Primetime review: gerechtigheid op tv

Filmfans wachten vol ongeduld op The Batman II, maar ondertussen speelt Robert Pattinson een ander soort vigilante in Primetime: een tv-presentator dan nog.

Spraakmakende broertje

In de jaren 2000 kon er veel. Wij die het bewust beleefden, herinneren zich vast nog de gemene en indringende celeb- en paparazzicultuur van toen. Reality-tv kende geen grenzen, en lineair kijken was de standaard. In die cultuur was To Catch a Predator op de Amerikaanse zender NBC aan een opmars bezig. Dat programma was een onderdeel van het nieuwsbulletin Dateline, waarin journalisten vaak diepgravend onderzoek deden en frappante praktijken onthulden. Predator was het spraakmakende broertje: presentator Chris Hansen (Robert Pattinson, The Drama) lokte met zijn team mannen die minderjarigen wilden ontmoeten voor seks naar een huis met verborgen camera’s. Zodra ze iets fout zeiden of deden, kwam Hansen op het toneel om hen te confronteren. Niet veel later kwamen ook de camera’s en als ze vluchtten ook de politie.

Dat zou vandaag de dag natuurlijk niet meer kunnen, alleen al door de wet op de privacy en de praktijken die de redactie gebruikten die wellicht niet rechtsgeldig meer zouden zijn. Ze deden zich voor als minderjarigen: redacteurs online in chatrooms en acteurs in het echt om de ontmoetingen te doen plaatsvinden. Natuurlijk zat de intentie eigenlijk wel goed, want in die tijd was er van cybercrime bij de politie nog geen sprake. Ze wilden criminelen van de straat halen. Maar ze wisten ook dat mensen ramptoeristen zijn – Hansen noemt zijn programma zelf de moderne schandpaal. Ze wisten ook dat succes de bazen altijd meer doet verlangen. Chris en producer Andie (Merritt Wever, Unbelievable, Severance) krijgen een felbegeerd tijdsslot in primetime, maar ook de opdracht om grotere vissen te vangen. De concurrentiestrijd met megasucces Lost kan beginnen, maar dat gaat niet zoals verwacht.

Minder toegankelijk

In de VS was er al veel te doen rond Primetime, vooral omdat Chris Hansen zelf al zijn zegje deed. Dit is dan ook wel echt zijn film, en dat levert een soms ontnuchterend portret op. Hansen is hyperambitieus en onverscholen opportunistisch. Hij oefent zijn teksten minutieus, net als een acteur. Na de primetimebelofte krijgt hij al snel een soort obsessie met het verslaan van Lost. Ook in zijn persoonlijk leven is hij grillig: hij heeft een affaire met een jongere vrouw waar hij spijt van krijgt en die hij rommelig afhandelt. Hij is zo trots op zijn programma dat hij zijn jonge zonen uit bed haalt om ernaar te kijken.

Hij en zijn team zijn duidelijk uit een speciaal hout gesneden. Alle teamleden zijn eerder ongevoelig geworden aan wat een live-exposé met iemand doet, zelfs vermeende pedofielen. Maar gelukkig zit je niet de hele tijd naar een paar gehaaide tv-makers te kijken, want aan het begin van Primetime komt er nieuw bloed in het team. Dan Plum (Skyler Gisondo, Booksmart, Superman) komt als lokaasacteur werken, maar had zich zijn mogelijke doorbraak anders voorgesteld. Hij speelt 13-jarige jongens tot Hansen het overneemt, maar zit gewrongen tussen de kans die hij krijgt en de ethische implicaties van hun programma. Dan is het hart van de film, en brengt alles een klein beetje in balans.

Primetime is wel een pak minder toegankelijk dan ik op voorhand dacht. Het is een heel specifiek, moeilijk onderwerp dat de film wel helemaal beheerst. Daardoor wordt het allemaal wel wat zwaar op de duur.Ook de visuals zijn niet alledaags. Regisseur Lance Oppenheim en cinematograaf David Bolen gebruikten pellicule om een doorleefde, noirachtige look te creëren met opvallende saturatie en kleurgebruik. Het geeft de film een wat groezelige look die bij het geheel past. Primetime zal het bij het algemene publiek dus vooral moeten hebben van de grote trekpleister: Robert Pattinson. We hebben het al vaker gezegd, maar de Brit is een van de interessantste acteurs van zijn generatie. Ook hier geeft hij weer een totaal andere vertolking. Kinetisch, onvoorspelbaar, charismatisch en een beetje gluiperig. Hij is opnieuw het beste aan de film, maar hij zit niet op een eiland. Vooral Merritt Wever en Skyler Gisondo zijn opmerkelijk, en ze kunnen uiteindelijk ook meer tonen dan je op het eerste gezicht verwacht.

Primetime zal dus zeker niet voor iedereen zijn, maar het schetst een boeiend beeld van de grenzen van tv en wat fatsoen en gerechtigheid betekenen. Reality-tv is daarin zeker geëvolueerd, maar nu ook weer niet zo veel. En helaas neigen ook traditionele media steeds meer naar clickbait en sensatieberichtgeving, jammer genoeg deels uit noodzaak om te overleven. In dat opzicht is deze film wel een goede reminder dat integriteit vlug verloren kan gaan, soms zelfs zonder dat je het beseft.

Primetime is nu te zien in de bioscoop.