The Songbird and the Heart of Stone review: zonneschijn versus maneschijn

In The Songbird and the Heart of Stone gaat de wereld van Carissa Broadbent verder, met al haar politieke lagen, onderlinge vetes en politieke intriges. Deze keer neemt ze je mee in een reis doorheen de lagen van de onderwereld, met zonneschijn als baken doorheen de duisternis.

Tussen licht en donker

Het was een mooie 17de augustus. Ik kwam thuis na een deugddoend boekenlees-weekend met vrienden, en zag op mijn bureau een pakje liggen. Mijn hart bonsde, mijn handen trilden – zou het? Zachtjes scheurde ik het karton open, en jawel, daar, recht voor me, lag deel drie van de Kronen van Nyaxia, de romantasy-reeks van Carissa Broadbent. Hier zat ik op te wachten, want ik had online al vernomen dat deel drie een grumpy x sunshine romance bevatte, net iets waar ik enorm van hou.

En Broadbent delivered. We volgen in The Songbird and the Heart of Stone het verhaal van Mische, een Gewende vampier (gemaakt, niet geboren) die ondanks het feit dat ze nu Schaduwwezen bloed in zich heeft, nog steeds de Zonnegod Atroxus aanbidt. Ze was namelijk in haar menselijk leven de bruid van die god, voorbestemd als uitverkorene van hem. Maar haar zonnemagie heeft zich tegen haar gekeerd nadat ze vervloekt werd en als vampier door het leven moest gaan. Zoals we al ontdekt hadden in The Serpent and the Wings of Night krijgt Mische brandwonden iedere keer als ze de zonnemagie gebruikt. Ondanks het gevoel dat haar god en religieuze partner zich van haar heeft afgewend, blijft ze nog steeds het zonlicht in de donkere wereld van de vampieren zoeken.

Haar verhaal mengt zich met dat van Asar, de bastaardzoon van de koning van de Schaduwwezens en behoeder van de onderwereld, het rijk waar de doden vertoeven. Daarbovenop is hij dan ook nog eens een dodenbezweerder – iemand die de doden terug tot leven kan wekken. Hij kan niet nóg meer het tegenovergestelde zijn van Mische. Maar jammer genoeg heeft hij haar hulp nodig. Hij kreeg van Nyaxia – de godin van de vampieren – de queeste om haar man, Alarus, terug tot leven te wekken. Alarus was zelf ooit een god, maar werd vermoord door zijn broeders en zusters na zijn huwelijk met Nyaxia. Voor zijn ritueel moet hij vijf objecten verzamelen die iets te maken hebben met Alarus’ leven, en deze zijn verspreid in vijf verschillende plaatsen op de weg naar de onderwereld. En dan zijn ze ook nog eens beschermd met de magie van Atroxus, de Zonnegod. Wie beter dan een Dageraaddrinker, een acoliet van de Zonnegod, om hem bij zijn taak te helpen?

Lichaam, adem, geest, geheimen, ziel

Je kan het ook wel al raden: Mische en Asar beginnen als vijanden, maar groeien gaandeweg toch uit naar iets meer dan dat. Ik beken – ik heb om middernacht zitten giechelen in mijn bed tijdens het lezen van een bepaalde pianoscène.

Hun romance is een slow burn, zoals Broadbent ze graag schrijft. Je moet heel lang wachten tot de spanning eindelijk breekt en ze op elkaar afvliegen, maar het is absoluut het wachten waard. Persoonlijk las ik Mische en Asar hun verhaal – tot nu toe, want boek vier vertelt de rest – nóg liever dan dat van Raihn en Oraya in boek één en twee. Was het de combinatie van zovele van mijn favoriete tropes? Was het de chemie tussen de twee die voor mij meer vonken gaf?

Boek drie volgt ook terug meer het patroon van het eerste boek, waarin de Kejari verschillende afgebakende obstakels gaf. In The Songbird and the Heart of Stone zijn er ook vijf verschillende niveaus op weg naar de onderwereld, en hebben elk van die niveaus hun eigen obstakels. Daartussenin zijn er dan rustpunten waarin het character development meer plaats krijgt. Het is een recept dat Broadbent in al haar boeken gebruikt, de opdeling in meerdere delen en daarbinnen in verscheidene hoofdstukken, waarin elk deel synoniem staat aan een bepaalde mythologie in haar wereld. Kan vervelend klinken als het steeds hetzelfde patroon geeft, maar het geeft voor mij net een natuurlijk moment in het boek om even te pauzeren en misschien toch eens iets te eten, of te slapen, want ja, dat moet soms ook nog gebeuren, zelfs wanneer de twee lovers éindelijk aan elkaar toegeven wat ze voor elkaar voelen.

Conclusie

The Songbird and the Heart of Stone geeft een nieuwe wending aan het verhaal van de Kronen van Nyaxia. Het begon met Raihn en Oraya hun woelige romance en de weg naar de kroon van het Huis van Nacht, en gaat nu dus verder met Mische en Asar, waar we de politiek van het Huis van Schaduw beter leren kennen. Ik ben alvast benieuwd waar hun verhaal naartoe zal leiden, en stiekem ook wel benieuwd of we al een sneak peek gaan krijgen van het koppel waar boek vijf en zes over zal gaan…

The Songbird and the Heart of Stone is te koop bij onder andere bol.com en de website van uitgeverij Cargo.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.