Lost Soul Aside review: waar is de ziel?

Levert net geen decennium ontwerpen en bijna 3 jaar rechtstreekse ondersteuning van Sony ook iets op? Of is Lost Soul Aside een waarschuwing voor uitgevers om niet zomaar in te pikken op hype? Verdict in deze review!

Wat context: Het verhaal van Lost Soul Aside begint eigenlijk al zo’n slordige negen jaar geleden, en misschien was je er toen al bij. Yang Bing, toen nog een student aan de Dongguk Universiteit in China, publiceert een indrukwekkende techdemo op z’n YouTube-kanaal. Wat we te zien krijgen is verbluffend, vooral in het animatiewerk. We zijn dan ten tijde van Final Fantasy XV, en het niveau in Yangs demo is even hoog, zo niet niet hoger dan in de AAA-RPG van Square Enix. Dat dit bovendien het werk was van één iemand, een student dan nog, richt nog meer ogen op het filmpje. Tussen die ogen zitten ook die van Sony. Na enkele gesprekken besluiten ze om in oktober 2016 het project en Yang Bing in te lijven onder hun China Hero Project. In 2017 zal dat leiden tot het oprichten van een formeel bedrijf: Ultizero games, onder leiding van Yang Bing, en in 2022 werpt Sony zich ook officieel op als de uitgever van wat dan Lost Soul Aside zal heten.

En de baas staat op de berg, ha-li-ha-lo

Lost Soul Aside is een actiegame op ouderwetse wijze. Geen soulslike, ondanks de term in de titel, maar pure knok in semi-lineaire levels zoals je dat zou terugvinden in een Ninja Gaiden of Devil May Cry. Let op: we openen met lichte spoilers over het begin van het spel, maar het heeft een reden die we verder uit de doeken doen.

We spelen Kaser, een edgy, no-f’s-given rebel die samen met zijn jongere zus in de sloppenwijken woont. Rebel zijn is hier geen fase, want hij zit ook daadwerkelijk in een verzetsgroep genaamd GLIMMER. The Empire, als grote amorfe slechterik, voert namelijk een dictatoriaal bewind met ongelijkheid, hongersnood en armoede als gevolg. Meer is er niet nodig om het avontuur te starten met een goeie ouwe aanslag, hier op de parade van de keizer zelf.

Natuurlijk loopt het mis. En hoe! Een meteorieten regen vernietigt de stad nog voor de aanslag kan plaatsvinden. Kaser valt in een diepe put en belandt zomaar in een top-secret lab, terwijl zijn zus alleen moet overleven tussen de aliens die blijkbaar in de meteorieten zaten. Niet getreurd voor Kaser, want in dit lab zat de eeuwenoude ziel opgesloten van een aliendraak genaamd Arena, die prompt vertelt dat deze aliens Voidrax heten en van een ander universum komen. Kaser fuseert in een handomdraai met Arena, wat hem en hem alleen nu de kracht geeft om de Voidrax te verslaan en hierdoor nog sterker te worden.

Helaas (en uiteraard) is hij net te laat om zijn zus te redden die hij voor zijn ogen ziet sterven. Geen paniek, zij is niet echt dood! In tegenstelling tot de rest van de stad, heeft het monster haar ziel opgezogen en is dit dus nog te redden als je blijkbaar bovenaan de Sacred Mountain de leider van de Voidrax verslaat. Helaas voor Kaser is net dié berg beschermt door vier beschermers (termen van het spel, dames en heren) en moet hij dus eerst hun medaillons verzamelen. Gelukkig voor Kaser las één van de andere verzetsstrijders ooit een oud boek en weten ze precies waar die vier eeuwenoude beschermers zitten. Wat een toeval eigenlijk, gezien voordien niemand in deze wereld ooit gehoord had van de Voidrax! Cue knok in de vier uithoeken van de wereld en op de berg om je zus en toevallig dan ook de hele wereld te redden.

Gezocht: scenarist met talent

Wat een infodump om de review mee te starten denk je nu, maar bovenstaande paragrafen illustreren perfect het abominabel schrijfniveau van Lost Soul Aside. Dit zijn de eerste 10 minuten van het spel, klok in de hand. Absoluut niets houdt steek, het springt van de hak op de tak aan een razend tempo en als je niet meer kan volgen, is het antwoord op je ongeloof steevast ‘Voidrax Energy’. Het hele plot past op de rand van een vel wc-papier en werd ogenschijnlijk door een kleuter geschreven. De personages – en hun Engelse stemacteurs – doen ook niets om te helpen. Kaser is zo gelaagd is als een vel bijbelpapier, Arena heeft de persoonlijkheid van een 12-jarige en de rest van de cast komt rechtstreeks van de planeet babe (of het nu mannen of vrouwen zijn) zonder ook maar één hersencel in de valies te steken. Of het nu in cutscenes of in statische dialogen verteld wordt, er is echt geen lijn tekst zinvol of deftig ingesproken. En om na te trappen is de start van Lost Soul Aside ook nog eens de flauwste rip-off van FF VII die we ooit hebben gezien, zowel in pitch als in esthetiek.

Uiteraard speel je dit genre spellen niet om zijn literaire waarde en we weten heus wel dat deze titel een excuus nodig heeft om decors af te wisselen en je te doen knokken. Dat betekent nog niet dat nonsens geen goed verhaal kan maken. Devil May Cry of Bayonetta hebben dit al meermaals bewezen. Als iedereen genoeg persoonlijkheid heeft en de dialogen goed geschreven zijn, beland je met gemak in de ‘brein uit, fun aan’-zone van het genre. Lost Soul Aside komt op geen enkel moment zelfs maar een kilometer in de buurt van die zone.

Deze marteling zal haast 20 uur duren. Het verhaal komt nooit echt op gang en halverwege hebben wij het ook opgegeven met op te letten. Nieuwe personages en grote slechterik Aramon – leider van de Voidrax – zijn stuk voor stuk uit hetzelfde hout gesneden als de startcast. De enige manier om het draagbaar te maken en geen IQ-punten te verliezen met het einde, is om de voice acting in het Japans te zetten. De beste momenten van Lost Soul Aside zijn puur visueel, maar ook in dat departement blijkt al snel dat het ‘all show, no soul’ is…

Alles voor de stijl

Met de techdemo in het achterhoofd, hoeft het niet te verbazen dat Lost Soul Aside piekfijne animaties en graphics bezit. Wel is het een opluchting te zien dat het hier ook alleen maar beter is geworden sindsdien. De overdreven zotte combo’s maar ook al de even zwaartekracht tartende cutscenes zijn een waar spektakel en bevatten soms oprecht coole camerabewegingen. De graphics genieten op hun beurt van de voordelen die UE4 biedt inzake textures en resolutie. Het levert af en toe prachtige vista’s en setpieces op waarin de stijl van Lost Soul Aside tot zijn recht komt. De mengeling van modern en oud in absurd gigantische structuren verdient soms al eens een screenshot. En wat de prestaties betreft, draait het spel ook al de pracht en praal van een 60FPS in performance mode, waar je uiteraard op wil spelen voor een razendsnelle actiegame.

Alleen betreft het hier momentopnames, en ook al zijn die ook oprecht goed, ze zijn dun gezaaid. Lost Soul Aside heeft namelijk een chronisch gebrek aan afwerking en visie. Bij de animaties zal snel opvallen dat ze verkeerd blenden of te vaak hergebruik worden, terwijl de prachtige werelden dan weer opgezadeld worden met de saaiste leveldesign vol nutteloze platforming die je ooit te zien zal krijgen. Het is ook niet ongebruikelijk dat een zone geen muziek heeft of dat dialogen elkaar overlappen als je te snel loopt. Er zijn zelfs momenten waar de muziek verkeerd afgemixt is of overschakelt naar een verkeerde track en dan herbegint. En dan zijn er nog de talloze bugs, wonky physics en soms slecht ingestelde collision. Het voelt echt aan alsof de makers alles hebben gestoken in de zeldzame hoogtepunten en de rest gewoon maar opgevuld hebben. En voor hoe mooi de decors er soms uitzien, is er ook echt een gebrek aan coherentie. Je kan soms moeilijk het gevoel van je afschudden dat er gewoon dure assets gekocht – of door Sony geschonken – werden en die zonder verder denken of testen in het spel zijn gedropt.

Lost Soul Aside doet dus alles voor de stijl, maar is tegelijk ook het levende bewijs dat je hier absoluut niets mee bent zonder creatieve visie. Geen bindmiddel, geen saus. De memorabele momenten zijn dan ook even vergeetbaar als het verhaal en op het einde van de rit maken die zeldzame goede momenten nog geen goed spel. Een schril contrast met pakweg Devil May Cry 3, ook een spel met een nonsensverhaal en puur voor de stijl, maar waar iedereen zich nog de scène met Cerberus herinnert.

Devil will cry

Daarover gesproken, tijd om de combat te bespreken. De hoofdvogel en waar uiteindelijk alles begon, dus dit moet wel goed zijn, nee? Wel, ook hier is het met gemengde gevoelens. De basics zijn alvast aanwezig en er zijn ook goede ideeën om het genre uit te breiden. Kaser kan van in het begin al de klassieke light en heavy attack, en ook luchtaanvallen en juggles maken deel uit van je arsenaal. Gaandeweg speel je nog 4 andere wapens vrij, elk met hun eigen focus op geladen aanvallen, luchtcombo’s, AOE of een combinatie hiervan. Die wapens kan je dan verder upgraden met een skill tree waar zowel nieuwe moves, combo extenders als passieve skills in verweven zitten. Dat laatste is goed gezien eigenlijk. Gezien die bonussen altijd actief zijn en niet voor het wapen gelden, zet het je aan om alles eens te spelen en te levellen. Verder niks speciaal, maar het werkt.

Een ander goed idee is om alle speciale moves en extenders te linken aan een staminabalk, die ook dient om te ontwijken en te blokken. Je kan dus niet zomaar alles spammen, en het geeft echt wel een betere flow aan de gevechten. Daarnaast zijn er natuurlijk nog speciale powers, die je hier van de draak Arena krijgt, en een “demon mode”, die je oplaadt door zo stijlvol mogelijk al je combo’s aan elkaar te plakken. De finisher hiervan is flauw, maar opnieuw: het werkt.

Een ander leuk idee, al is het vooral voor de memes, is het upgraden van wapens. Van de vier categorieën ga je er verschillende vrijspelen die ofwel een ander element dragen of slots hebben om uit te breiden. Dat laatste vertaalt zich in badges die je kan hangen aan je wapen. Hier is het fun gedeelte: dit mag je ook werkelijk zelf plaatsen op het wapen met een model editor. Het heeft uiteraard maar enkele minuten geduurd of we hebben ons zwaard zo versierd dat het een overdreven dwaze keyblade werd. Perfect om de immersie verder te ruïneren, maar we hebben heel het spel lang plezier gehad aan deze feature.

Wel is het spijtig dat dit de hoogtepunten zijn van de gameplay. Net zoals bij verhaal en visuals, kunnen de coole animaties maar zoveel doen als je het daarna niet zinvol inzet. Het probleem? De camera en een gebrek aan vijandelijk variatie. Lost Soul Aside zit vol generische aliens en al snel valt op dat het enige noemenswaardige verschil tussen twee vijanden is of ze een schild hebben of niet. Zo neen, dan gebruik je de standaard juggle combo en klaar. Zo ja, dan gebruik je de standaard guard break combo en klaar. Patronen leren is absoluut niet nodig en op een handvol Voidrax met ranged aanvallen na, maakt het echt niet uit hoe ze eruit zien. Enkel de hoofdbazen zijn de uitzondering op deze regel, maar ook dan is het lang niet voor allemaal. Velen vallen in de categorie ‘grote alien met X’ en zonder persoonlijkheid en ze moeten te vaak vertrouwen op tergend lange immuunfases met zotte aanvallen om zich ietwat memorabel voor te doen. Het ziet er wel altijd cool uit, maar de duimen blijven steevast op hun honger zitten.

Gang-Arena (niet de draak)-Gang-Arena

Om zout in de wonde te strooien, is Lost Soul Aside ook nog eens veel te lang. Iets moest het forse prijskaartje van €70 vrijwaren en Ultizero games deed dit door de levels zo lang te rekken als ze konden. De formule gang-arena-gang-arena passen ze nooit aan en die nillens willens bestrooien met craftmaterialen en munten waar je niets mee zal doen, versterkt het gevoel van visieloos ontwerp. Heel even heb je een semi-open wereld in Act 3, maar tegen dan ben je wijs genoeg om te weten dat hier niets zinvol verstopt is en je best gewoon rechtdoor loopt. Dat er in alle levels ook nog optionele platform- en combatuitdagingen te vinden zijn, is een pleister op een houten been. Een flauw gerecht wordt niet beter door er meer van te eten. Doe je het toch allemaal, dan is de levensduur van Lost Soul Aside met z’n 25 uur spelen niet mis, maar verder zonder gevolg. Er is ook een New Game+-modus, al is die redundant gezien hoe zwak het spel in zijn geheel is.

Alles samen maakt dit van Lost Soul Aside een pijnlijk doorsnee én langgerekt avontuur dat je best vermijdt. Er zijn genoeg games in het genre die het veel beter doen en als het je gewoon om coole animaties te doen is, dan bestaat Final Fantasy XV ook nog steeds. Het is haast ongelooflijk dat tien jaar ontwikkeling met de steun van Sony uiteindelijk tot zo een zwakke titel leidt. Misschien kan het binnen een jaar of twee met een resem patches en een fikse korting wel de moeite waard zijn, al betwijfelen we dat de fundamentele problemen in Lost Soul Aside ooit nog recht te zetten zijn.

Meer reviews? Wel, je hebt geluk…

• Hell is Us heeft zo een geweldig verhaal en sfeer dat je zijn ietwat zwakke combat gemakkelijk kan vergeven.
• Midnight Murder Club is ideale griezelshooter om onder vrienden te spelen.
• Op je gemak mensen sorteren in een puzzelgame? Is This Seat Taken vult die niche.
• De RPG OFF is ook in zijn remake verrukkelijk bizar.
• Chains of Echoes: Ashes of Elrant is een leuke uitbreiding die wel niets aan het verhaal verandert.