Disclaimer: Voor het bekijken van de persvisie van Avengers: Infinity War hebben we besloten om de social media-oproep van het regisseursduo Anthony & Joe Russo te respecteren, specifiek om niets te vertellen over het verhaal. Dit is de climax van 10 jaar cinema en we willen dat jullie op dezelfde manier kunnen genieten van de film zoals wij. Dit is dus een volledig spoilervrije recensie, zonder enige vermelding van het plot. 

We leven in de hoogdagen van het superheldengenre. Om een beeld te scheppen: dit jaar alleen al komen er 6 films uit rond gekostumeerde krachtpatsers. Maar Marvel bewijst keer op keer dat ze niet bang zijn om zichzelf heruit te vinden. Hun meest succesvolle films zijn allemaal recente releases. Black Panther brak alle records, Thor: Ragnarok werd intern verkozen als meest verrassende film. Het gaat dus goed met Marvel Studios. We mogen echter niet vergeten hoe ambitieus dit project is. Nog nooit eerder werden zoveel verschillende personages in 1 verhaal gegoten en de vraag die iedereen zich stelt: is dit het moment waarop ze zich gaan verslikken omdat ze te veel hooi op hun vork namen?

Verschillende kleuren en tonen

Wat krijg je als je verschillende kleuren door elkaar mengt? De kans is vrij groot dat je eindigt met een bruine smurrie. Net als de gekleurde Infinity Stones, hebben de verschillende personages hun eigen ‘kleur’. Een toon of sfeer die ze typeert, die ze eigen maakt en ervoor zorgde dat hun films werkte. De regisseurs hebben geprobeerd die toon goed te krijgen door samen te werken met collega-regisseurs. Zo liet hij Guardians of the Galaxy-regisseur James Gunn de teksten schrijven van de groep. De man was ook aanwezig tijdens de scènes met de Guardians. Ryan Coogler werd op zijn beurt aan boord gehaald voor de scènes van Black Panther. Dat zie je en voel je ook, geen enkel personage voelt anders aan in deze film.

Avengers: Infinity War - Guardians

De continue spitsvondigheid van bepaalde personages wordt soms te veel.

Zo ook worden bepaalde superhelden mooi geïntroduceerd met een bijhorende soundtrack. De muziek diende als overgang tussen de verschillende sferen maar zodra er meer onderlinge interactie is, valt dit volledig weg. Het is naar mijn mening een veel elegantere oplossing dan wat gebeurde bij The Defenders, waar het kleurenpalet veranderde per superheld. In tegenstelling tot de verschillende tonen, merk je nu meer dan ooit dat er maar een miniem verschil is in karakters.

Dit is naar mijn mening de eerste zwakte van Infinity War. Spider-Man, Iron Man, Star-Lord en sinds kort ook Thor: allemaal hebben ze op hun eigen manier een speelse humor die naar boven komt in grappige opmerkingen. Het is het soort van frivoliteit waar Marvel Studios intussen voor gekend is. Wanneer er echter meerdere van die personages in één scene zitten, dan wordt het eigenlijk net iets te veel. Het verhaal van Infinity War weegt zwaar, zoals het hoort. Thanos wordt opgebouwd als een sterke tegenstander en zijn acties weerspiegelen dat ook. De zoveelste stortvloed aan witty quotes halen je echt wel uit die gewichtige sfeer. Dat is ongetwijfeld bewust gedaan aangezien Marvel deel uitmaakt van Disney, maar het was wel wat ik zocht in deze film. Misschien waren mijn verwachtingen op dat vlak net iets te hoog, mea culpa.

Sterktes en zwaktes in contrasten

Avengers: Infinity War draait, zoals de trailer al duidelijk maakte, rond de schurk en zijn queeste om de Infinity Stones te verzamelen. De Mad Titan, zoals hij ook wel genoemd wordt, gaat werkelijk over lijken om zijn missie te volbrengen. Ik durf oprecht te zeggen dat hij het hoofdpersonage is in deze film, de focus ligt volledig op zijn missie en het personage wordt voldoende uitgediept. Josh Brolin brengt een zekere nuance, iets wat dieper gaat dan gewoon een drang naar moorden.
Het was te verwachten maar die focus zorgt ervoor dat er minder ruimte is voor de grote namen. Zelfs met zijn 2 uur en 40 minuten merk je dat er toch te weinig tijd is om iedereen een kans te geven om naar de voorgrond te treden.

Avengers Infinity War - Wakanda

Een neveneffect daarvan is dat er ook weinig tijd is om de gevolgen van Thanos’ acties van emotie te voorzien. Het kan niet anders dan dat wat ze meemaken, een emotionele tol eist, maar op geen enkel moment komt dit er genoeg door. Toch wil ik vermelden dan Tom Holland een dijk van een prestatie levert op dat vlak. Mijn grootste kritiekpunt is dan ook dat ik graag minder humor en meer drama had gevoeld in deze film. Daar tegenover staan dan de fantastische actiescènes die heel mooi gechoreografeerd zijn. Zelfs in epische gevechten met veel verschillende personages, blijf je vastgenageld aan het scherm.

Voor wie het nog niet zag, kan ik het video essay over Marvel Studios’ kleurenpallet aanraden. Het toont eigenlijk hoe het gros van de Marvel Studios-films eruit zagen rond de periode van Captain America: Civil War. Laat ik duidelijk stellen: dit is niet meer het geval. Kleur spat nu van het scherm, met volle kleuren die perfect passen binnen het superheldengenre. Gamora die vanuit het ruimteschip naar buiten kijkt en een roze/paarse gloed die op haar groene gezicht valt. Absoluut prachtig. Zelfs een simpele scène tussen Vision en Wanda wordt tot een hoger niveau getild door mooi contrast in voor- en achtergrond. Hiervoor alleen al zou je de film in IMAX moeten zien.

De nihilistische nasleep

Avengers: Infinity War - Thanos

Josh Brolin brengt een sterke Thanos.

Je leest het: de film heeft zijn sterktes en zwaktes en het kan misschien niet duidelijk zijn hoe ik me nu uiteindelijk voel bij Infinity War. Mijn eerste reactie na de film was één van extase, tevredenheid. Ik had een bepaalde visie voor me van hoe ik wou dat de film eindigde en ik heb die gekregen. Er is echter één groot punt dat me uit de zevende hemel trok, maar ik kan dit onmogelijk bespreken zonder spoilers te vertellen. Dus vergeef me dat ik in vage termen moet spreken maar de Russo’s hebben verrassende keuzes gemaakt die uiteindelijk de nasleep van deze film naar mijn mening minder sterk maken.

Wanneer de credits voorbij rollen met Alan Silvestri’s soundtrack, heb ik even alles laten bezinken. Het loont de moeite om te blijven zitten, al is het maar om alles even op een rijtje te plaatsen. Er gebeurt veel. Uiteindelijk kan ik enkel maar hopen dat Thanos de waarheid spreekt wanneer hij de woorden uit: ‘No more resurrections’. Het is een ijdele hoop maar als ze dat durven, dan gaat deze film de geschiedenis in als de meest gestoorde Marvel-film ooit.

8 Niet perfect

Infinity War is amibitieus. Het jongleren van verschillende superhelden gecombineerd met het uitdiepen van een schurk zorgt voor een film die grote hoogtes kent maar soms een beetje uit balans voelt. Het ontsnapt niet aan de uitdagingen die ze voor zich kregen met dit project. Er is een overvloed aan actiescènes maar door het gebruik van humor, missen we soms de dramatische nasleep van wat er gebeurt. De film is niet perfect doch episch.

Dit is echter deel 1 van een groter verhaal en het geeft Marvel Studios de kans om in deel 2 iedereen nog eens te verrassen. Marvel Studios-architect Kevin Feige zei dat het MCU na Avengers 4 er volledig anders zal uitzien en als dit een eerste blik is, staat er ons een verfrissende nieuwe tijd te wachten.

  • Verhaal 8
  • Personages 8
  • Soundtrack 7
  • Visueel 9
Share.

About Author

Davy Delbeke

Contrasten, tegengestelden én paradoxen. Allemaal gebundeld in een bebaard mensenlichaam. Kapitein, weetjesverzamelaar, liefhebber van comics.

Reacties