Dune: Awakening review – overleven in de gevaarlijkste zandbak

De oplettende lezers onder jullie vragen zich misschien af waarom we nu pas Dune: Awakening bespreken. Het spel is namelijk al in juni van dit jaar uitgekomen. Dat was echter enkel op pc en enkel in multiplayer, met nog heel wat plooien om glad te strijken. Talrijke updates en patches zijn intussen verstreken en nu komen we aan de grootste mijlpaal voor deze Dune-titel: de overstap naar consoles. Alleen is de doorsnee PS5- of Xbox-speler een solo-gamer. En in een persistente online-multiplayer-wereld waar het leeuwendeel van de fun komt van de conflicten en allianties tussen deze spelers, moest ontwikkelaar Funcom het over een andere boeg gooien. Met de consolelaunch komt dus ook de 1.5-update, die het spel volledig klaarmaakt om alleen gespeeld te worden. Het is die versie van Dune: Awakening die we vandaag onder de loep gaan nemen. Want die console-solospeler die wel wil maar tegengehouden wordt door al het online gebeuren, dat zijn wij. Wat houdt deze versie dan nu allemaal in? En is het nog altijd even de moeite als met 40 andere mensen op een server? Trek je Stillsuit aan, want de woestijn van Arrakis roept!

Subakh ul kuhar

Wat is Dune: Awakening nu eigenlijk? Op z’n puurst is het een third person-survival/crafting game in een open wereld. Verzamel grondstoffen, maak een basis en verbeter je gereedschap om zo nog betere steen/ijzer/… te verzamelen. Herhaal ad nauseam. Daarbovenop komen dan alle multiplayer-aspecten van het spel, waardoor het vergelijkbaar wordt met de tenor in het subgenre, Rust. De wereld wordt gedeeld met andere spelers, die ook hun basis hebben en proberen te overleven tegen wil en dank. Ben jij diegene die ze gaat helpen of die hun kamp aan diggelen gaat slaan voor je eigen winstbejag? Beide keuzes zijn in ieder geval gerechtvaardigd. Want op Arrakis is het eten of gegeten worden en als jij aan het kortste einde trekt, is het je heel je avontuur opnieuw beginnen. Dus worden er groepen gevormd. Het is uit die dynamieken, conflicten en drama dat dan heel de charme van de endgame in Dune: Awakening komt.

Al die mechanics werken goed maar zijn al bij al niets revolutionair. Dune: Awakening onderscheidt zich van de concurrentie vooral door zijn setting en presentatie. Enerzijds is het bijzonder getrouw aan zowel de lore alsook de stijl die Denis Villeneuve bedacht voor de meedogenloze wereld van Frank Herbert. De gekke ornithopthers, de blauwe schilden die iedereen draagt maar ook de stilistische shots met de ondergaande zon als achtergrond zijn maar een handvol van vele herkenbare voorbeelden. Dat geldt ook voor de soundtrack en audio design. Het klinkt gewoonweg als Dune, met langgerekte orgelakkoorden vol spanning die pas wegebt wanneer de sonic boom van een zandworm die spanning doorklieft als een raketinslag. Zelfs het zacht gezoem van de Holtzman-schilden is exact zoals het in de cinema klonk. Wie de films gezien heeft, gaat echt elk element hiervan terugvinden in het spel.

Tegelijk benut Dune: Awakening die ijzersterke wereld ook voor zijn mechanics. De zon en hitte zijn een constante dreiging op Arrakis en je moet hier ook steeds rekening mee houden om je lichaamsvocht op peil te houden. Blijf in de schaduw, plan de dingen ’s nachts in, bouw je basis met de ingang naar het Noorden… Zelfde verhaal voor de iconische zandwormen van Dune. Loop niet zomaar de open woestijnvlakte over en als het echt moet, probeer dan zo min mogelijk ritme in je passen te hebben. Het maakt overleven op de planeet nog moeilijker, maar het dompelt je wel moeiteloos onder in de unieke fantasiewereld die Dune is. En voor een fan is dit niet alleen het belangrijkste, maar maakt het dit spel ook een survival crafting-ervaring die je nergens anders vindt.

Dat is natuurlijk wat Dune: Awakening al was in juni. Bij gebrek aan een review toen zal dit artikel uiteraard nog wat inzoomen op al die aspecten, maar zoals gezegd kijken we door de gloednieuwe solo-bril van de consolerelease. De eerste verandering is het geheel een echt verhaal geven. Al is dat vooral volgens de patch notes…

Een universum zonder Paul

De pitch is als volgt: Paul, en alle gebeurtenissen die we kennen uit de boeken en de films, bestaan niet. Awakening is een visie die Paul ziet waarin hij nooit geboren was. Jessica, zijn moeder, kreeg een dochter, Ariste (en niet Aria zoals je als boeklezer zou verwachten). Dat was echter haar oorspronkelijke belofte aan de Bene Gesserit, de schaduw-zusterorde achter veel van de plots in het Dune-universum. Hierdoor schopt Jessica het tot Truthsayer en met die gave voorkomt ze het plot van Dr. Yueh in de slag van Arrakeen. Dat betekent dat Leto Atreides overleeft, het huis overeind blijft en dus geen enkele gebeurtenis uit de boeken plaatsvindt. In de plaats daarvan wordt Arrakis uitgeroeid van Fremen door de Sardaukar en raken huis Atreides en Harkonnen verwikkelt in een War of Assassins op de planeet. Een oorlog waar jij middenin belandt, nota bene gestuurd door de Bene Gesserit, die blijkbaar ook met deze tijdlijn niet opgezet zijn.

Jouw taak als spion is om de Fremen te zoeken en de mysterieuze ‘slaper’ te wekken. In ruil daarvoor krijg je simpelweg je leven. Anders zal de Bene Gesserit wel een ander slachtoffer vinden. Een paar vragen sturen hier welke achtergrond je zelfgemaakt hoofdpersonage zal hebben, maar daarna is het richting Arrakis met jou. De trip loopt uiteraard verkeerd af wanneer je schip aan diggelen wordt geblazen door grondtroepen en je gered wordt door ene Zantara. Zijn rol is echter beperkt tot verheerlijkte tutorial. Kies hem te volgen en hij zal je stap voor stap uitleggen wat te bouwen terwijl je hem achtervolgt. Of zeg hem gewoon “nee bedankt” en begin aan het spel, jouw verkenning van Arrakis en hopelijk, de ontdekking van het laatste spoor van de Fremen.

Maar – en nu komt de kritiek – dat verhaal is niet uniek aan de solomodus. Dit is wat we al kregen in juni. Het verhaal, de spice-visioenen die je moet gaan halen om de Fremen te vinden, de zeldzame cutscenes… Niets hiervan is anders in solo. Het enige verschil is dat je de laatste vier missies van book I krijgt, het in-game equivalent van een seizoen. Het hoofdplot om de Fremen te vinden bereikt zijn climax, al is het nog niet echt een ontknoping. Je wordt vooral weer de dungeons ingestuurd.

En op zich geen probleem: er is een verhaal – wat al zeldzaam genoeg is een open-wereld-survival-crafting. Toch heeft dat verhaal ook kritiekpunten, en het is niet dat deze op consoles verholpen zijn. Over het algemeen is de presentatie povertjes. De cutscenes zijn in-game en lijden dus onder de algemene prestatieproblemen die het spel ook heeft, met textures die te laat inspringen en frame drops als de scenes te snel wisselen. De dialogen met NPC’s zijn ‘oké’ ingesproken, maar de animaties zijn minimaal en gaan abrupt in elkaar over. Het lijkt soms een beetje op de eerste Mass Effect, en niet op een goede manier. Er is uiteraard veel anders te doen in Dune: Awakening en we snappen dat niet alle aandacht en budget kan gaan naar dat verhaal. Maar als je in de patch notes een solo-ervaring bovenop verbeterde prestaties belooft, moet je op z’n minst maken dat dit merkbaar is.

Daarnaast is het paradoxaal hoe dit alternatief universum eigenlijk nieuwkomers moet geruststellen dat ze geen voorgaande kennis nodig hebben terwijl het tjokvol zit van referenties en woorden die je geacht bent te kennen. Bene Gesserit, Gom Jabar, Sardaukar, Shail Hulud… Allemaal woorden die nergens uitgelegd worden. Er is een codex in het spel, maar dit vertelt zaken over al die concepten in dit alternatief universum, niet wat ze zijn. Natuurlijk mag ontwikkelaar Funcom verwachten dat je toch enigszins een band hebt met de franchise als je dit spel op het oog hebt, maar dit is net iets té. Vergeet even wat een term is en je hebt geen andere keuze dan Google of de boeken te raadplegen. En het Dune-universum is notoir gekend om zijn overdaad aan uitgevonden zelfstandige naamwoorden, dus succes.

Eens voorbij dat probleem is het wel met extreem respect voor het origineel geschreven. De scenaristen hebben duidelijk hun onderzoek gedaan, en in de codex ontdekken wat het overleven van Leto allemaal teweegbrengt, is een traktatie op zich. Het legt wat meer de focus op de strijd tussen huis Atreides en Harkonnen dan in de boeken, maar dat is dan weer een goed excuus om bekende gezichten zoals Baron Harkonnen of Mentat-meester Thufir Hawat te kunnen integreren. Het is alleszins geloofwaardig binnen zijn krijtlijnen zonder het origineel te verstoren of af te breken. En meer Dune-lore, daar kan niemand kwaad op zijn.

Open wereld-checklist

Arrakis is gigantisch en het speelveld dat Funcom je hier biedt, is dat evenzeer. De woestijn strekt zich over ettelijke kilometers in verschillende regio’s en eens het einde van het spel bereikt is, komt er nog een even grote woestijn extra bij. Funcom heeft wel zijn best gedaan om dit allemaal een goede tutorial te bieden en de speler niet te overweldigen. Deze neemt je bij de hand voor de essentiële crafting en vergrendelt dan verdere recepten achter missies op plaatsen die een natuurlijke progressie sturen. Zo leidt het spel je naar de logische volgende zone in je epos, waar je dan de volgende tier grondstoffen en gereedschap zal vinden. We hadden alleszins nooit het gevoel verloren te zijn of veel te vroeg ergens te belanden, wat de solo-ervaring enorm stroomlijnt. Niet al te lang na het begin speel je ook de mogelijkheid vrij om je eerste zandbuggy te maken. Hierdoor vergroot je reikwijdte, waardoor die enorme map van het begin al veel minder onbenaderbaar lijkt.

Wie liever niet zijn craftvooruitgang vergendeld ziet achter missies, kan gelukkig wel kiezen om dit af te zetten. Een andere grote toevoeging van de solo-patch zijn de vele instellingen die je nu ter beschikking hebt voor je wereld. De vergrendelde recepten zijn er één van, maar je kan ook de opbrengst van grondstoffen bijsturen om de grind te verminderen of de snelheid van verdampen van je lichaamsvocht verstrengen om het overleven nog harder te maken. Zelfs het gedrag van de zandwormen en de beperkingen voor bouwen kan je aanpassen. Als je een basis wou hebben temidden Sheol met de zandwormen als natuurlijke waakhond, dan kan dat nu dus. Of het ook zonder bugs overeind gaat blijven, dat kunnen zelfs de devs niet beloven en een dikke pop-up met rode tekst waarschuwt je daar voor. Maar het kan dus allemaal in solo. Een feature die ook veteranen iets nieuw geeft om mee te prullen.

Voor wie schrik heeft dat je deze pesterijen dan kan doortrekken naar de multiplayer, geen paniek. De solo-modus met al die instellingen is een apart ding. Een personage dat je in solo maakt, kan je nooit overbrengen en ook omgekeerd kan je nooit iemand uitnodigen hierin. De dynamiek van beide modi is ook zodanig anders dat deze splitsen echt wel de juiste keuze is. Het mes snijdt wel aan beide kanten, want als je de smaak te pakken krijgt en dan pas wat vrienden kan overtuigen, moet je alles opnieuw beginnen.

Feit is wel dat die tutorials gekoppeld aan de gated vooruitgang en de zelf in te stellen wereld Dune: Awakening een heel aangename ervaring maken alleen. De map steekt slim in elkaar en varieert de uitdagingen om de inherent wat repetitieve gameplay van het genre (en al zeker alleen) steeds weer te vernieuwen. Er is ook altijd nog iets te doen en het spel sleurt je bijzonder snel mee in zijn ‘nog een laatste taakje afvinken’-valstrik. ‘Zet een timer’ is dan ook het beste advies/compliment dat we kunnen geven.

Het trage mes doorboort het schild

De gameplay is verder vrij klassiek voor zijn genre. De third person-actie vindt duidelijk zijn basis in Conan Exiles, het vorige spel van Funcom. Melee combat biedt light/heavy-attacks en een parry-systeem die werken, maar verwacht hier geen soulslike. Het Dune-universum bevat echter ook vuurwapens, en al is er wat variëteit met snipers en shotguns, is ook die gameplay niet veel anders dan het strikte minimum. Er is zelfs geen coversysteem! Dune: Awakening moet het zoals gezegd vooral hebben van zijn unieke wereld en hoe dit naar gameplay is vertaald. Het zijn die interacties die voor nieuwigheden in het genre zorgen. Denk dan aan bloed oogsten van vijanden om er later het vocht van de te filteren, traag slaan om door een Holtzman-schild te klieven, spice verzamelen door de zandwormen af te leiden met thumpers of hele steden aantreffen in een uitgeholde berg terwijl je gewoon op zoek was naar ertsen. Hoe je iets doet is zelden baanbrekend, maar wat je doet is steeds echt 100% Dune.

Zo ook de vele dungeons die je kan vinden op de kaart. Je treft er verlaten scheepswrakken, verborgen onderzoekscentra, verlaten ruïnes of ingewikkelde slavenkampen. Het leveldesign hiervan is lineair maar leuk, met unieke setpieces of arena’s om in te knokken en hier en daar wat geheime gangen vol loot voor de oplettende speler. Het loopt ook allemaal proper terug naar het begin, wat ons toch ietwat nostalgisch deed terugdenken aan het dungeondesign van Skyrim. Elk subtype heeft ook zijn eigen decor en Funcom slaagt erin om elkeen van die verschillende locaties een eigen identiteit en uitdaging te geven. Dat ene gecrashte ship lekt radioactieve gassen waar je voor alert moet blijven, terwijl dat slavenkamp verdacht hoog en zonder veiligheidsrails gebouwd is.

Na een tijdje heb je het wel gezien helaas. Niet omdat de kwaliteit afneemt, maar omdat het er gewoon zoveel zijn op de kaart. De bedoeling is duidelijk om een overdaad te hebben om de vele missies en zij-missies van het spel een podium te geven, niet om ze allemaal af te vinken als een Ubisoft-open wereld-checklist. Toch wordt het zo gepresenteerd, en wil je 100% van je craft-research volbrengen, dan zal dat ook helaas moeten. En in dat opzicht – en zeker met de solo-modus in het achterhoofd – had er toch wat meer afwisseling mogen zijn. Vooral de kleine kampen en nevengebeurtenissen vervelen snel door een gebrek aan identiteit en steeds dezelfde vijanden. Hier en daar een unieke baas met backstory neerpoten of zelfs de missiestructuur veranderen door je te laten ontsnappen uit iets dat instort, hadden al veel kunnen doen. Ook dat hebben ze (helaas) van de Skyrim-dungeons overgenomen.

De dungeons zijn alleszins de plek om je in-game-vaardigheden te botvieren. Er zijn in totaal 6 skill trees en afhankelijk van je achtergrond bij de start, beheers je hier al eentje van. Je vindt er vaardigheden van bijvoorbeeld de Bene Gesserit, waarmee je De Stem kan gebruiken om vijanden te overtuigen even voor jou te vechten of te vluchten, of ook van de Mentat-school, waarmee je dodelijke gifpijlen of valstrikken kan gebruiken. De meeste vaardigheden van elke tree zijn wel passives. Meer damage hier, langer in de zon kunnen blijven daar – dingen die je gear en speelstijl aanvullen maar niet veranderen. De actieve powers zijn op de vingers van één hand te tellen, maar zijn dan wel ingrijpend genoeg om die schaarsheid te rechtvaardigen. Verwacht echter niets anders dan ‘druk op één knop, lanceer de kracht, wacht op de cooldown’ qua gameplay, ook al zijn ze cool.

Wel leuk is dat elk personage uiteindelijk alles kan leren en je ook powers uit de verschillende skill trees mag mengen. Je hoeft er enkel de trainer voor te vinden in de wereld en de bijhorende quest te doen, een beetje zoals artisan-levels in MMO’s. Je moet die trainers wel eerst kunnen vinden natuurlijk, en de beste trainers – waarvan je leert powers tot het maximum te upgraden – zijn natuurlijk enkel op het einde van het spel te vinden. Desalniettemin geeft het heel wat mogelijkheden voor de speler. Uniek ook aan de solo-modus is dat je deze punten naar hartenlust mag herverdelen. Een slechte build is dus niet mogelijk en als je een speelstijl beu zou zijn, is afwisselen heel eenvoudig gezien er geen gear-voorwaarden gelinkt zijn aan je vaardigheden, of vice versa.

Oost west, thuis best

Wat zou een survival crafting-game zijn zonder een eigen huis te kunnen bouwen? Natuurlijk kan je ook in Dune: Awakening je eigen basis hebben, en dit is eerlijk gezegd de spelmechaniek waar het spel het meest in uitblinkt. Bouwen is heel eenvoudig dankzij blokkige prefabs die vlot aan elkaar hechten. Toch lijken de huizen allesbehalve doorsnee kubussen. Er zijn immers een gigantisch aantal prefabs om vrij te spelen en uit te kiezen, maar je hoeft ook nooit on-the-grid te bouwen. Wil je vertrekken uit een kubus en deze een afgerond balkon geven dat rust op scheve steunpilaren? Doe gerust! Bouwen heeft hier en daar beperkingen, zoals het feit dat het steeds vanuit minstens één fundering moet vertrekken, maar daarna ben je vrij te doen wat je wil, zolang het past in je fief (het domein dat je afbakent voor jezelf met een item).

Die fief kan je upgraden, en de proporties die je basis dan kan aannemen zijn simpelweg gigantisch. Het geeft je die vrijheid ook in drie dimensies, dus waren we aangenaam verrast toen het spel een verticaal kamp gehecht aan een rotswand zonder verpinken aanvaardde. Er is echt veel mogelijk en in vele stijlen. Net zoals voor de rest van de presentatie blijft Dune: Awakening extreem getrouw aan de visuals van Villeneuve, tot ons groot plezier. Spijtig dat er dan ook geen creatieve modus is (al kan je dat opvangen met de wereldinstellingen). Erger is wel het gebrek aan een fotomodus. Wat voor nut heeft een ingewikkeld kamp als je er geen photoshoot van kan houden!

Grappen terzijde, de base building in Dune: Awakening is echt top. De beste feature moet echter nog komen: de base-back-up-tool. Dit handig pistooltje kan ofwel een blauwdruk maken van je huidige basis ofwel je hele basis afbreken en hierin opslaan, inclusief kisten en diens inhoud. Verhuizen is nog nooit zo eenvoudig geweest in een survival crafter. Wij keken ook op tegen het idee van ons mooi stekje achter te laten of zorgvuldig terug opnieuw te bouwen 200 meter verder, en al zeker tegen de verhuis van ettelijke grondstoffen en liters zuurverdiend water. Hier dus niets van aan. Een geweldige Quality of Life-feature voor de solo-ervaring.

Nu, deze tool bestaat ook in multiplayer maar werkt daar anders. Het moet eerst en vooral al 100% je eigen kamp zijn. Logisch dat je hiermee geen vijandelijke basis kan stelen als een Looney Toons-slechterik, maar ook een kamp van de guilde is niet zomaar in de sakosj te steken. Daarnaast heeft het ook een gigantische cooldown en kan je het niet doen als er vijanden dichtbij zijn. Zo kan je een gevecht dat in je nadeel verloopt niet cheesen zonder gevolg. Toch is het handig dat het ook in mulitplayer mogelijk is. Hier raast om de tien in-game weken een storm alle kampen van de kaart. Wie weet dat die een tijdje niet meer dagelijks zal spelen, kan zo z’n kamp opslaan, klaar voor de volgende uitbreiding of DLC.

Te weinig drama

We zweven snel over de vele subsystemen van het spel, maar dat is omdat het er gewoon zo ontzettend veel te doen valt in Dune: Awakening. Het basisspel uitspelen zonder al te veel van het hoofdpad af te wijken kost je met gemak een honderdtal uur. Je eerste kamp, je eerste voertuig, je visioenkrachten vrijspelen, trainers vinden, materialen verzamelen, facties bevrienden… Het vraagt allemaal wat plannen en voorbereiden, en de uren tikken snel aan. Toch wordt dit door de Dune-gemeenschap gezien als de tutorial van het spel. Als je dit allemaal volbrengt heb je normaal je eigen ornithopter en dit speelt twee belangrijke dingen vrij: de grote steden van Arrakeen en Harko Village maar ook de Diepe Woestijn. Beide samen transformeren de endgame van Dune: Awakening in een echte MMO-anarchy-server.

In de grote steden – die overigens alweer visueel prachtig zijn neergepoot – vind je een myriade aan trainers en traders. In solo zijn dit allemaal NPC’s met verschillende goederen, maar in multiplayers is dit een pure spelerseconomie. Vraag en aanbod dicteert de prijs en het is soms de eenvoudigste manier om aan de zeldzame spice-infused grondstoffen te geraken.

De andere manier is ze gaan halen in die Diepe Woestijn. Deze kaart is uniek meedogenloos. Het is 512 km² groot, random gegeneerd, verandert om de tien in-game dagen én laat te allen tijde PvP toe. Je kan hier ook bouwen, maar je kan nergens een fief hebben, waardoor alles wat je hebt steeds geplunderd en vernield kan worden. Het is een brutale endgame waar je enorme investeringen moet maken met het risico alles te verliezen. Sommige guildes teren op strak bewaakte squadrons die industriële hoeveelheden spices ophalen met gigantische graafmachines. Andere leven dan weer om diezelfde squadron te overvallen. Met alle drama van dien bij deze ‘gewone’ map en bij de prijzen op de markt natuurlijk. Exact zoals het dus op Arrakis hoort te zijn.

Heel die lus komt echter enkel tot zijn recht in multiplayer, en dat gedeelte is dus ook danig veranderd in de solo-modus. Spice-infused ersten zijn om te beginnen al te vinden als beloning in de dungeons en niet beperkt tot de Diepe Woestijn. Bovendien mag je in solo wel een fief hebben in de Diepe Woestijn, maar kan het wel nog aangevallen worden door NPC-brigades. Het werkt, maar is wel een stap achteruit ten opzichte van de multiplayer. Hier voelt de Diepe Woestijn meer aan als een DLC-zone dan als endgame. En als je dan zin hebt om het echt te ervaren, moet je dus een nieuw potje starten en nog eens 100u in het spel zinken.

Tegen het einde van het spel heb je normaal ook een factie gekozen bij monde van de grote huizen. Deze komen in multiplayer normaal samen in een andere endgame-mechanic: de Landsraad. Op dit bord trekken en duwen de verschillende facties aan de politieke macht van Arrakis om zo bonussen te bekomen. De grootste fractie kan dan zo tijdelijk dubbele opbrengst van spice bekomen of een vrijstelling van de Sardaukar die ’s nachts rond de meeste lucratieve plekjes patrouilleren. In solo gebeurt dit getouwtrek niet door spelers, en wordt dus heel dit systeem gesimuleerd. Als speler kan jij dan missies volbrengen op een soort bingokaart om zo jouw factie een handje te helpen op het politiek toneel. Helaas zijn deze random gegenereerd en sturen ze je vaak terug de dungeons in die je al één of twee keer verkend hebt voor andere missies. De endgame is er dus nog steeds als je alleen speelt, maar het is zodanig anders dat het niet veel aantrekkingskracht meer heeft.

Solo or no

Is Dune: Awakening op je eentje de moeite waard? Of speel je dit best meteen met vrienden? En is deze patch ook een goed excuus om terug te keren naar het spel, of is het meer bedoeld voor nieuwkomers? In volgorde: ja, ja, nee en ja. De solo-ervaring van Dune: Awakening moet in niets onderdoen voor de meest verslavende survival crafting-titels in het genre. Je ziet de uren niet voorbijvliegen en als je ietwat geboeid bent door de wereld van Dune, is er ook geen enkele andere titel die deze setting en uitdaging biedt. De wrevel is ook tot een minimum herleid dankzij de wereldinstellingen en ook al heeft het technische mankementen op console, is het een avontuur dat we echt kunnen aanraden. Als je tenminste nog weet wat een Lisan Al Gaib is. Solo mis je wel de plezante spanning van de endgame, Diepe Woestijn en de Landsraad. Als je dat ook wil ervaren, raden we je aan die solospeeltijd op te sparen om dit meteen met een paar vrienden (of wildvreemden online) te testen. Dune: Awakening wordt echt een heel ander beest met enkel echte mensen en het is ook de enige manier om verwikkeld te raken in een ornithopter-dogfight terwijl je ploeg de laatste spice van de server probeert te bemachtigen. Of deze patch een goed excuus is voor veteranen om eens solo te spelen? Neen. Buiten prullen met de settings en je toelaten willens nillens een basis neer te poten, is er bijzonder weinig nieuws te bespeuren, en al zeker niet in het verhaal zoals werd beloofd. Nieuwkomers zijn daarentegen meer dan welkom en als de gedachte van Arrakis overleven je als muziek in de oren klonk maar andere mensen zien de echte moeilijkheid was, dan verwelkomt deze patch en consolerelease je met open armen.

Dune: Awakening is te koop bij o.a. bol.com

Nog wat tijd over voor nog een artikel? Klik dan hieronder door!

• Marvel’s Wolverine doet niet alles juist, maar het is niet zo erg als het internet je wil doen geloven.
• Alles over onze trip naar Gamescom 2026
• Onimusha: Way of the Sword review
• The Duskbloods Network Test preview
• Dave the Diver: In the Jungle review
• Assassin’s Creed Black Flag Resynced review