Die My Love review: intense evolutie

Jennifer Lawrence deed het de laatste jaren rustiger aan qua filmwerk, want in die tijd stichtte ze een gezin met haar echtgenoot. Die ervaring gebruikte ze om samen met Robert Pattinson de hoofdrol op te nemen in de nieuwe film van Lynne Ramsay. De hype was vooral vorig jaar groot toen Die My Love meedong naar tal van prijzen en wij hem zagen op Film Fest Gent, dus we willen die graag weer aanwakkeren nu de film eindelijk bij ons uitkomt.

Roze wolk?

Grace (Jennifer Lawrence) en Jackson (Robert Pattinson) zijn een smoorverliefd jong koppel. Grace is zwanger, waardoor ze verhuizen naar het grotere maar ietwat afgeleefde huis van z’n oom op het platteland. Wanneer hun zoontje geboren wordt, kunnen ze eerst hun geluk niet op, maar dat blijft niet zo. Jackson moet vaak lang weg voor z’n werk en dan heeft Grace het moeilijk om haar tijd te vullen met iets anders dan moeder zijn.

Het enige contact dat ze tijdens die periodes heeft is met Pam (Sissy Spacek, The Old Man and the Gun), de moeder van Jackson, die de dood van haar man nog verwerkt. Langzaamaan raakt Grace meer geïsoleerd en begint haar gedrag onberekenbaarder te worden. Het koppel krijgt het dan ook steeds moeilijker.

Geweldige Lawrence

Jennifer Lawrence had als actrice eigenlijk nog maar weinig te bewijzen na vier Oscarnominaties. Maar net wanneer je denkt dat ze alles nu wel heeft laten zien, zet ze een indrukwekkende vertolking als deze neer. Het is bijna onbegrijpelijk dat ze voor Die My Love geen vijfde nominatie kreeg, want zij maakt deze film echt tot wat hij is. Tegelijk blijft Pattinson ook indruk maken als de man die op den duur ook niet meer weet wat gedaan. Het blijft als millennial ook wel leuk om de kopstukken van twee van de grootste franchises uit m’n (late) jeugd samen te zien spelen. Hun chemie mag er ook echt zijn. Legende Sissy Spacek heeft ook een kleine rol als de moeder van Jackson.

Grace en Jackson zijn van in het begin al redelijk quirky, wat wel past bij de acteurs zelf, maar langzaamaan begint dat dus de verkeerde kant op te gaan. De trage evolutie die vooral Grace doormaakt, is ten eerste heel goed geschreven door Lynne Ramsay (gebaseerd op een Spaans boek), maar nog beter gespeeld door Lawrence. Uiteindelijk bereikt ze een punt waarop je het zelf bijna niet meer kan aanzien. Soms voelt deze film als een kruising van Silver Linings Playbook en mother!, twee van haar meest intense rollen. Het is een vertolking die niemand onberoerd zal laten. Die My Love neemt ook het onderwerp gepast serieus. Over postnatale depressie wordt er eigenlijk nog altijd maar weinig gesproken, maar na deze film heb je een beter beeld van hoe het kan zijn in extreme gevallen.

Tegelijk zijn er ook een paar schoonheidsfoutjes. Zo zijn er een aantal nachtscènes die duidelijk overdag zijn opgenomen, maar met een blauwe filter zijn omgezet. Het was misschien bewust om een bepaald effect te creëren, maar het zag er toch raar uit. Daarnaast was een verhaallijn rond een mysterieuze vreemde die in de buurt van hun huis rondhangt toch eerder bevreemdend dan echt waardevol. Ook van het einde is het niet helemaal duidelijk hoe we het precies moeten opnemen. Toch is deze film een unieke en soms enerverende kijkervaring die wel nog even zal nazinderen.

Die My Love speelt sinds 29/04 in de bioscoop.