Vicious review: een beetje verwarrend maar sleurt je mee

In Vicious van V.E. Schwab worden we meegesleurd in een wereld waarin buitengewone personen gaven ontwikkelen die haast magisch lijken. We duiken mee in de wervelwind van Victor Vale en Eli Cardale hun leven en ontdekkingen, die naar een zeer gevaarlijke kant neigen…

Het verhaal

Victor en Eli zijn studiegenoten op de universiteit. Ze zijn beiden briljant, arrogant en eenzaam, en ze herkennen dezelfde scherpzinnigheid en ambitie in elkaar. In hun laatste jaar komen ze er via een experiment achter dat ze buitengewone gaven en krachten hebben, maar als ze hier verder mee experimenteren, loopt het vreselijk mis.

Tien jaar later ontsnapt Victor uit de gevangenis, vastbesloten om zijn ‘oude vriend’ Eli op te sporen. Hij wordt daarbij geholpen door een jong meisje. Ze lijkt onschuldig, maar verbergt een uitzonderlijke gave.

Verwarrend en moeilijk begin

De korte inhoud hierboven vertelt ons niet zo veel. Het geeft ons de basis van het verhaal, maar dat verhaal zelf heeft zoveel details en extra info dat het soms moeilijk was om het allemaal bij te houden. Daarbij komt er dan ook nog dat deel één niet chronologisch loopt. Hoofdstukken springen van 10 jaar geleden, naar “gisteren” naar “vandaag” naar terug 10 jaar geleden om dan weer naar “vannacht” te gaan. Het zijn daarbovenop ook nog eens vaak vrij korte hoofdstukken, waardoor je constant heen en weer geslingerd word in de tijd. Dit drijft uiteraard de spanning op en doet je verder lezen omdat je de puzzelstukjes wil verzamelen om het complete plaatje te kunnen zien, maar het werkt soms ook verwarrend en frustrerend.

Ik vermoed dat ik het begin van het boek leuker en makkelijker te volgen zou gevonden hebben, mocht het chronologisch in mekaar gezet zijn, en elk deel gewoon een specifieke tijdsperiode was. Het voelt ook enorm alsof het origineel zo geschreven was, en dan geknipt en geplakt geweest is. Ik vond het derde deel van het boek dan ook veel makkelijker te volgen omdat er hier minder gesprongen werd in de tijd. Ook in het tweede deel was het iets behapbaarder omdat de schrijftechniek minder gebruikt werd.

X-Men-vibes

Het bovenste gezegd zijnde, ik vond dit wel een aangenaam boek, en dat vooral door de worldbuilding die erachter zit. Het was in het begin even moeilijk om mee te gaan met hoe de personages meteen mee zijn met het bestaan van Buitengewone Personen zonder dit echt te betwijfelen. Maar zodra ik mezelf daarover gezet had, kon ik niet wachten om de verschillende gaves van de BP’s te ontdekken.

Vicious deed me dan ook erg denken aan X-Men, en dan nog vooral de oudere films, waarin de sfeer toch vaker nog net iets meer gespannen was dan in de nieuwere. Er zijn denk ik wel wat parallelen te trekken tussen Victor en Eli versus Magneto en Professor X. De cast van personages in Vicious heeft ook zeer uiteenlopende leeftijden, met een glansrol voor een eeuwig 13-jarig meisje.

De gaven zelf zijn ook zeer interessant en vrij uniek. Ik zal er in deze review nog niet te veel over zeggen want sommige kunnen richting spoilermateriaal gaan, maar ik vind het zeer goed gevonden dat de wijze waarop de persoon een bijna-doodervaring heeft, zorgt voor een specifieke gave. Het is leuk om zelf te proberen mee te puzzelen wanneer je weet wat de oorzaak is maar nog niet wat het resultaat was, of andersom.

Conclusie

Alles bij elkaar vond ik Vicious een zeer interessant boek. Het had me niet meteen van de eerste paar hoofdstukken vastgegrepen, maar deed wel heel hard zijn best om me niet te laten gaan. Het verhaal in boek één was misschien nog net iets minder mijn ding, maar misschien kan dat van het tweede boek me wel al beter bekoren!

Bestel Vicous via bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.