Avatar Aang: The Last Airbender review – een prachtige reis zonder diepe wortels

Eindelijk is het zover: de serie die een hele generatie heeft gevormd krijgt een vervolg. Aang, Katara, Sokka, Toph en Zuko zijn terug, en ze zijn volwassen geworden. Het voelt als een oude vriendengroep terugzien: iedereen is veranderd, maar de band is nog dezelfde. Of Avatar Aang: The Last Airbender ook standhoudt naast het origineel, lees je hieronder.

Het laatste erfgoed van de Airbenders

De film speelt zich af zo’n twaalf jaar na de serie, en de bende is inmiddels halverwege de twintig. Het zijn niet langer de verloren kinderen van toen: Zuko is Fire Lord geworden en Katara en Toph zijn gerespecteerde figuren die Aang hebben opgeleid in het water- en aardebuigen. De oorlog is voorbij en de wereld heeft zich hersteld, maar dat betekent niet dat iedereen klaar is met het verleden.

Het verhaal draait opnieuw om Aang, de laatste Airbender, die hoort van een eeuwenoude kracht die zijn cultuur van uitsterven zou kunnen redden. Daarmee wordt de zoektocht dit keer erg persoonlijk. Aang draagt niet alleen de last van de wereld, maar ook die van een volk dat bijna verdwenen is. Wat die kracht precies inhoudt en wat het hem en zijn vrienden kost, laat ik graag aan de kijker over.

Een verhaal dat nieuw probeert te zijn

Het verhaal probeert iets nieuws te doen en blijft tegelijk dicht bij wat we kennen. Die balans is begrijpelijk, want een vervolg moet vernieuwen zonder de fans te vervreemden. De film durft het verhaal in een andere richting te sturen en laat de personages nieuwe situaties doorlopen, wat verfrissend aanvoelt.

Het probleem is dat die nieuwe richting weinig verrast. Het verloop is vrij voorspelbaar, en de film mist de vernuftigheid die het origineel zo bijzonder maakte. In de serie zaten er telkens lagen onder het avontuur, slimme wendingen en ideeën die je lang bijbleven. Hier blijft het vaker bij de oppervlakte, waardoor je zelden echt verrast wordt.

Waar is de emotie gebleven?

Wat het meest opviel, is het gebrek aan die bitterzoete ondertoon. De serie raakte zo hard omdat ze durfde te gaan over verlies, schuld, trauma en de prijs van vrede. Die thema’s gaven het avontuur gewicht en lieten de emotionele momenten echt aankomen. Daar was ruimte voor stilte en pijn, en dat maakte de grappen en de overwinningen ook waardevoller.

In deze film voel je dat gewicht veel minder. De emoties zijn licht aanwezig, maar ze raken minder diep en de film lijkt te voorzichtig om echt iets te riskeren. Daardoor mist hij de substantie die de serie zo sterk maakte. Het is geen mislukking, maar je blijft wel achter met het gevoel dat er meer in had gezeten.

De vier elementen in al hun glorie

De animatie is prachtig. Elk element, van de vloeiende bewegingen van waterbuigen tot de vuur- en luchtscènes, ziet er verzorgd en vol karakter uit. Dit is het soort spektakel waarvan ik betreur dat ik het niet op een bioscoopscherm kon beleven. De kleuren, de choreografie en de schaal van de actie verdienen een groter formaat dan een gewoon scherm thuis.

Ook de soundtrack en de stemmen verdienen een compliment. De muziek past perfect bij de wereld en roept de sfeer van de serie meteen weer op, zonder een kopie te zijn. Ook de cast levert sterk werk: Eric Nam is een warme, speelse Aang, Steven Yeun (Invincible, The Walking Dead) geeft Zuko zijn gewicht als Fire Lord en Dave Bautista (Guardians of the Galaxy, Dune) voegt als Tagah een nieuw gezicht toe aan de wereld. Dee Bradley Baker (Star Wars: The Clone Wars, Phineas and Ferb) keert intussen terug als Appa en Momo, en dat geeft meteen een vertrouwd gevoel. Technisch gezien valt er weinig aan te merken.

Avatar Aang: The Last Airbender is nu te zien op Streamz.