Allogloom review: mottig mysterie met een hoek af

Allogloom brengt een point-and-click met focus op het verhaal en mysterie, meer dan de puzzels. De tekenstijl en keuze voor een art nouveau-thema dragen bij tot de ongewone atmosfeer. Ondanks de op het eerste gezicht lieve stijl, is het geen spel dat je met je kinderen kan spelen. In de plaats daarvan gaat het de gore-richting op zonder zichzelf al te serieus te nemen. Maar wat is dat van die motten en waarom past dit spel perfect in een Halloween-line-up? We klikten erop los om het uit te vissen.

Bijtgrage insecten

Allogloom speelt zich af in een eigen dimensie waarin motten centraal staan, zowel voor het verhaal als voor het mysterie. Om spoilers te voorkomen zijn er foto’s van het begin van het spel, en wordt enkel het tipje van de sluier gelicht over het mysterie. Nora, jongvolwassen met een hoop vragen en dromen, leeft met haar gezin in Gruesome Grove. Zoals de naam verraadt, is het niet de meest vredevolle omgeving. Al snel wordt duidelijk dat het de motten zijn die de plak zwaaien. En die motten nemen geen blad voor de mond. De bewoners kunnen namelijk het dorp niet verlaten, zonder opgegeten te worden door gouden motten. Er is een centrale dorpsfiguur, de moth minder, die met de motten kan communiceren, en er is ieder jaar een ceremonie om de motten gunstig te stemmen. Daarbij leggen de bewoners een stuk vlees klaar, wat de motten vervolgens opeten. Op die manier kunnen de bewoners in hun dorp blijven wonen.

Nora en haar broer hebben echter een moeder die niet van het dorp kwam, maar op een dag toegekomen is. Ze is recent spoorloos verdwenen. Er komt niemand of niets van buiten het dorp, behalve dat wat de moth minder weet te bemachtigen van de buitenwereld. Iedereen volgt de regels om veilig te blijven, maar er is dus een wereld buiten het dorp. Op de dag van de ceremonie gaat er iets verschrikkelijks mis en Nora moet plots haar familie gaan redden van verschrikkelijke vleesmonsters. Ze zien eruit alsof ze gemaakt zijn van verschillende menselijke lichaamsdelen. Om haar familie te vinden, maar ook de verdwijning van haar moeder op te lossen, moet Nora tot ver buiten haar dorp.

Art-nouveau groen, goud en goor

De geschilderde stijl van het spel wordt gecombineerd met een duidelijke art nouveau-inspiratie. Het heeft iets weg van Strange Horticulture of Strange Antiquities. Er is niet alleen veel van het groen, maar ook erg veel krullen en rondingen. Er is technologie zoals computers, maar ook die passen met hun bolle vorm en groene kleur perfect in de stijl. Deze stijl en oog voor details blijft behouden doorheen het spel, zelfs in de verschillende omgevingen. Het ondersteunt de coherentie tussen die plekken, en Nora voelt nooit misplaatst. Wanneer je dichter inzoomt op sommige elementen zie je dat er wat afwerking mist omdat het was pixelig kan zijn. Het is een sterkte designkeuze, maar wat je ziet is wat je krijgt. Dus als het je niet aanspreekt, verwacht niet dat het doorheen het spel anders gaat worden.

Allogloom houdt het echter niet proper. De body-horror van de monsters gaat verder dan je op het eerste moment zou denken. Niet voor wie niet tegen bloed en afgehakte lichaamsdelen kan dus. Desondanks neemt het spel zichzelf niet al al te serieus. Nora komt uit een situatie waarin de bomen sap verspreiden dat mensen (en dieren) vastlijmt, waarna de motten ze opeten en hun beenderen in het sap worden vastgehouden als herinnering. Ze reageert dan ook eerder gelaten of stoer op veel gore situaties. De humor die af en toe doorschijnt flirt met deze absurde situatie en relativeert de goorheid voor de speler. Er is geen gesproken tekst, dus het spel gebruikt geluiden en muziek om je mee te trekken in een emotie. De muziek die veelal aangename achtergrond is, zorgt ervoor dat serieuze of mysterieuze momenten benadrukt worden om op die manier de juiste sfeer te creëren.

Allogloom is meer point-and-click dan puzzelen

Op gameplayvlak is het vooral klikken en dan sommige items in je inventaris combineren. Een voorwerp verdwijnt van zodra je er alle mogelijke interacties mee gedaan hebt, dus je moet je nooit afvragen of je het wel of niet het nog ergens voor nodig hebt. Je hebt steeds maar enkele voorwerpen bij je, en rondklikken en alles waarmee je kan interageren aanklikken, doet het hem meestal wel. In de tweede helft van het spel worden de puzzels iets moeilijker, maar meer dan een paar keer iets opschrijven is niet nodig.

Op die momenten ontbreekt een systeem om gevonden notities mee te nemen of op je scherm te laten verschijnen om een puzzel op te lossen. Over het algemeen is Allogloom erg minimaal op vlak van gameplay-elementen. Het puzzelen ondersteunt het verhaal, niet andersom. De meeste puzzels zijn in dezelfde ruimte op te lossen of vragen je dichtbij wat te vinden. Er zijn er maar enkele die meer van je verwachten. Het houdt daarom het tempo van het mysterie erin, en het zijn vooral het verhaal en de soms absurde weg die het spel opgaat, die je verder doen spelen.

Een mysterienamiddag

In totaal klokte Allogloom 6 uur speeltijd, waarbij tweederde van de achievements gevonden werden. Officieel staat het spel zo een 4 tot 5 uur lang te boek, een namiddagje klikken en griezelen dus. Dit voelt precies goed, en het had niet langer hoeven zijn. Er is dus wel body-horror maar geen enge momenten of jump scares. Echte puzzelfanaten binnen het point-and-click-genre zullen hier niet hun hart kunnen ophalen, maar wie van een interessant verhaal houdt dat interactief is, zal hier wel wat aan vinden. Allogloom mist spelsystemen om diepgang te creëren, maar maakt met de presentatie veel goed. Het spel heeft ook een demo, dus als je onzeker bent of dit iets voor jou, heb je de kans om het spel eens uit te proberen.