The Blood of Dawnwalker review: de vampier-RPG

The Blood of Dawnwalker is het eerste spel van nieuwe studio Rebel Wolves. Ze bestaan voor een groot deel uit The Witcher 3-ontwikkelaars, en dat DNA komt duidelijk naar voren in het spel. Ze hebben ondersteuning gekregen van Bandai Namco, geen kleine uitgever, en je voelt de ambitie. Is dit het vampierenspel waarop we al lang wachten of is het meer openwerelditems afvinken? We zetten onze tanden erin!

Coen is geen eenzame wolf

The Blood of Dawnwalker begint met de scènes uit een van de eerste trailers. In de door ziekte geteisterde vallei in de Karpatische bergen in de 14de eeuw vindt een machtswissel plaats. Een groep vampieren (of vrakhiri) onder leiding van Brencis vrijwaarden de burgers van de vallei van de plaag, maar vragen daarvoor een wederdienst: bloed. De jonge Coen en zijn familie raken hierin verwikkeld. Wanneer de dorpelingen zich willen bevrijden, loopt het vreselijk mis. Coen eindigt zonder familie maar met vampierkrachten. Hij wordt voor dood achtergelaten maar Anca, de dorpsheks, helpt hem. Ze leert hem heksenmagie, die hij overdag kan gebruiken. Want Coen blijkt wel degelijk een vampier te zijn, maar enkel ‘s nachts. Overdag is hij mens. Zijn familie en anderen van het dorp zijn niet dood, maar meegenomen om over 30 dagen als bloedoffer te dienen voor de kroning van Brencis.

Samen sta je sterk

Coen is nog jong, en alhoewel hij sterker wordt doorheen het spel, kan hij niet zomaar het grote kwaad aanvallen zonder hulp. Door bepaalde missies te doen, kan je mensen overtuigen mee te helpen aan de rebellie tegen de vampieren. Sommige van die rebellen zijn zelf moreel ambigu, dus je moet keuzes maken. Enkele kleinere zijmissies geven je andere voordelen, zoals wanneer je een smid redt die later in de stad je kan helpen met betere kledij. Tijdens de nacht moet Coen zijn honger bedwingen, anders kan het zijn dat tijdens een gesprek de honger te groot wordt. Sommige mensen, zelfs vrienden, voelen zich dan ook niet altijd veilig bij Coen. Je keuzes hebben invloed, maar je weet niet altijd meteen waarvoor en wanneer.

Het verhaal zelf draait om het redden van Coens familie. Coen wil voorkomen dat ze worden geofferd, of dat is toch wat de quest aangeeft. De keuze ligt uiteindelijk bij de speler. Want welke missies je besluit te doen, welke mensen je boos maakt of te vriend houdt en de dialoogopties die je kiest bepalen uiteindelijk wat er gebeurt. Teruggaan naar een oudere save of eens opnieuw beginnen heeft dus zeker nut. De verhalen zijn goed geschreven en interessant, waarbij ook de zijmissies meer dan de moeite zijn dankzij de mysteries én om als speler sterker te worden. Er zijn verschillende eindes, en je kunt ook het hele spel overslaan door de grote baas in de proloog te verslaan. Of je kunt na de proloog direct naar het kasteel gaan en daar geconfronteerd worden met een reeks bazen. Je moet wel heel goed zijn in het spel om het zelfs maar te proberen.

Vechten doe je naar eigen keuze

Coens twee identiteiten vertalen zich in verschillende skill trees en vechtopties. De basis is het zwaardvechten: dat krijg je van in het begin en kun je doorheen de proloog al verbeteren. De vampiervaardigheden en nadien de heksenvaardigheden komen wat later in de proloog. Die laatste baseren zich ook op bloed, maar het bloed van de persoon die de krachten gebruikt. Het vechten volgt het patroon dat erg lijkt op dat van Kingdom Come: Deliverance: vijanden, dieren en mensen, vallen van een bepaalde richting aan en jij die in die richting moet blokkeren en pareren. Dat zorgt voor een opening voor een tegenaanval, of houdt extra aanvallers een tijd van je af. Je ziet een pijltje in de richting vanwaar de aanval zal komen.

Er zijn vier moeilijkheidsgraden. In de hoogste moeilijkheidsgraad van The Blood of Dawnwalker, duellist, moet je je enkel baseren op de bewegingen van de vijand om juist te kunnen blokkeren. In de instellingen kun je zelf de moeilijkheid van het vechten naar eigen goeddunken aanpassen door bijvoorbeeld actiemoeilijkheid of automatisch blokkeren aan of uit te zetten. Omdat je daar ook rpg-moeilijkheid kan aanpassen, geeft het alle soorten spelers de mogelijkheid zich te focussen op wat ze zelf het liefste doen in The Blood of Dawnwalker.

Blokkeren en pareren

Je kunt er ook voor kiezen niet op de richtingaanwijzermanier te vechten. Dat doe je niet in de instellingen, maar gewoon tijdens het spelen zelf door geen focus te gebruiken. Concentreer je je niet op een tegenstander, dan verbruik je meer stamina bij het blokkeren, maar Coen beweegt tijdens je aanvallen de juiste kant uit. Wanneer je op een vijand focust, krijg je een symbool te zien dat de aanvalsrichting van de tegenstander zal weergeven om te blokkeren. Zonder focus is het meer een actie hack&slash, met focus meer een bedachtzame dans. Vijanden vallen je met meerdere tegelijk aan, maar meestal niet meer dan twee. Daardoor kun je ze goed van je afslaan. Je hebt een volle actiemeter nodig om een ability uit te voeren. Die zie je boven je health staan en je kunt er meer krijgen als je je vaardigheden daarin verbetert. Je vult de meter door te blokkeren en pareren.

Daarin tijd en moeite steken zorgt voor gevechten die goed aanvoelen met coole finishers als beloning voor je harde werk. Het enige probleem dat we hierbij ondervonden was dat Coen soms bewoog in plaats van zijn zwaard in de juiste richting te houden om aanvallen te blokkeren. Maar ook daar leer je mee omgaan: vinger van de blokkeerknop, en dan opnieuw indrukken bij de volgende aanval. Je kunt uiteindelijk ook leren om perfect te blokkeren, wat de verdediging kort doorbreekt, waardoor je tijd hebt voor een tegenaanval. Vijanden weten ook hoe ze jouw aanvallen kunnen blokkeren, dus het is opletten geblazen.

Zwaarden

Je kunt altijd met zwaarden vechten, ongeacht welke tijd van de dag. Het maakt het een goede skillset om in te investeren. Coen leerde met zwaarden omgaan van zijn vader, en is daarom in staat te zwaardvechten, in vergelijking met anderen in het dorp. Er zijn verschillende zwaarden die hun eigen voordelen hebben, en ook de animatie veranderen. Al het materieel heeft een zeldzaamheid en procentjes voor effecten wanneer je in je inventaris kijkt, maar jammer genoeg kun je niet direct vergelijken. Het was erg leuk om de beste outfit met het beste wapen te combineren, outfits voor overdag en ’s nachts te kiezen en uitzonderlijke stukken in de wereld te gaan zoeken en het effect meteen te zien in hoe Coen eruitziet. Ze beïnvloeden ook hoe Coen vecht, dus deze keuzes hebben wel degelijk invloed op je speelstijl. Het voelt goed wanneer je wat tijd investeert en het juiste wapen vindt dat bij je past.

De vaardigheden die je kunt leren, beperken zich niet tot het zwaard zelf. Er zijn perks en abilities. Perks zijn bijvoorbeeld kledij of harnas (licht tot zwaar) waarin je punten kunt investeren. Je hebt een inventaris die een maximum heeft, ook daar kun je verbeteringen aanschaffen. De abilities zijn bijvoorbeeld artery strike, waarbij je een kans krijgt om je vijand meteen te onthoofden. Tijdens het vechten bouw je op naar een abilitypunt om zo een ability te gebruiken vanuit je quickslot. Er zijn in totaal vier plekken voor abilities. Er zijn ook enkele passieve, die werken op de achtergrond. Je hebt ook nog een weapon art, een sterkere flurry afhankelijk van de wapensoort, die je kunt activeren eens de meter daarvoor is opgevuld. Het houdt vechten interessant, en baasgevechten geven je een echt overwinningsgevoel als je ze weet te blokkeren en pareren en je fancy moves kan bovenhalen.

Vampieren

Het vampierenaspect van The Blood of Dawnwalker sprak natuurlijk het meeste tot de verbeelding. In een nek kunnen bijten en bloed zuigen kan je zodra Coen een vampier wordt. Sommige vijanden, zoals een soort vampierhonden, zijn hiervoor immuun. Coen heeft ‘s nachts ook meer healthsegmenten, en op het moment dat het nacht wordt, is een deel leeg en laat Coen de speler weten dat hij honger heeft. Vul je die niet op, en je gaat in gesprek met iemand, kan het zijn dat je iemand ongewild leeg zuigt. Je kan gelukkig, voor dit zou gebeuren, dieren bijten om dit op te lossen. Je kunt ook schaduwwandelen, en zo teleporteren en je op muren begeven. Uiteindelijk kun je zelfs in een wolf veranderen.

Als vampier kan je met je klauwen aanvallen, in de schaduwen achter iemand verschijnen of een ability zoals piercing shriek gebruiken, waarmee je de tegenstander kunt verdwazen. Deze vaardigheden (perks of abilities) kun je verbeteren met skill points, maar sommige moet je beschikbaar maken via corruptie. Je corruptie wordt hoger naargelang waar je je aan voedt, wat het hele systeem voor een speler interessanter maakt. Een vriendelijke NPC zal je meer corruptie brengen dan een vijandige soldaat. Als vampier ben je erg krachtig en het is veruit de gemakkelijkste manier om te spelen, omdat je jezelf kunt genezen door bloed te drinken. Als vampier voel je je sterk en de vaardigheden hebben passende effecten, zoals donkere wolken en bloed op Coens gezicht. Daarmee kun je missies vanop de daken aangaan om een andere ingang te vinden.

Heksen

Als laatste is er nog de hekserij. Dat zijn krachten die je overdag kunt inzetten dankzij bloedmagie. Sommige abilities zijn erg handig zoals kokend bloed, die je vijand langzaam doet sterven (inclusief passende animatie van verdampend bloed). Andere vaardigheden laten je met de doden spreken of een minibaasgevecht met een vijand uit de astrale wereld aangaan. Er kan ook een kost verbonden zijn aan de abilities: voor sommige moet je bloed opofferen. Ook hier zijn er perks en abilities die een verbetering van je hekserij vragen om ze vrij te spelen. Dat doe je door bepaalde activiteiten te ondernemen, te vinden op de kaart. Het zijn vaardigheden die je graag gebruikt tijdens het vechten, maar ook daarnaast ziet het er brutaal uit, zoals bij het spreken met de doden. Het geeft je extra mogelijkheden om informatie te verkrijgen voor missies, een grote meerwaarde tijdens het spelen.

Om sneller te lopen krijg je haste, een soort extra snelle sprint, die het door de wereld zoeven een stuk sneller maakt. Dat is bruikbaar op plekken met niet te veel stenen en bergen, want die kun je beter met de vampierskills bedwingen. Hekserij voelt erg verankerd in een lange geschiedenis dankzij enkele missies en het feit dat Coen telkens in zijn eigen hand moet snijden om de magie te gebruiken. Voor die maar ook de andere skill trees zijn er vaardigheden die je pas kunt leren wanneer je een boek gelezen hebt. Die kun je in de wereld vinden of tijdens missies krijgen. Er zijn voor elke skill tree ook ultieme vaardigheden. Je hebt telkens de keuze uit drie, en die komen pas laat in The Blood of Dawnwalker aan bod. Eentje om het af te maken dus. Dat zijn niet altijd de meest buitengewoon uitziende vaardigheden, maar geven je wel een voordeel tijdens het vechten.

Het hof vraagt uw aanwezigheid

Brencis werkt niet alleen. Hij heeft 3 handlangers: Ambrus, Bakir en Xanthe. Zij hebben elk een invloedsgebied op de kaart waar ze hun eigen opgaven hebben. Ambrus moet bijvoorbeeld bloed en bloedzuigers (de beestjes, niet de vampieren) verzamelen voor Brancis om het bloedzuigerspuug te gebruiken en zo het bloed vloeibaar te houden. Hoe moeilijk een gebied is, wordt aangeduid door een gele, oranje of rode doodskop. Die worden ook gebruikt om de moeilijkheid van sommige vijanden of missies aan te duiden. Je kunt patrouilles tegenkomen terwijl je de wereld verkent of soldaten die mensen naar een van de vampieren aan het brengen zijn als maaltijd.

Wanneer je een kamp aanvalt of soldaten onderweg uit de weg ruimt, kun je brieven vinden met bevelen. Die geven je soms nieuwe doelen om de verschillende handlangers te verzwakken. Het heeft veel weg van wat we in de modernere Assassin’s Creed-spellen zagen. Je kan ook bevelen vinden waar bijvoorbeeld Bakir Ambrus probeert te ondermijnen door een kapitein om te kopen en een deel van het bloed op te eisen. Het maakt de brieven lezen een stuk interessanter, en toont dat de dynamiek tussen de vrakhiri niet altijd vriendelijk is.

Beruchtheid

Door meer werkingen te onderbreken, maak je een handlanger bozer. Tot je een missie krijgt met die vrakhir zodat je die kunt uitschakelen, bijvoorbeeld in een baasgevecht. Je hebt ook een beruchtheidsniveau. Je begint bij 0 en hoe meer je de heersers tergt, hoe bekender je wordt. Dat hangt ook af van je keuzes. Zo kun je mensen op de straat redden, en ze dan wel of niet je naam geven, waardoor je beruchtheidsniveau wel of niet omhoog gaat. Als het een nieuw niveau haalt (gemarkeerd door de Romeinse getallen onderaan het overzicht van Brencis & co), worden maatregelen genomen.

Zo kunnen er meer patrouilles komen, wordt er sneller ingegrepen bij oproer in de stad of komt er een huurmoodernaar achter je aan. Je beruchtheid vertaalt zich in een moeilijkere situatie voor Coen, maar ook mensen die naar hem opkijken. Niet iedereen wil tegen de vrakhiri ingaan, sommige NPC’s houden meer van de status quo en zijn niet blij als je hen vanonder het juk van de vampieren haalt. Belangrijk hier is dat de vampieren de bevolking vrij houden van de pest, en de vorige heerser iedereen met de pest vermoordde. Voor de mensen hier is het niet zo zwart-wit, wat alles weer een beetje interessanter maakt.

Verkennen binnen de tijd

De wereld en de kaart zijn best groot. Je kunt ’s nachts aan torens hangen om een overzicht te krijgen van de omgeving, waardoor je interessante plekken op je kaart gemarkeerd krijgt. Het is iets gelijkaardig aan Assassin’s Creed, maar hier geen synchronisatie. Je bekijkt een punt en Coen maakt een opmerking. Op dezelfde manier analyseer je ook voorwerpen of locaties voor missies. Er zijn verschillende icoontjes op de kaart, wat je trouwens kan uitschakelen in de instellingen als je wil. Om punten in de skilltrees the investeren, te wachten of ergens naartoe te gaan, zijn er kleine schrijnen. Die vind je met voldoende afstand tussen elkaar, en sommige zijn kapot. Die moet je dan herstellen door in de buurt enkele bandieten te verslaan die het standbeeldje dat erin stond gestolen hebben. Om aanwijzingen te vinden, heb je een focusvisie waarbij belangrijke voorwerpen, voetsporen en dergelijke oranjegeel oplichten.

The Blood of Dawnwalker onderscheidt zich vooral van de gemiddelde openwereld-RPG met één iets: alles kost tijd! Nu goed, niet alles, je kunt zonder problemen fast travelen, exploreren en vechten. Maar missies of toevallige gebeurtenissen zoals iemand redden kosten je tijd. Het hoofddoel is in 30 dagen Coens familie redden. Omdat Coen een vreemde vampier is, is dat 30 dagen en 30 nachten. Per dag/nacht heb je 8 segmenten. Veel (zij)missies kosten tenminste 1 segment, maar sommige duren langer. Skillpunten investeren kost ook 1 segment per skillpunt. Kiezen wat je gaat doen is dus belangrijk. Sommige missies of activiteiten zijn enkel beschikbaar tijdens een van de dagdelen. Een wilde vampier met een lokaal verleden bijvoorbeeld kun je enkel ’s nachts aanvallen. De missies hebben een icoontje om duidelijk te maken dat het tijd zal kosten en in welk dagdeel, wanneer van toepassing. Dat is een verfrissende manier om het RPG-verhaal aan te gaan.

De wereld is vol mogelijkheden

Coen is in het begin wat lastig om te bewegen. Hij beweegt niet altijd even vlot in kleine ruimtes of bij het maken van korte bochten en platformen bereiken. Dat maakt het verkennen in het begin lastig, maar je leert ermee om te gaan. En er is veel te vinden in de wereld. Naast de missies kun je ook ingrediënten plukken en vinden, waarmee je zalfjes en drankjes kunt maken om jezelf te genezen of te versterken. Daarvoor is er crafting in het menu. Gelukkig kost het geen tijdssegment wanneer je dingen maakt.

Dan zijn er nog een boel kleren en harnassen, wapens, armbanden en ringen om jouw Coen een look te geven en sterker te maken. Deze inventarismenu’s doen wel heel erg denken aan The Witcher 3. Het is ook mogelijk om de meeste wapens en kleren te verbeteren zodat je bij een look of buffs kunt blijven. Je kunt een nacht- en dagoutfit plannen, want sommige stukken hebben voordelen voor bepaalde vaardigheden. Eten kun je overdag gebruiken om te genezen, ’s nachts kun je bloed of bloedzuigers gebruiken. Verzamelen maar!

Technische kant van de zaak

Zelfs een middenmoot-pc deed het goed bij The Blood of Dawnwalker. Het enige moment waarop er een probleem was, was bij het uit de menu’s gaan, zoals voor de kaart. Dan zijn er duidelijke framedrops en moet je soms wachten tot het spel klaar is om verder te spelen. Af en toe verdwijnt de interactieprompt om bijvoorbeeld te looten en moet je even weggaan en terugkomen, wat frustrerend kan zijn. Ook schaduwen waren eerst te scherp afgelijnd en bewogen vreemd, maar dankzij de day-1-patch was dat opgelost. Van de waslijst aan known issues die we voor review vermeld kregen, werd duidelijk dat de ontwikkelaars bezig zijn met een boel verbeteringen, zelfs wanneer wij geen echte bugs of dergelijke ervaren hebben.

Muziek en audio

We gaan er geen doekjes om winden: de muziek komt duidelijk van mensen met ervaring in The Witcher 3. De gevechtsmuziek heeft er veel van weg, maar ook andere tracks tijdens het verkennen hebben gelijkaardige tonen. Dat ligt zeker aan de keuze van instrumenten en de opbouw van de nummers. Wij zijn er niet rouwig om. Het klinkt fantastisch en doet exact wat het moet: de middeleeuwse setting ondersteunen.

De stemacteurs zijn ook goed, met hier en daar een wat mindere prestatie. Vooral de stemacteur van Coen in het Engels, Will de Renzy-Martin, levert fantastisch werk. Het zorgt ervoor dat je graag tijd met het hoofdpersonage besteedt en de dialogen aangenaam verlopen. De stemacteurs hebben zeker wel emotie moeten steken in hun werk, aangezien sommige scènes niet mals zijn. Aan het begin van het spel moet Coen zijn moeder geforceerd voederen omdat ze een zenuwinzinking heeft, en niet meer wil en kan eten. Het is niet de enige scène waarin goede stemprestaties meerwaarde brengen aan het geheel.

Grafisch en visueel

The Blood of Dawnwalker ziet en voelt erg als The Wichter 3, zelfs al is het origineel in een andere game engine gemaakt. Het middeleeuwse platteland in de vallei met verstrooide dorpen en grote stukken bos, alsook de stad Svartrau worden kleurrijk en met veel details weergegeven. De kleuren voelen scherp en de schaduwen af en toe te scherp. Er is dynamisch weer, waarbij een onweerswolk de stad erg donker en druilig kan maken, terwijl de NPC’s zich ergeren aan de regen. Dat staat in contrast met de bovennatuurlijke momenten zoals in een klooster, waar een horrorsfeer wordt opgeroepen dankzij een donkerrode mist. Af en toe vergat het spel dit wanneer we uit een schuurtje bij de muur van het klooster kwamen en het kort kleurrijk was zoals buiten het klooster, voor de donkerrode atmosfeer terugkwam. Pop-ins en texturen die niet helemaal laden of er wat vreemd uitzien horen erbij, maar komen slechts af en toe voor.

NPC’s en hun gezichtsanimaties zien er oké uit maar niet uitzonderlijk. Iets meer variatie in de NPC’s die je in kleinere missies ontmoet zou mooi zijn, maar dat is geen groot struikelblok. Wat wel opviel, vooral aan het begin van het spel, is dat sommige NPC’s er totaal niet oud uitzien, eerder vergelijkbaar met Coen zelf. Ook zijn vader mist wat trekken en tekenen van leeftijd. Dat zou niet zo zijn opgevallen mochten de NPC’s niet luidop aan Coen verkondigen dat ze te oud zijn voor bepaalde dingen, terwijl ze er jong uitzien. Haar en baarden zien er niet altijd even natuurlijk uit, wat een extra factor is. Vooral op Steam Deck was dat erg duidelijk, waar The Blood of Dawnwalker op de laagste instellingen gespeeld moest worden. Belangrijk te vermelden is wel dat het spel nog niet Steam Deck-verified is, en het behalve visuele aspecten erg vlot te spelen is in handheld.

Eindelijk een echte vampierenervaring

The Blood of Dawnwalker grijpt je aan met het verhaal, stelt je duidelijke doelen en laat je dan los in een zandbak om je eigen kasteel te gaan bouwen. Dat is de ervaring die we met dit spel hadden. Er waren zo goed als geen technische problemen, het vechtsysteem is goed uitgedacht en je kunt altijd omschakelen naar de minder veeleisende versie. En ja, het kan wat veel hetzelfde worden, vooral als je vaker meerdere groepen moet aanvallen. Het is uiteindelijk een zeer goed eerste spel voor een ontwikkelaar met een bekende RPG-achtergrond. Ze zorgen hier voor een spel met een open wereld die dankzij het dag-nacht- en aantaldagensysteem je voor keuzes stelt die je niet vaak hebt in gelijkaardige spellen. Je wil zo blijven spelen om het mysterie te ontrafelen.

Dat je niet alles kan doen is verfrissend, maar als je gewoon alles van je lijstje wil vinken misschien niet jouw spel. De keuzes zorgen er wel voor dat er verschillende eindes zijn, en je graag nog eens een stuk opnieuw speelt en ergens anders missies begint. Er zijn genoeg speeluren aan, met 50 uur voor het hoofdverhaal met wat zijmissies, en daarna kun je nog verder spelen tot zo’n 100 uur. En dat terwijl je kunt gaan min-maxen met alle kledij, ingrediënten en vaardigheden. Maar het belangrijkste is dat het je een van de betere vampierenervaringen geeft in een lange tijd. Hier mag meer van komen.

Lees meer over The Blood of Dawnwalker.

The Blood of Dawnwalker is te koop bij o.a. bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

Interesse in iets anders over games? Dan zit je bij ons goed:

• Alles over onze trip naar Gamescom 2026
• De winnaars van de Gamescom Awards 2026
• The Duskbloods Network Test preview
• Dave the Diver: In the Jungle review
• Assassin’s Creed Black Flag Resynced review