The Spell Brigade 1.0 review: leuke gimmick, weinig meer

Met net geen 45.000 volgers en gemiddeld 3.000 spelers online te allen tijde, is het moeilijk om Belgische indietitel The Spell Brigade geen commerciële hit te noemen. Het spel zag voor het eerst het licht in early access in september 2024 en kon vanaf dan rekenen op een schare fans die van meet af aan het succes als een sneeuwbal hebben doen groeien. Anderhalf jaar later is het hoog tijd om die vroege fans te belonen met het afgewerkte product. Maar ook al is de kern van de formule niet veranderd, toch moesten deze fans helaas ook vaststellen dat er weinig anders was aangepast. Was het spel dan al zo op punt voor deze 1.0-release? Of heeft ontwikkelaar Bold Blaster Games zijn fenomenale groei ongelukkig beknot? We trokken ons gewaad aan en overspoelen het scherm met projectielen om jullie deze review te brengen!

I will survive

The Spell Brigade draagt de tags “Bullet Hell” en “action roguelike”, maar de combinatie van beide genres is in de volksmond beter bekend als “survivor-like”. Een naam die het krijgt van pionier en trendsetter in het genre Vampire Survivors. Ja, Magic Survival was eerst, maar ook deze draagt trots “survive” in de titel en dus was het genre noemen een no-brainer. De formule is eenvoudig en tegelijk duivels verslavend. Jij bestuurt een personage dat automatisch horden vijanden afknalt als ze te dicht komen en iedere moord levert XP op. Verzamel hier genoeg van en je mag een bestaande power-up verbeteren of een nieuw wapen kiezen uit een willekeurig samengestelde poel. Herhaal ad nauseam tegen steeds moeilijkere en meer talrijke vijanden tot jouw projectielen het scherm wegvagen of je kopje ondergaat in die vijandelijke zee.

De appeal van dit soort spellen is dezelfde als voor een action RPG als pakweg Diablo: de dopamine van nummers groter te zien worden. Dit condenseren tot potjes van een half uur waarin alles automatisch gebeurt, buiten keuzes maken, was haast bestemd om een dopaminefabriek te zijn. En zo ontstond een legioen aan afkooksels en trendvolgers met elk hun eigen gimmick om zich te onderscheiden van de talrijke concurrenten, waaronder vandaag dus ook The Spell Brigade.

“Wat is de gimmick hier?” is dan de vraag. Online multiplayer coöp. Specifieker, online coöp met friendly fire en teamdoelstellingen. Het wordt gelukkig nooit zo zot als spiritueel voorbeeld Magicka, maar tegen het einde van een ronde en vooral tegen de eindbaas, is het opletten geblazen in de clusterfuck aan projectielen. Tijdens de pot zelf komen er dan op geregelde intervallen kleine events het team samenbrengen. Het zijn er een tiental, gaande van zo lang mogelijk met z’n allen op een punt blijven staan tot magische paddenstoelen verspreid over de hele map gaan halen. Objectieven die ook moeilijker worden naargelang het aantal spelers, vooral om de extra firepower van 4 spelers wat tegen te gaan. De coöp is iets dat The Spell Brigade al bij al goed doet en het survivorgenre in het algemeen wel leuker maakt. De online matchmaking zorgt ervoor dat je altijd met iemand kan spelen, en in-game zijn de mechanics, zoals de objectieven, maar ook elkaar kunnen reviven, iets dat The Spell Brigade echt wel veel aangenamer en makkelijker maakt in multiplayer. Dat gezegd zijnde, voel je al het eerste punt van kritiek aankomen: The Spell Brigade is een pak minder fijn alleen. Niet alleen omdat het zo veel moeilijker is, maar ook omwille van talloze akkefietjes die uiteindelijk de ervaring wat verzuren. De mantel der coöpliefde kan veel bedekken, maar lang niet alles.

Tovenaars op patrouille

Voor we in de details duiken, even de andere punten van onze reviewchecklist afvinken. Het eerste is heel eenvoudig: verhaal. Er is er geen. Onze losgeslagen bende tovenaars, samen de titeldragende Spell Brigade, trekt erop uit om zoveel mogelijk monsters te verslaan en goud te verdienen, gok ik. Niet dat het uitmaakt, een survivor-like is zelden een type spel dat je speelt om zijn diepe lore en emotioneel grijpende personages. Toch vind je hier en daar wat kruimels wereldopbouw, verstopt in beschrijvingen van personages en spreuken of gewoon door de visuele vertelling in het ontwerp. Dingen zoals het feit dat Wizard King slechts de koning is van een ‘rijk ver hiervandaan; je zou het niet kennen’ of dat Sun Mage zijn krachten kreeg door een staarwedstrijd met de zon te winnen. Niks om een Pulitzerprijs mee te winnen, maar voldoende om ze samen met de schattige en kleurrijke ontwerpen van de 15 tovenaars een echte persoonlijkheid te geven. Die artistieke lijn is trouwens ook door te trekken naar de maps en ontwerpen van de vijanden. Net als het verhaal niets dat potten breekt; wel iets dat The Spell Brigade een onmiskenbare visuele charme geeft.

De sobere maar speelse, dwaze en grappige animaties brengen het verder samen tot een geheel. Van de flappend op-en-neer-wiegende kap van Reginald tot de zichtbare vreugde die Kavin ervaart als hij schade pakt, zijn het stuk voor stuk kleine details die de wereld en personages des te onnozeler maken en uiteindelijk de vibe van The Spell Brigade goed vertegenwoordigen. De soundtrack van Austin Wintory (ja, dezelfde als voor de fenomenale soundtrack van Journey) en zijn kompaan Dallas Crane zetten dit verder in de verf, met negen tracks allesbehalve serieuze rockmuziek, overgoten met een middeleeuwse ik-ben-stomdronken-in-de-taveerne-saus. Misschien niet even memorabel als zijn ander werk, maar slecht kan je het ook niet noemen. Het heeft wel een groot probleem, al is dat niet zijn schuld: het wordt heel snel repetitief. Je kan met loops van om en bij de vijf minuten onmogelijk potjes van een half uur auditief interessant houden. En al zeker niet met de haast demotiverende grind die The Spell Brigade is.

Arcane arsenal

Tijd voor die bovenvermelde gameplaydetails en uiteindelijke grote pijnpunten van dit spel. De gameplay is zoals gezegd simpel aangezien je personage vanzelf vuurt op de dichtstbijzijnde vijand. Het enige waar jij op moet focussen, is ontwijken, de objectieven vervullen en de correcte upgrades kiezen telkens je levelt. De diepgang van dit soort spellen is dat er wel degelijk juiste en foute keuzes zijn. Enerzijds omdat de kwaliteit van een upgrade, gaande van normaal tot legendarisch, echt wel uitmaakt en anderzijds omdat niet elk personage evenveel heeft aan bepaalde type spreuken. Kavin, die vooral focust op weglopen en raken wat hem volgt, heeft veel meer baat bij casting speed en area dan Moonmage, die met zijn sikkelprojectiel best voor range en critical chance gaat. Daarbovenop moet je ook je spreuken upgraden, met hier ook verschillende zeldzaamheden en te overwegen keuzes. In de loop van een missie ga je uiteindelijk vier spreuken verzamelen uit een assortiment van achttien. Toegegeven, het zijn niet de meest originele aanvallen in het genre. Magisch projectiel, schadezone rond je personage, meteorieten uit de lucht doen vallen… Allemaal aanvallen die je haast één-op-één kan herleiden tot een Vampire Survivors-tegenhanger.

Elk van die spreuken kan je tot dan tot veertien keer upgraden, met op level 7 en 14 telkens de keuze om het een element te geven zoals vuur of bliksem. De laatste keuze die je actief moet maken, komt wanneer je een objectief volbrengt. Hier kies je dan een unieke upgrade voor een spreuk (opnieuw een willekeurige poel mogelijkheden) zoals bijvoorbeeld je sikkelprojectiel doen ontploffen als het terugkomt. Het lijkt veel, maar het grootste probleem is dat die keuzeruimte lang niet zo uitgebreid is als je begint te spelen.

Nieuwe toverspreuken voor de stapel speel je enkel vrij als je nieuwe personages koopt met in-game geld. En ze zijn duur. Om en bij de 1000 munten terwijl je er op een potje maar om en bij de 400 verdient, als je al kan winnen. Tot je ze dus vrijspeelt, zit je vast met dezelfde 5 basisspreuken, wat uiteindelijk leidt tot zéér repetitieve gameplay aangezien je build niet zo enorm veel verschilt van run tot run. En als dat met meerdere spelers is, zit ook iedereen in hetzelfde schuitje, waardoor teamcombo’s ook bijzonder beperkt blijven. Tegelijk kunnen we ook niet zeggen dat tegen het einde van een succesvolle run de builds echt zot overpowered of zo zijn. En zo wordt spelen meer een sleur dan de dopaminefabriek die het moet zijn.

Verkeerd ingesteld goud

Het is niet altijd zo geweest. Voor de 1.0-release speelde je spreuken vrij door sub-objectieven te volbrengen, waardoor je vrij snel al een aangenaam hoopje had om uit te kiezen. Tovenaars brachten passieve bonussen, en de rest was dan voor meta-upgrades. Nu is letterlijk alles gebonden aan goud. En waar het doel wellicht was om ervoor te zorgen dat spelers steeds iets kunnen upgraden na een run, zorgt hun forse prijs er nu voor dat je veel te traag nieuwigheden vrijspeelt. Voeg daar aan toe dat je sommige stat-upgrades zoals mana gain en spell power bijna moet kopen om de latere levels te halen, en het geheel wordt soms een hersenloze sleur, en dubbel zo hard als je alleen speelt.

Sommige mechanics, zoals ascendency en mastery, worden ook niet al te best uitgelegd als je begint. In een notendop zijn het bonussen die je enkel kan vrijspelen als je een personage of upgrade maximaal levelt. Wederom met hetzelfde lovenswaardige doel als de andere systemen, maar opnieuw met hetzelfde probleem dat dit de grind nodeloos verlengt aangezien de bonussen echt wel krachtig zijn. De laatste factor die het geheel verder op de spits drijft, zijn de maps. De vier hebben hun eigen stijl en wat gameplayvariatie zoals ijsplekken, lava of tornado’s, maar veranderen al bij al niet zo hard wat je moet doen, en hebben ook niet per se eigen objectieven of eindbazen. En aangezien ze alleen maar harder zijn dan de basismap zonder iets extra te bieden, ben je ook hier snel uitgekeken op de gameplay.

De devs luisteren gelukkig naar de feedback en hebben al aangekondigd te werken aan een patch om de grind wat te verlichten, samen met nog andere bugs zoals crashes en connectieproblemen voor lobby’s. Wij hebben van die laatste geen last gehad, gelukkig. Om maar te zeggen dat Bolt Blaster Games goede bedoelingen had met dit nieuwe systeem, maar de nummers niet helemaal juist hadden. Helaas is de geest uit de fles. De hoge levensduur verliest veel van zijn waarde en spelers haken af voor het mogelijk plezant wordt. Wij hebben het na vijftien uur spelen opgegeven. Het kan nog plezanter worden, maar als die tijd nog niet voldoende is, is het een teken aan de wand. En met minder spelers krijg je ook minder gevulde lobby’s en matches. En als er iets is dat The Spell Brigade zeker nodig heeft om leuk te zijn, is het wel de multiplayer.

Om op die noot te eindigen: het is wel een beetje spijtig dat er geen couch coöp-mode is voor het spel. We houden hier geen rekening mee voor de score, aangezien het nooit beloofd werd en we zelf wel de uitdagingen zien van dit in de praktijk te gieten, maar wat zouden wij niet geven om dit vanuit de zetel te ervaren zoals we destijds kreupel hebben gelegen met Magicka.

Nog niet uitgelezen?

• Resident Evil: Requiem biedt een prachtige mix tussen oud en nieuw.
• Saros is nog steeds bikkelhard, maar sterven is minder erg dan in Returnal.
• Nioh 3 geeft je alweer massieve en complexe keuzevrijheid.
• Onlangs speelden we Horses of Hoofprint en Sunderfolk.
• Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is het beste spel uit deze spin-offreeks.
• Collector’s Cove is een leuke en schattige maar beetje langdradige life sim.