The Fallen and the Kiss of Dusk review: een episch liefdesgevecht

Het heeft even op zich laten wachten, maar deel twee van het Schaduwwezen-duet van Carissa Broadbent is er eindelijk. Het verhaal van Mische en Asar werd aangevat in The Songbird and the Heart of Stone, en krijgt nu een einde in het vierde boek in de Kronen van Nyaxia-reeks.

Het verhaal

Mische verloor alles toen ze in een vampier werd veranderd – haar thuis, haar menselijkheid en, tot overmaat van ramp, de liefde van de Zonnegod aan wie Mische het ultieme offer bracht om degenen van wie ze houdt te redden, maar ze stortte daarmee de wereld in een eeuwige nacht. Nu, gevangen door de goden en op zoek naar wraak, is Asar wanhopig naar haar op zoek. Wanneer een godin hen een laatste kans op verlossing biedt, beginnen Asar en Mische aan een buitengewone missie. Samen zullen ze de God van de Dood moeten overmeesteren, zodat Asar het onmogelijke kan doen: opstijgen naar ware goddelijkheid. Hun reis voert hen door sterfelijke en onsterfelijke rijken, samen met zowel oude vrienden als meedogenloze vijanden. Maar terwijl de onderwereld op instorten staat en de goden zich voorbereiden op een oorlog, realiseren Asar en Mische zich dat er in een spel van wraakzuchtige goden en eeuwenoud verraad schulden zijn die zelfs de liefde wellicht niet kan terugbetalen.

Beetje repetitief

De romance tussen Mische en Asar blijft me doen giechelen, ik weet nog altijd niet wat er juist voor zorgt dat hun liefde het wel doet voor me, terwijl die van Raihn en Oraya me nooit echt te pakken kreeg. Jammer genoeg is het boek met momenten wel echt íéts te lang, net zoals deel twee van het Nachtwezen-duet. Maar waar ik het gevoel had dat er in die laatste maar weinig echt gebeurde, gebeurt er in dit boek net te veel. Om de honderd pagina’s moeten we als lezer geloven dat er één van de twee gestorven is, terwijl we goed weten dat die binnen een paar hoofdstukken wel weer boven water komt. Er worden steeds meer geheime goddelijke krachten gevonden en toegewezen en meestal – ik zeg duidelijk meestal – gaat dit zonder veel problemen. Het zorgde ervoor dat ik na een tijd een beetje verveeld begon verder te lezen, wachtend tot ze toch weer op de een of andere manier de redding gingen vinden.

Jammer, want ik vind de wereld nog steeds zeer interessant, en hoe meer we erover te weten komen, hoe meer ik nog verder wil duiken. We krijgen in deel vier van de Kronen van Nyaxia eindelijk de goden te zien, en die zijn wonderlijk beschreven. De godin van gerechtigheid, Sikhet, heeft zes zwaarden aan haar rug als waren ze vleugels; Srana, de godin van machinery heeft tandwielen als ogen, die als een tikkende klok het verschrijden van de tijd belichamen; de god van de natuur heeft door het verdwijnen van de zon een verschraalde donkere hand, als ware het een gevallen blad in de herfst; en de godin van het lot, Acaeja, is als een Bijbelse engel, met zes witte vleugels die elk de constante veranderingen van de toekomst tonen.

Conclusie

The Fallen and the Kiss of Dusk heeft me moeite gekost om door te lezen – ik las het wel op een zeer snel tempo uit, maar toch voelde het soms moeilijk om door te gaan. Maar het heeft me wel de conclusie gegeven aan wat tot nu toe mijn favoriete verhaal uit de reeks is; dat van Mische en Asar. Nu is het uitkijken naar deel vijf en zes, dat over een bepaalde zevende zoon van het Huis van Bloed zal gaan…

The Fallen and the Kiss of Dusk is te verkrijgen via bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.