Paradise review: actie boven

De Vlaamse film doet het goed op de festivals en krijgt internationaal vaak erkenning. Maar het publiek in eigen land trekt er niet altijd voor naar de cinema. Voor dat vraagstuk staan vast veel filmmakers, maar acteur Saïd Boumazoughe heeft er z’n eigen vermoedens over: mensen willen vooral geëntertaind worden. En dat doet Paradise.

Extreme Makeover: Block Edition

In een Antwerpen dat lijkt op dat van ons wordt Souleyman (Saïd Boumazoughe, Patser, Grond) tegengehouden door de politie. Dat loopt verkeerd, waardoor hij in de gevangenis belandt. Wanneer hij na 7 jaar weer vrijkomt, wil hij onmiddellijk z’n moeder (Fatima Khanfour) gaan bezoeken. Z’n vriend Musa (Salahdine Ibnou Kacemi) vertelt hem dat ene Prince (Ahmed Akkabi, Het Huis Anubis, Mocro Maffia) samen met zijn bende, onder wie zijn neef De Leeuw (Jamal Ben Saddik), nu heerst over het appartementsblok waar ze woont.

Omdat het gebouw nu in handen is gevallen van criminelen, plant ook de politie een inval. Die begint op het moment dat Souleyman z’n moeder wil wegkrijgen, waardoor hij tussen de verschillende partijen verstrikt raakt. Wanneer hij jonge agente Yasmine (Clara Cleymans, Arcadia, De Ridder) redt, besluiten ze samen te werken om z’n moeder uit de klauwen van Prince te redden en veilig weg te raken.

Passieproject

Dit is echt het passieproject van Saïd Boumazoughe. Hij kreeg het idee tijdens corona en wilde een Vlaamse actiefilm maken. Want hoewel de acteur toch al een indrukwekkend palmares heeft qua rollen (Patser en Grond die ik al vermeldde, maar ook The Best Immigrant en Dood Spoor), waren het toch vooral bijrollen en wilde hij laten zien dat hij een film kon trekken. Hij is voor mij een van de meest intrigerende acteurs van de laatste jaren en heb dan ook de meeste van z’n (Vlaamse) projecten gezien. Dus als dat tot nu toe nog niet duidelijk was, toont hij het nu wel echt.

Het verhaal en Souleyman zelf beginnen wel wat als een cliché van hoe mensen met een migratieachtergrond worden behandeld en gezien, maar gaan dat daarna tegen door vooral voor empathie te kiezen. Eerst voor z’n moeder en daarna voor Yasmine. Boumazoughe maakt van het personage geen pure Rambo, maar laat hem ook emotioneel en onzeker zijn. Iemand waar je je als kijker dus meer mee kan identificeren dan een typische Amerikaanse actieheld. Ook Clara Cleymans vind ik een goeie keuze voor deze rol, omdat ze een beetje tegen de verwachtingen ingaat en hard uit de hoek kan komen.

Verder is de cast erg divers met veel namen die een connectie hebben met Boumazoughe. Als millennial en Het Huis Anubis-fan werd ik erg blij om Ahmed Akkabi nog eens in een grote rol te zien die ons land bereikt. Maar niet iedereen heeft veel acteerervaring, zoals Salahdine Ibnou Kacemi, die wel een uitschieter is als “the guy in the chair” Musa en een leuke rol voor Imanuelle Grives. Het is wel gedurfd, maar draait goed uit door niet te veel grote namen te kiezen. Wie je wel hebt, zijn bijvoorbeeld Ben Segers of Ward Kerremans en enkele leuke cameo’s.

Even wennen

Tot nu toe was Patsers misschien een van de Vlaamse films die het dichtst bij een actiefilm kwam. Paradise neemt wel die kroon stevig over. Je moet als kijker je verwachtingen wel wat bijsturen en wennen aan de uitvergrote wereld die hier wordt neergezet. Zo is de politie wel heel schietgraag en lijkt het wel raar dat dat gebouw zo makkelijk verloederd is geraakt. Ik had het niet helemaal door omwille van de vertrouwde omgeving, maar door ons interview met Saïd Boumazoughe (dat later verschijnt) werden er wel wat meer van de intenties duidelijk. Die uitvergroting is dus wel de bedoeling, dus niet te veel vragen stellen en gewoon meegaan is de beste raad.

De relatie met en het belang van moeder Fatima is dan weer een leuke afwisseling met de vaak in gevaar verkerende partner of kinderen waar de gemiddelde actiefilm voor kiest. Je snapt ook wel waarom zij Prince niet meteen als een slechterik kan zien. Ook de band tussen Souleyman en Yasmine is wel charmant. De keerzijde is dat sommige dialogen niet altijd natuurlijk overkomen en sommige grappen niet altijd even goed landen.

Echte actie

Maar verder zitten de grote lijnen van het verhaal wel goed voor een actiefilm – een The Raid-achtige queeste om naar de eindbaas te geraken – maar subtiliteit is wel vaak ver te zoeken. Over de slechterik komen we niet veel te weten en de toon is over het algemeen wel redelijk serieus. Maar aan de andere kant verwacht ik dat van een Statham- of Jackie Chan-film ook niet. Het past dan ook wel dat sommige kills redelijk bloederig zijn.

Op het stuntvlak scoort Paradise namelijk het beste. Elke verdieping is wat anders en er zijn een paar heel inventieve actiescènes. Regisseur Bob Colaers had al wat ervaring in het genre met Trizombie. Boumazoughe deed al z’n stunts zelf en dat is wel indrukwekkend. Het maakt het ook makkelijker om ze zichtbaar in beeld te brengen. In een tijd van vaak redelijk vlak uitziende films steekt ook het kleurgebruik van debuut-DP Steven Vanvolsem (die voordien vooral in het cameradepartement werkte voor o.a. Patser en Rebel) erbovenuit. De muziek van dj Maxim Lany is vooral elektronisch om de actie vooruit te stuwen, al is er ook een zeer leuk gebruik van het Vlaamse levenslied.

Kortom, ik hoop dat het niet de laatste actiefilm in ons land is geweest. Als Amerika over-the-top actiefilms mag hebben, waarom Vlaanderen dan niet?

Paradise is vanaf 23 september te zien in de bioscoop.