 heeft gespeeld, maar heeft toch een aantal interessante en soms bijzonder graag geziene wijzigingen gekregen. Ace Combat 8 is nog steeds een arcade-flight-sim waar je in first- of third-person kan vliegen, je vijanden kan tracken en hen met je machinegeweer of hilarisch aantal missiles of andere wapens kan neerschieten, maar het voelt soms iets realistischer aan. Dit wordt verwezenlijkt omdat de straaljagers (vooral in het begin) zwaarder aanvoelen, bijvoorbeeld minder snel draaien, rollen of optrekken en je waarschijnlijk wel eens te pletter zal storten omdat je gewoon die heel cinematische duik-en-optrekmanoeuvres niet meer zo gemakkelijk kan uitvoeren. Eenmaal je in je vliegtuig onderdelen installeert die het manoeuvreren vlotter laten gaan of eenmaal je gewoon ‘betere’ straaljagers begint te vliegen, is die extra uitdaging wel grotendeels opgelost. Je beide triggers ingeduwd houden en een zero-G-turn doen lukt wél meteen in het begin nog steeds vlotjes en voelt dankzij adaptive triggers ook weer heerlijk aan. Een andere nieuwigheid is trouwens dat je deze keer heel soms in het midden van een gevecht boven een luchtbasis op die luchtbasis kan landen zonder daarvoor een apart gameplaymomentje te moeten hebben. Je vliegt naar de basis, doet je wielen naar beneden en probeert snel maar recht te landen terwijl de vijand nog steeds op je kan schieten. Heerlijk! 

Het beste verschil is echter de kwaliteit van de missies. Niet enkel zijn het er deze keer 30, dus een tiental meer dan in het vorige spel, maar ze zijn qua kwaliteit gewoon veel beter. Ja, er zijn nog steeds gimmick-missies met speciale elementen, maar er zijn ook een mooi aantal gewone missies met luchtgevechten of waarbij je gronddoelwitten aanvalt. De gimmicks zijn ook veel minder irritant dan in het vorige spel en soms zelfs heel leuk. Hier geen zandstormen waar je doelwitten steeds verdwijnen! Als je in Ace Combat 7 zoals wij het meeste kon genieten van Fleet Destruction of de drie DLC-missies, weet dan dat je hier vaak in de zevende hemel zal zijn, vooral tegen het einde van het spel toe. Er is ook een échte furball van jewelste die zowel qua gameplay als verhaal je vaak zal doen juichen. De missies met een score attack zijn ook dikwijls veel guller qua punten en doelwitten in vergelijking met soortgelijke missies uit Skies Unknown. Heel soms krijg je wel een missie die bedenkelijk gemakkelijker is dan de voorgaande, en de allerlaatste missie is niet van dezelfde (gameplay)kwaliteit als de voorgaande. Er zijn ook een klein aantal tunnels, maar deze voelen wel minder uitdagend en korter aan dan vroeger. Je neemt het verder ook gelukkig veel minder op tegen drones en de drones die er wel zijn, zijn véél minder irritant. Ten slotte zijn er ook een aantal heel leuke baasgevechten die na afloop nog lang zullen blijven nazinderen.

Squadron Leader

Je bent meer gehecht aan je teamgenoten in het verhaal, en ook in de gameplay heb je dit gevoel. Dit komt omdat je in Ace Combat 8 eindelijk terug bevelen aan de andere leden van je squad kan geven. Het is helemaal hetzelfde systeem als vroeger, maar het laat je toch meer als de leider van een squad voelen en laat je ook de andere piloten meer appreciëren. Ze schieten zelfs beter dan ooit doelwitten neer, beschermen je, gebruiken (heel snel) hun speciale wapens, en wat ze neerschieten, telt mee voor jouw score! Over speciale wapens gesproken, na Project Wingman kan je nu ook eindelijk in Ace Combat 8 na een aantal missies twee soorten speciale wapens meenemen! Het is zelfs een tactische beslissing, want als je er maar één meeneemt, krijg je er meer munitie voor. Jij bepaalt welk vliegtuig je teammates nemen (dus je moet er meerdere kopen als je in dezelfde toestellen de lucht in wil!), maar je teamgenoten kiezen wel zélf hun ene speciale wapen per vliegtuig.

Met de punten die je verdient kan je tussen de missies door nog steeds nieuw vliegmateriaal kopen in de aircraft tree. Een beetje plannen en nadenken over welke vliegtuigonderdelen je zeker nodig hebt is wel nodig, want elk onderdeel zit er maar één keer in. Dat je daarvoor dan een ander vliegtuig eerst moet kopen dan datgene waarvoor je aan het sparen was, moet je er maar bijnemen. De UI bij je onderdelen installeren ziet er misschien een beetje anders uit dan in het vorige spel omdat je geen punten per categorie meer hebt en elk onderdeel een bepaald aantal punten kost, maar uiteindelijk is het hetzelfde. Elk vliegtuig heeft een eigen aantal vakjes per categorie en elk onderdeel kost er één en kan je zoveel wisselen als je wil. Duurdere vliegtuigen hebben ook meer vakjes en kunnen dus meer onderdelen hebben.

Bij elke Ace Combat is het uitkijken naar (en klagen over) welke toestellen nu wel of niet hun opwachting maken, en we missen er een aantal, maar in het algemeen kunnen wij hier niet teleurgesteld zijn. Kijk, onze geliefde F-22A Raptor is nog steeds hier, dus is het voor ons allemaal goed. In principe kan je met elk vliegtuig de campagne uitspelen, maar bepaalde duurdere toestellen (zoals de F-22A!) kopen geeft je echt wel een power boost en sommige toestellen (zoals de F-22A…) kan je niet gebruiken in een kleiner aantal verhaalmissies waarbij je vanop je vliegdekschip start. Je kan trouwens nu ook met ondersteunende straaljagers vliegen, die als speciaal wapen bijvoorbeeld een EMS hebben, waardoor je eigen missiles dan veel gemakkelijker hun doel kunnen raken. Hierdoor zijn andere toestellen zoals de Harrier misschien wel uit de boot (of van het vliegdekschip!) gevallen. Over van het vliegdekschip vallen gesproken, het is best hilarisch dat de F-35C een van de laatste vliegtuigen in de basisversie van de aircraft tree is, als je bedenkt hoeveel problemen dat ding in het echt heeft…

Extra playthroughs en multiplayer

Een goede 15 uur voor de campagne klinkt misschien niet veel, maar het is zoals vroeger de bedoeling dat je missies op een steeds hogere moeilijkheidsgraad onderneemt en overal een S-rank probeert te halen. Of je kan voor geheime doelstellingen of verborgen Aces gaan en zo medailles of skins winnen. Of je kan voor een gun only- of zelfs no damage-playthrough gaan. Hiermee vul je al snel 40-50 uur met fijne momenten. Voor wie dat nog niet genoeg is, is er ook nog de multiplayer. Daar kan je met andere spelers het opnemen tegen de A.I. of tegen elkaar. Op bepaalde momenten zijn er ook tijdelijk grotere uitdagingen zoals bekende superbazen om met vier of zelfs acht spelers proberen uit te schakelen. Het is amusant, maar na een aantal uur hadden wij het wel gezien aangezien de missies best kort zijn. Aan de andere kant is het natuurlijk heel fijn om ook grote uitdagingen uit vorige Ace Combat-games aan te gaan. De single player- en multiplayer-modes zijn wel volledig afzonderlijk, dus zaken die je in het ene koopt kan je niet in het andere gebruiken. De multiplayer op zich is dus leuk, maar het is vooral voor de single player-ervaring dat je Ace Combat 8 moet spelen.

Er zullen dus nog wat uitbreidingen aan deze mode moeten komen, zeker als het de bedoeling is dat we allemaal ons eigen geld (excuseer, Ace Coins…) investeren in de cosmetics of battle passes, hier de Ace Pass genoemd. Er is een gratis versie, maar met de 1000 Ace Coins (10 euro)-kostende Premium Ace Pass krijg je nog meer beloningen. In het eerste seizoen (gebaseerd op Ace Combat Zero) kan je de befaamde Morgan van Pixy bijvoorbeeld enkel via de Premium Pass verkrijgen. Alle vliegtuigen van de Ace Passes zouden wel later in de winkel te kopen zijn voor Ace Coins. En daarover gesproken: zou het je verbazen als je met de Ace Pass en de Premium Pass wel wat Ace Coins kan verdienen, maar dit helemaal niet genoeg is voor een Premium Pass voor het volgende seizoen? Of dat de hoeveelheid Ace Coins die je kan kopen met echt geld vaak niet exact overeenkomt met hoeveel je voor een aankoop nodig hebt? Beter nog, je kan zelfs een Premium Ace Pass Plus kopen voor 2500 Ace Coins om meteen 30 van de 100 Ace Pass-levels te kunnen overslaan en dus minder… te… moeten…spelen. Hoera?

Toch even herhalen dat in multiplayer de meeste straaljagers gelukkig nog steeds gratis zijn en enkel het spelen van missies vereisen. Met wat je gratis in de missies, via de al dan niet betaalde Ace Pass of gewoon rechtstreeks in de winkel kan verkrijgen, koop je dan naast nieuwe vliegtuigen ook onderdelen of cosmetics voor je toestellen of eigen avatar. Met die laatste kan je in 3D in een basis die fungeert als een soort social hub rondlopen, muziek beluisteren, oude Arcade-games spelen en communiceren met andere spelers. Leuk voor wie wil, maar voor ons helemaal niet nodig.

Een lust voor oog en oor

Qua beeld ziet alles in Ace Combat 8 eruit zoals in Ace Combat 7, met wel wat meer details op de grond als je bijvoorbeeld bij een stad vecht, vooral omdat qua schaal nu alles 1 op 1 overeenkomt. De wolken en weereffecten ogen in ieder geval ook nog steeds heel indrukwekkend, hoewel het weer niet zo belangrijk is als in het vorige spel. Alles draaide op onze PS5 ook vlotjes. De cutscenes zijn nu zoals gezegd vooral in first person, en de personages en vliegtuigen zien er goed genoeg uit (hoewel iets minder scherp op performance-mode, wat je bij bepaalde cutscenes wel wat zal merken). Naar oude gewoonte zeggen vriend en vijand alles wat er op hun lever ligt op een open communicatiekanaal tijdens de missies, wat je weer extra meesleurt in de ervaring. De voice acting is ook best goed en wanneer het nodig is emotioneel of echt over the top. De woorden “Railgun warning” zullen ten slotte wel nog lang in je hoofd blijven klinken…

Wie Ace Combat zegt, zegt ook zalige en meeslepende muziek van onder meer Keiki Kobiyashi. Ook hier krijg je weer een gezonde mix van orkestrale muziek, zang, rock en meer elektronische deuntjes. De muziek speelt ook een iets actievere rol in het verhaal, aangezien bijvoorbeeld een van je vluchtmakkers zijn muziek aan iedereen wil laten horen. Ook vindt heel de vijandige squad het nodig om over het open communicatiekanaal je telkens weer bloot te stellen aan hun eigen gezongen baasmuziek in verschillende arrangementen. Het is op zich een eenvoudige melodie, maar het is ook wel zéér aanstekelijk. We zijn benieuwd wie na een tijdje nog kan weerstaan aan meezingen. De echte betekenis van dit lied en de reden waarom alle leden van deze vijandelijke squad het zingen leer je trouwens pas bij de laatste baas. In het begin moet je natuurlijk nog wat de muzikale thema’s in het spel leren kennen, maar tegen het einde ken je deze en geniet je er echt nog meer van. Dan gaat de soundtrack trouwens volledig in overdrive. Weet je nog hoe zalig het was wanneer tijdens de voorlaatste missie van Ace Combat 7 opeens de zang het hoofdthema triomfantelijk inzette toen het schild eindelijk vernield was? Het is bij momenten dat gevoel maar dan nog vermenigvuldigd. Wij kunnen alvast niet wachten op de onvermijdelijke concertversies van bepaalde stukken, en voorspellen nu al dat The Journey Home niet meer het enige stuk is waarbij dan meegezongen kan worden.

Ace Combat 8: Wings of Theve is een leuk vervolg én een heel goed startpunt

Wij wilden na Ace Combat 7 vooral een vervolg dat minder irritante gimmickmissies had en je meer meetrok in het verhaal. Dit hebben we dan gelukkig ook gekregen. Het verhaal staat op zich, dus je moet de andere games niet gespeeld hebben om van Ace Combat 8 te kunnen genieten. Aan de andere kant gaat de geschiedenis van Strangereal verder en zijn er ook wel (soms heel openlijke) fijne verwijzingen naar de andere games in de serie. Voor de eerste keer in lange tijd heeft Belka trouwens niets met de problemen te maken, hoewel hun reputatie wel een hilarische verwijzing krijgt! Wings of Theve begint in 2029. Dat is dus 10 jaar na Ace Combat 7 en slechts 11 jaar voor Ace Combat 3: Electrosphere, dat door het jaartal en door zaken die opgebouwd worden in Wings of Theve eindelijk écht wel dichterbij in de canon komt! Uiteraard zullen bepaalde locaties, personages of zelfs minstens één muziekstuk op veteranen van de serie (of toch van de avonturen in Strangereal) wel een veel groter effect hebben. Wij zouden in ieder geval Ace Combat 8 zéker aanraden aan zowel fans als nieuwkomers van deze zalige arcade-flight-sims.

Geïnteresseerd in Ace Combat of in andere arcade-flight-sims?

• Wij vonden Ace Combat 7 leuk, hoewel bepaalde gimmicks irritant waren en het verhaal nogal onsamenhangend gebracht was.
• Project Wingman is een heel leuke budget arcade flight sim, voor en door Ace Combat fans.
• Everspace 2 is een heel goede space shooter met leuke maar na een tijdje iets te repetitieve gameplay.
• Ook het ruimteavontuur Rebel Galaxy Outlaw is het met zijn fijne dogfights, bevredigende explosies en heel goede muziek zeker waard om te spelen.
• Het originele Rebel Galaxy is dan weer een toffe third person space shooter die de boter bij Assassin’s Creed 4: Black Flag is gaan halen.

Ace Combat 8: Wings of Theve is te koop bij o.a. bol.com