Wat mij betreft kan muziek een film of reeks echt maken of kraken, maar het is vooral die eerste categorie die we moeten onthouden. De volgende soundtracks en instrumentale scores vielen bij ons het meeste in de smaak in 2025.
Disclaimer: ik ben absoluut geen kenner van muziektheorie maar probeer in m’n eigen woorden muziek te beschrijven. 😄
Beluister alle albums via onze playlist op Spotify:
Wicked: For Good
Deze film lag me misschien wat minder dan de eerste, ook omdat ik de musical nog niet gezien heb, maar het staat buiten kijf dat het hoogtepunt toch de zangkunsten van Ariana Grande en vooral Cynthia Erivo waren. (Over Michelle Yeoh hebben we het maar beter niet.) De meeste liedjes werden overgenomen uit de musical, maar No Place Like Home and The Girl in the Bubble werden speciaal voor de film geschreven. Daardoor is de kans groot dat minstens eentje genomineerd zal worden voor een Oscar, dus kan je ze maar beter gehoord hebben. Maar deze hele film draait natuurlijk rond de titeltrack For Good, en die wordt echt magistraal gebracht door deze twee kleppers.
Roomies 2 🇧🇪
De score van het uitstekende tweede seizoen was nog niet beschikbaar op de streamingplatformen, maar wel de soundtrack. Met liedjes van onder andere Eefje De Visser, Maria Iskariot, Porcelain ID en een samenwerking tussen actrice Ahlaam Teghadouini en Mickael Karkousse van Goose is het een perfecte, eigenwijze invulling van de credits en sfeervolle aanvulling op de reeks.
Springsteen: Deliver Me From Nowhere
Oké, je zou kunnen zeggen dat je even goed een cd van Bruce Springsteen kan opzetten, maar zoals we zeiden in het eindejaarslijstje interpreteert Jeremy Allen White de stem van Springsteen zo goed dat het de moeite waard is om te horen. En zoals ook gezegd focust de film op een toch minder bekend album, waardoor je misschien wel iets nieuws ontdekt. Bovendien staan er ook drie covers op die Springsteen/White zong in de muziekclub.
Wat misschien nog meer de moeite waard is om te beluisteren na het zien van de film is de score van Jeremiah Fraites (The Lumineers, The Long Walk). Net als de film is die eerder understated en sfeervol met een focus op elektrische gitaar zoals in County Fair of Dirty Piano, of piano zoals in Colts Neck, New Jersey en akoestische gitaar in Los Angeles. Er staan ook een aantal andere versies op van bepaalde tracks, zoals met strijkers. Ideaal om op te zetten als je iets rustigs wil of in de achtergrond tijdens het lezen of het werk.
This Is Not A Murder Mystery 🇧🇪
We schreven het ook al in onze review van de serie: de muziek van Justine Bourgeus of Tsar B (Godvergeten, Assisen) en Hannes De Maeyer (Rebel) verheft het al originele concept naar een nog hoger niveau. Net als de surrealisten is de muziek eigenzinnig en heel orkestraal. Het centrale thema met koor hoor je al in This Is Not an Ouverture en blijft onmiddellijk hangen. Dat koor keert vaak terug, en vaak met staccato partijen, net als virtuoze strijkers, waaronder soloviool (Companions of Fear), maar ook piano (The Beloved), fluit (Charlie L), orgel (Happy Voyage, My Friend) en een walsritme. Ze haalden ook inspiratie bij bestaande werken, bijvoorbeeld in Air, dat gebaseerd is op Air van Bach, of incorporeerden tekst zoals in Jay Poots. Een echt unieke soundtrack die blijblijft.
Beluister op Spotify of koop de OST bij Music Mania
How To Kill Your Sister 🇧🇪
In onze review vermeldden we al de muziek van Meskerem Mees en Pieter Van Dessel, wat een goed teken is. Hun score is vaak delicaat en optimistisch, en deed me soms denken aan die van de film We Bought A Zoo, zoals in Anna & Kat, waar strijkers, belletjes en gezang centraal staan. Tracks als How To Kill Your Sister of Trailer Trash zijn dan weer wat mysterieuzer en speciaal, met gefluit en percussie maar soms ook wat out there, met gezucht zoals Cristobal Tapia de Veer gebruikt in The White Lotus. Maar ook de kalmere momenten zoals in Santa Rita zijn de moeite waard, met strijkers en gitaar, en er zitten ook passages in met meer zang van Meskerem Mees zoals in Foutez Le Camp. Een geslaagde samenwerking tussen de twee. Als uitsmijter staat er ook een liedje van Jonas Geirnaert op de tracklist en het liedje Mouchoir De Larmes van de fictieve zanger André Malgré.
Superman
John Murphy (Kickass) en David Fleming (The Last Of Us) hadden goed begrepen dat de populairste superheld ooit een grote score vraagt. Hun muziek voor James Guns Superman is dan ook gepast bombastisch, met strijkers, overweldigende blazers en percussie, zoals in Speeding Bullet. Ze weten ook dat je een herkenbaar thema soms moet hergebruiken, zeker wanneer John Williams het schreef en dus gebruikt hij een herwerking daarvan, bijvoorbeeld te horen in Last Son. Maar hij maakt ook zelf een thema dat een paar keer terugkomt zoals in Eyes Up Here. Ook een koor werd ingeschakeld zoals in The River Pi, in Raising The Flag hoor je dan weer elektrische gitaar en in Look Up kan je een aantal keer de buisklokken horen. Deze score kan je zeker opzetten als je je eens epic wil voelen.
One Battle After Another
Johnny Greenwood is voor mij al bijna bekender als componist dan als lid van Radiohead (waarschijnlijk heiligschennis!). Voor de instantklassieker van Paul Thomas Anderson (en hun zesde samenwerking!) doet hij weer volledig z’n eigen ding. Zo hoor je in de titeltrack One Battle After Another piano en strijkers; jazz-achtige muziek met bijna een enkele noot in The French 75; dramatiek met strijkers in Perfidia Beverly Hills, bijna als een sirene; ritmische, schijnbaar valse instrumenten om de chaos te tonen zoals in Ocean Waves of River of Hills en alleen gitaar in Guitar for Willa. Kortom, soms lijkt deze score meer op een experimenteel album dan een soundtrack, maar het past wonderwel bij de film.
Death By Lightning
Ik was deze vergeten toe te voegen aan onze lijst van beste series, maar dat maak ik dan goed door de soundtrack hier te vermelden. Ramin Djawadi kennen we natuurlijk allemaal van Iron Man en vooral Game of Thrones en Westworld, maar ook z’n geweldige score voor Eternals. Tussen de GOT spin-offs door vond hij ook nog tijd voor deze reeks. Het is een voornamelijk levendige score met wat Americana-invloeden.
Zo heb je tokkelinstrumenten en opzwepende strijkers in The Man From Ohio; strijkers die me wat aan de score van James Newton Howard voor The Hunger Games deden denken in Daily Theocrat en staat piano centraal in The Story of a Hero. Het aanzwellende The Nominee met strijkers en piano was zeker eentje die me bijbleef toen ik de aflevering zag. Een wat grappigere en western-achtige track is dan weer Show Me a Better Man en in A Sound Investment hoor ik door de strijkers wel de GOT-invloeden terug. In Torpedo and the Whale gebruikt hij dan weer een zogenaamde honky-tonk-piano en waan je je echt in een saloon. A Special Purpose is een wat donkerdere track met een vioolsolo terwijl A Place In History duidelijk voor de emotie gaat. Een veelzijdige, ongewone score voor een ongewone reeks.
The Naked Gun
Lorne Balfe is toch een van m’n favoriete componisten van de laatste jaren (Black Widow!), vooral gekend om z’n vaak epische scores zoals voor Mission: Impossible – Fallout en Dead Reckoning. Zo begint ook de OST van The Naked Gun in My Name is Frank Drebin Jr. maar aan het einde verandert die track al in de typische jazzstijl van de originele films. Eigenlijk is deze film mijn excuus om wat meer jazz in de lijst te krijgen. Van de sexy jazz en klassiekere strijkers in There She Was Again en Turkey Talk, tot een meer spionachtige stijl zoals Mission in Something Fowl; een zacht begin tot epiek in Have A Nice Trip, of gewoon volledig episch met de kenmerkende harde blazers in Calm People Up. Een leuk contrast met de humor uit de film. Daarnaast staat ook het hilarische scatliedje van Pamela Anderson op deze soundtrack, zingt Liam Neeson Frank Drebin Jr. een hilarische ballade voor Beth en is er een versie van het originele The Naked Gun-theme.
Weapons
De broers Ryan and Hays Holladay componeerden de muziek samen met regisseur Zach Cregger, die ze al kenden sinds hun kindertijd. Vooral sfeer is belangrijk in deze score, die bestaat uit vooral korte tracks, en daarom ook korte beschrijvingen van de memorabele stukken. De openingstrack Maddie is vooral atmosferisch met wat harp. Er zit ook hoge piano, en speciale en licht verontrustende percussie in het Main Theme; synths in Following en viool in Don’t You Find It Odd?. Daarnaast horen we ook schrapende strijkers en percussie in What Could’ve Happened, de typische schrille horrorviolen in Snip, chaotische percussie in Waiting Game; precies het geluid van glas of metaal als percussie in James, bijna techno in het begin van What Did I Tell You?, gevolgd door strijkers; en vooral percussie en lange halen van de contrabas in Gasoline II. If I Got Better klinkt dan weer bijna als een slaapliedje met harp en mogelijk kalimba, terwijl The Flight redelijk sober blijft met heel wat verschillende instrumenten en Swarm daarentegen een en al harp is. Een heel eclectische score dus voor fans van wat experimentatie.
Bugonia
Het is niet ondenkbaar dat een excentrieke regisseur als Yorgos Lanthimos een al even excentrieke componist zou zoeken. Met Jerskin Fendrix heeft hij die alvast gevonden. Zijn score voor Bugonia is chaotisch en theatraal, net als de film zelf. De muziek lijkt zo uit de barok te komen en klinkt vaak alsof een van de oude componisten een nieuwe symfonie heeft geschreven, of de virtuositeit van John Williams op steroïden. Een goed vroeg voorbeeld daarvan is Star Saliva / Industry met de staccato en chaotische windblazers met schelle blazers. Maar ook mysterie klinkt zoals in de vroegere films, met blazers en violen, bijvoorbeeld in Phantom Resurrectionem. Overweldigende koperblazers en een overvloed aan cimbalen vind je dan weer in “Tell Teddy I’m Sorry” of Saliva Antifreeze, terwijl Spaceship een zeldzamere, stille ruimtevibe geeft. Zet deze score op als je even wakker geblazen wil worden!
Zootopia 2
Michael Giacchino is misschien wel een van de beste huidige componisten. Z’n melodiëen zijn altijd uitstekend, net als de puns in de titels van z’n tracks. Ook deze score voor Zootopia 2 is heerlijk frivool en bevat allerlei verschillende stijlen, soms zelfs wat meer jazz-achtig dan The Naked Gun. In Hot Fursuit gebruikt hij een koor om de achtervolging wat meer leven te geven, terwijl Journey to the Journal wat meer smooth is. Voor de slangen gebruikt hij fluit, gespeeld door muzikant Pedro Eustache, zoals in Snake Away Pt. 2, dat ook ineens wat retro wordt. Marsh Market is dan eerder in bluegrassstijl, met banjo en harmonica. Das Goats is hilarisch met die kenmerkende accordeonmuziek voor de berggeiten. Alleen jammer dat de boozy blokfluit ontbreekt die je in de film wel kan horen. Bunny and Overshare begint als een emotioneler thema maar gaat daarna alle kanten uit. Ook leuk is de suite die alle hoogtepunten van de score combineert, en de bonus tracks.
We Live In Time
Zonder twijfel een van m’n favorieten van het jaar. Bryce Dessner, vooral bekend van The National, houdt het voornamelijk akoestisch maar met verschillende sferen en toch leven in. Zo is het hoofdthema eerder melancholisch op keyboard. Carousel is dan weer levendiger met elektrische gitaar, net als Dressing Gown Dash met piano, percussie, fluit en houtblazers, terwijl First Date hoopvoller klinkt. Daarnaast komen ook nog akoestische gitaar en strijkers voor. Een echte indiescore die wat meer aandacht verdient.
The Fantastic Four: First Steps
Voor Marvel Studios maakte Michael Giacchino al de score voor onder andere Doctor Strange en de Spider-Man-trilogie. Dit jaar voegde hij nog wat memorabel werk aan het lijstje toe met First Steps. Al van bij de eerste trailer bleef het centrale thema (FAN-TAS-TIC FOUUUUUR) in je hoofd hangen en je hoort het al meteen als extended version in de eerste track. Het thema is ook in andere tracks verweven, zoals in Out To Launch, die wat meer doet denken aan de muziek uit de traditionele films over ruimtevaart, met veel blazers en strijkers die aanzwellen. Het wordt allemaal wat donkerder in A Galactus Case of the Munchies, met het koor dat het thema van de villain episch en dreigend doet klinken. In Starship Birth wordt het wat ingetogener, met een vertraagde pianoversie van het thema en moest ik soms denken aan Interstellar qua opbouw.
Maar ook het thema voor de Silver Surfer is een van de mooiere stukken die hij al schreef. Dat is onder andere te horen in The Bridges of Silver Surfer Country maar ook in The Galactus/Silver Surfer Suite, een prachtig stuk werk. In The Other Sue Drops gebruikt Giacchino een iets klassiekere stijl voor de actie, maar gaat hij ook voor de emotie met het koor. Een amusante versie van het theme hoor je in Carseat Drivers, maar als bonus hoor je ook de intro van de cartoon in de creditsscène, een lullaby gezongen door H.E.R.B.I.E. of het liedje over de credits, dat eigenlijk geschreven zou zijn voor de Galactus-sekte die vernoemd wordt in de film. Altijd leuk als er ook zoveel aandacht aan de muziek besteed wordt.
Thunderbolts*
Voor hun meest riskante film van het jaar koos Marvel voor opkomende talenten Son Lux, die vorig jaar Oscargenomineerd waren voor Everything Everywhere All at Once. Hun muziek voor Thunderbolts* is ook al verfrissend voor Marvel en valt al van bij het begin op qua originaliteit, met onder andere instrumenten die als belletjes klinken en lage strijkers, zoals in There’s Something Wrong with Me of Last Assignment, waarin ook fluit te horen is. Er is meer percussie en een volledig orkest in I’m Not Here For You en wat meer geheimzinnigheid en dissonantie in The Climb.
De strijkers zorgen dan weer voor hectiek in First Flight terwijl It’s Bucky terecht de meest beluisterde track is op het album, met de blazers en strijkers die de epische aankomst van Bucky inluiden. I Don’t See Your Mistakes brengt dan wat meer emotie met strijkers voor de scène tussen Yelena en Alexei en in The Attic wordt het nog ingetogener met piano. Een mix tussen emotie en spanning krijgen we dan weer in Not Alone, ook een van de toptracks en -scènes. Ten slotte ronden we af met het thema in Thunderbolts*.
Sinners
Onze topfilm van dit jaar heeft z’n succes ook deels te danken aan die soundtrack en score. Eigenlijk zijn bijna alle tracks van Ludwig Göransson geweldig, maar we halen er dan toch een paar uit. De bluesstijl is direct duidelijk in Smokestack Twins met de resonatorgitaar en mondharmonica; het tempo gaat de hoogte in in Grace terwijl Bo and Lil’ Lisa en (Delta) Slim Patch steunt meer op banjo en strijkers. In Why You Here / Before the Sun Went Down gaat het wat rustiger met de gitaren maar komen de strijkers opzetten voor een climax waarbij Miles Caton begint te zingen. De visueel meest indrukwekkende scène met de verschillende zwarte muziekstijlen wordt ondersteund door Magic What We Do (Surreal Montage).
Hole Up ‘Til Sunrise begint redelijk dramatisch met een orgel en een koor, wordt dan wat rustiger met een continue melodie op gitaar tot een elektrische gitaar erbij komt. In Thy Kingdom Come komt een eerder thema terug, maar komt er ook meer percussie bij en zelfs een stuk dat lijkt op heavy metal. In Bury That Guitar krijgen we nog meer van dat, naast wat keelzangers en buisklokken, en zit zelfs Lars Ulrich van Metallica aan de drums. Grand Closin’ is dan weer een samenwerking met blues- en rockgitarist Eric Gales. De laatste track Free For A Day wordt gedomineerd door de verschillende gitaren en de stem van Miles Caton.
Op de soundtrack staan alle liedjes die in de film gebruikt werden, waaronder die die live gezongen worden door de geweldig indrukwekkende Miles Caton. Maar er zijn ook originele songs, speciaal voor de film geschreven. Flames of Fortune met Don Toliver is een hiphoptrack maar heeft duidelijk de melodie van de soundtrack gehaald, net als Séance met James Blake of In Moonlight met Jerry Cantrell. Ook Hailee Steinfeld heeft met Dangerous zo’n liedje op de soundtrack. Daarnaast zijn er ook een aantal covers van klassieke folk- of bluesnummers zoals Wang Dang Doodle of Old Corn Liquor. In Juke worden de harmonicastukken natuurlijk niet echt door Delroy Lindo gedaan maar wel door Bobby Rush.
Aangezien ik weinig Ierse invloeden op de score hoorde, wil ik vooral wat speciale aandacht geven aan de Ierse folk op de soundtrack. Die tracks, zoals Pick Poor Robin Clean en Rocky Road To Dublin, werden gezongen en gespeeld door acteurs Jack O’Connell, Lola Kirke en Peter Dreimanis, en zijn tegelijk verontrustend en catchy. Daarnaast is er ook de versie van Travelin’ die legende Buddy Guy zingt in de postcreditsscène. Eindigen doen we met de titeltrack Sinners, gebracht door R&B/soul-artiest Rod Wave. Sowieso een soundtrack die zal blijven leven.
Beluister de albums apart of gebruik onze playlist met alle albums. Welke soundtrack zal jou bijblijven van 2025?
