Wat doe je als je een concert in Londen hebt gepland en daardoor dus sowieso een stuk van Film Fest Gent zal missen? Kijken of je niet naar London Film Festival kan gaan (want de programma’s overlappen al eens)! En het is zowaar gelukt, dus Elien en Jana brengen verslag uit van wat ze daar zagen.
Dag 1
Wicker
Wicker is misschien wel een van de vreemdere films op het programma in Londen. Ergens in het verleden is de vissersvrouw van het dorp (Olivia Colman) het beu dat vrouwen streven naar een huwelijk, terwijl zij niks ziet in de overgebleven mannen. Ze vraagt de mandenmaker (Peter Dinklage) om haar een man te maken. Hij (Alexander Skarsgård) blijkt haar ideale man te zijn, waardoor het hele dorp hen gaat benijden.
Wat begint als een eigenzinnig verhaal met heel droge humor wordt uiteindelijk een ander beestje dat je raakt en tegelijk ook wel wat dingen te zeggen heeft over de liefde in al haar vormen. En dat zonder die toffe humor te verliezen. De cast zit vol bijrollen voor acteurs die gekend zijn voor komedie en dat is een goeie keuze geweest. Van Colman weten we intussen dat ze alles kan, maar ook hier laat ze een perfecte combinatie zien van verbetenheid en zachtheid. Elizabeth Debicki is ook uitstekend in deze setting. Maar we worden opnieuw vooral verrast door Skarsgård. Hij moet werken met indrukwekkende make-up en prosthetics en weet toch de emotionele kern over te brengen. Wat kan de man niet? (Jana)
Dag 2
Animol
Een drama over een jeugdgevangenis, kan je daar nog nieuwe materie in aansnijden? Misschien niet, maar Animol toont vooral goed hoe het systeem zelf ervoor zorgt dat alleen hardere zielen het goed overleven. Troy (Tut Nyuot, The Long Walk) is niet zo’n ziel, en dus wordt hij meteen ingezet om vuile en gevaarlijke klusjes op te knappen. Hij vindt wel verbinding bij een andere introvertere jongen, terwijl de vertrouwenspersoon (Stephen Graham) tot hen probeert door te dringen.
Regisseur Ashley Walters speelde samen met Graham in Adolescence en heeft die nuchtere aanpak overgenomen, in lijn met het scenario van Nick Love (The Sweeney). Zo primeert het acteerwerk van de uitstekende jonge cast, met Tut Nyuot voorop. Het is soms een harde kijkervaring, maar gelukkig niet zonder een hoopvolle noot. (Elien)
The Idiots
The Idiots laat de achtergrond zien waartegen de beroemde Russische schrijver Fyodor Dostojevski (Johnny Flynn, Goodbye June) zijn boek The Idiot schreef. Hij ontvluchtte Rusland met z’n vrouw Anushka (Aimee Lou Wood, Living) om aan schuldenaars te ontsnappen en belandt in Duitsland. Ze leven in extreme armoede en die kan alleen opgelost worden als Fyodor z’n volgende boek schrijft. Maar hij raakt afgeleid door de vrouw (Vicky Kriepps) van een andere schrijver (Christian Friedl) en ook een groeiende gokverslaving, waaronder z’n relatie ook te lijden heeft.
De grote lijnen van het verhaal zijn waargebeurd maar daartussen lijkt alles in deze film wel wat vrij ingevuld. Zo is er hier ook veel droge humor te bespeuren en is de taal toch eerder modern met veel gevloek. Het is wel wat wennen aan de absurdistische stijl, met vaak eigenaardige dagdromen die opduiken en redelijk directe hoofdpersonages. Ook Dostojevski is niet de sympathiekste maar hij wordt meer en meer op z’n plaats gezet daarvoor. Johnny Flynn en Aimee Lou Wood zijn goed op elkaar ingespeeld en zetten allebei memorabele vertolkingen neer. (Jana)
Dag 3
Josephine
Nu de daden van de Cornell 7 het nieuws beheersen, kan Josephine niet relevanter zijn. In deze beklijvende film van Beth de Araújo is een achtjarig meisje getuige van een verkrachting wanneer ze in het park gaat lopen met haar vader. Ze weet niet wat ze gezien heeft, en elke volwassene in haar leven — van haar ouders tot de politie — zeggen en doen wat ze kunnen of willen, maar schieten op een bepaald punt tekort. Onder impuls van die verschillende invloeden krijgt Josephine de gebeurtenis niet verwerkt, en haar gedrag gaat van kwaad naar erger, zeker wanneer ze dan ook nog moet getuigen.
Deze materie vereist een gevoelige aanpak, en Josephine is ontzettend genuanceerd in hoe iedereens reactie wordt getoond. Ook dit is een film over hoe het juridische systeem scheef zit, waardoor een kind in het midden komt te staan. Haar ouders willen haar beschermen, maar de manier waarop kan ook kwaad doen. Een subtiele maar steeds huiveringwekkender wordende visuele toevoeging zet dit pakkende verhaal nog kracht bij. De jonge Mason Reeves is uitzonderlijk, en ook Channing Tatum blijft nieuwe kanten van zichzelf tonen. Onze favoriet tot nu toe. (Elien)
Dag 4
Lemonade
Er blijft iets aan Ierse coming-of-agefilms dat ons aantrekt. We hadden vorig jaar onze favoriet op FFG, Christy, en ook Lemonade is in die trant. Centraal staat Danny, die op het punt staat om 18 te worden en dus z’n tehuis moet verlaten. Z’n moeder kon niet voor hem en z’n broer zorgen, en ze werden uiteindelijk opgesplitst nadat Jack bij een pleeggezin terechtkon. Terwijl hij op z’n eigen benen leert staan, leert hij de Spaanse Mila kennen, door wie hij wat meer openbloeit. Ondertussen probeert hij ook de relatie met z’n vroegere sociaal werker Josh (Barry Keoghan, Banshees of Inisherin) te herstellen. Hij verdween ooit plots uit het leven van Danny, maar worstelt zelf met z’n broer die uit de afkickkliniek komt.
Ondanks het feit dat de materie redelijk zwaar klinkt, is de film dat toch niet. Danny heeft vooral hoop voor z’n nieuwe leven en krijgt daarbij soms tegenslagen te verwerken. Nieuwkomer Lewis Brophy zet Danny heel innemend neer, waardoor je instant met hem meevoelt. Ook een meerwaarde is Barry Keoghan, die voor de verandering eens een gewone mens moet spelen. Het gaat hem goed af want ook hij zuigt op een goeie manier de aandacht naar zich toe. Een film die niet even uniek is als Christy maar je wel meesleept. (Jana)
Dag 5
The Beloved / El Ser Querido
Esteban Martinez is een regisseur van aanzien die zijn passie heeft doorgegeven aan zijj dochter, ook heeft hij haar al jaren niet meer gezien. Ogenschijnlijk uit het niets biedt hij haar een rol aan in zijn nieuwe film. Maar zij heeft nog altijd een paar zaken te verwerken uit haar jeugd, ook al is hij niet meteen happig om dat op te rakelen.
Deze Spaanse film over filmopnames doet denken aan het succesvolle Sentimental Value, met een even indrukwekkende rol voor in dit geval Javier Bardem. De spanning tussen vader en dochter, moet ergens heen, maar de manier waarop is ook een reflectie op omgaan met je fouten uit het verleden, toxische werkomstandigheden en machtsrelaties. Iets te lang misschien, maar altijd boeiend. (Elien)
The Fox
Oké, ik zei dat Wicker waarschijnlijk de raarste film was die op het programma stond, maar die heeft nu concurrentie gekregen. Deze Australische film gaat over Nick (Jai Courtney) en Corrie (Emily Browning) die in een klein stadje hun leven en werk hebben. Corrie blijkt ook wel een affaire te hebben met haar baas. Wanneer Nick op vossenjacht gaat omdat die de kippen van z’n vader terroriseert, begint de vos (Olivia Colman) voor z’n leven te smeken. Ze biedt hem een oplossing aan voor Corries gedrag: als hij haar in een bepaalde put gooit, zal ze trouw blijven. Alleen gaat dat niet zoals verwacht.
Ook deze film barst van de droge humor. Zo vindt niemand in het stadje het blijkbaar raar dat dieren praten. Of toch twee soorten: de sluwe vos en de bemoeizieke ekster. Ook de liefde komt er niet supergoed vanaf: probeer je partner niet te veranderen want dat komt in je gezicht terug. Jai Courtney en Emily Browning spelen allebei tegen type en doen dat zeer goed. Net wanneer je denkt dat het niet zotter kan, gebeurt het toch. En ook een van de laatste rollen van Sam Neill als de ekster is perfect. (Jana)
Dag 6
Elsinore
Voor veel acteurs is Hamlet de rol van hun leven, iets wat ze absoluut willen doen. Voor Ian Charleson (Andrew Scott) wordt het mogelijk ook de laatste rol van zijn leven, want net op het moment dat hij het toneelstuk aangeboden krijgt, wordt er aids bij hem vastgesteld. Het is 1989, en de ziekte raast door de theater- en queergemeenschap. Een gerenommeerde arts (Olivia Colman) raadt hem af om de rol aan te nemen en zijn lichaam zo af te matten, maar hij is vastberaden.
We zagen al aardig wat goede films hier in Londen, maar Elisenore heeft me echt onderuit gehaald. Andrew Scott is fenomenaal als Charleson, die naast zijn gezondheid ook worstelt met zijn nalatenschap, carrière en beslissing om zich niet te outen. De film toont in de relatie tussen Ian en zijn arts ook de discussie over behandeldrang en -zin, en het belang van levenskwaliteit versus -kwantiteit — vandaag nog altijd relevant en herkenbaar. Een emotionele maar ook hoopvolle film die alle aspecten van het leven viert. (Elien)
Dag 7
The Last Day
Op 4 juli volgen we het leven van twee vrouwen in New York. Julia (Alicia Vikander) heeft net haar vader verloren en bereidt haar jaarlijkste feest voor. Taylor (Victoria Pedretti) lijdt na de geboorte van haar dochter aan postnatale depressie en probeert de dag door te komen. Hun pad kruist ongemerkt wanneer Julia de portefeuille vindt van Taylor.
Regisseur Rachel Rose is eigenlijk visueel kunstenaar en dat zie je wel. De film is heel ingetogen en contemplatief, ook qua beeld, maar slingert wat te ver door in die richting. Het script voelt qua gevoel wat leeg aan, waardoor de emotionele scènes niet echt binnenkomen. Het verhaal van Taylor had meer aandacht verdiend, want door de splitsing krijgen beide eigenlijk te weinig. Door de rol kom Alicia Vikander me minder boeien dan anders, terwijl Victoria Pedretti dan veel memorabeler was. (Jana)
Gentle Monster
Lucy (Léa Seydoux), Philip (Laurence Rupp) en hun zoon Johnny zijn verhuisd naar het platteland van München voor een nieuwe start. Hij is regisseur en zij pianiste. Plots staat de politie voor de deur en worden zijn toestellen in beslag genomen. Het duurt even voor Lucy te weten komt dat hij verdacht wordt van het bezitten en verspreiden van kinderporno. Terwijl ze net dat nieuws moet omgaan, rijst ook de vraag of hij zelf meer deed dan dat. Tegelijk komen we meer te weten over de agente (Jella Haase) die het onderzoek voert.
Opnieuw zware kost maar dit is geen overgedramatiseerde versie van dit verhaal. Het voelt wel waarheidsgetrouw weergegeven wat dit nieuws met je doet en de nasleep ervan. Léa Seydoux zet Lucy uitstekend neer als iemand die vooral in ongeloof verkeert maar ook onmiddellijk afstand neemt. De verhaallijn van agente Eloise lijkt op het eerste gezicht wat af te leiden, maar blijkt toepasselijker dan gedacht. Een complex onderwerp dat ook zo wordt weergegeven. (Jana)
Godzilla Minus Zero
Na het ietwat onverwachte monstersucces (hehe) van Godzilla Minus One kon een sequel niet uitblijven. Niet Godzilla, maar wel een nieuwe kaiju bedreigt Japan twee jaar later: Gidorah, de vliegende draak. Dr. Noda is nu het hoofd van een taskforce die daarmee moet omgaan. Hij krijgt nu hulp van een weervrouw om de beste aanpak te bepalen. Het plan omvat opnieuw vliegtuigen, dus ook Kiochi is weer van de partij. Zijn gezin blijkt ook op een andere manier een rol te spelen, want zijn vrouw Noriko draagt speciale gevolgen van de Godzilla-aanval…
Wie fan was van de eerste film, zal ook deze wel goed vinden. De kiaju-aanvallen zijn opnieuw een manier om het oorlogsbeleid van Japan, maar nu ook van de VS aan de kaak te stellen. Er zijn best wat expliciete taferelen te zien en de tol van de aanvallen wordt weer serieus behandeld. Het menselijke primeert. Dat staat wel in contrast met de nogal karikaturale Amerikanen, maar daar hebben wij niet zo’n sterke mening over. De visuele effecten en actiescènes zijn opnieuw mooi uitgewerkt en niet te lang uitgesponnen. Op naar nummer drie? (Elien)
Dag 8
Wild Horse Nine
CIA-agenten Lee (Sam Rockwell) en Chris (John Malkovich) hebben er net een voorbereidende missie in Santiago opzitten voor de nakende staatsgreep in Chili en mogen als beloning op uitje naar Paaseiland. Maar Chris gedraagt zich nogal vreemd en vergeetachtig, en hun baas houdt hen erg in de gaten. Al snel blijkt dat er een specifieke reden is waarom ze op het eiland zijn, maar die is misschien niet wat je verwacht.
Regisseur en scenarist Martin McDonagh staat bekend om zijn heel donkere humor, getroebleerde mannen met een onderliggende kwetsbaarheid en een dosis maatschappijkritiek. Dat krijgen we hier inderdaad opnieuw, maar toch voelen zijn films nooit als eenheidsworst. The Banshees of Inisherin was al verrassend teder, maar deze overtreft het misschien nog wel. Dit is een verhaal van vriendschap en vertrouwen, onder de moeilijkste omstandigheden. Daarnaast is het ook bijtend en absurdistisch grappig, met iets te zeggen over de binnenlandse en geopolitiek van de VS, en in een bepaalde scène ook België. John Malkovich en Sam Rockwell overtreffen zichzelf met veelzijde vertolkingen. (Elien)
Paper Tiger
Frédéric zag deze op FFG en wij delen zijn mening. De 3 grote namen uit de cast doen het uitstekend, net als de jonge acteurs die de zonen van het gezin spelen. De film voelt aan als een paranoïde thriller zoals ze die vroeger maakten. Vooral een intense scène in het huis steekt erbovenuit. In het algemeen wordt er goed gebruik gemaakt van kleur en schaduwen. Ook de kennis dat dit deels gebaseerd is op het leven van schrijver/regisseur James Gray voegt wel iets toe. (Jana)
