Project Hail Mary review: de perfecte crew voor een geweldig epos

Het boek Project Hail Mary lazen we al en we waren grote fan. Naar de verfilming met Ryan Gosling konden we dan ook enkel uitkijken. Nu is hij hier, dus kan die de beloftes waarmaken?

Project Hail Mary bespreken brengt ons direct bij een grote moeilijkheid, die we ook al aanhaalden bij het boek. Het is moeilijk om niets te spoilen. We gaan proberen om niet te veel te spoilen, al zullen er misschien iets meer spoilers toegelaten zijn dan bij de boekbespreking, aangezien de focus van de film toch wat afwijkt van die van het boek.

Ryland Grace wordt wakker in een ruimteschip. Hij weet niet goed wat hij daar doet. Al snel ontdekt hij dat er nog twee bemanningsleden aanwezig zijn in hun ‘coma’-cocon. Beiden blijken echter overleden te zijn. Wanneer hij via de boordcomputer toch wat informatie kan verzamelen, blijkt hij elf lichtjaar verwijderd te zijn van de Aarde. Vanaf dan komen de herinneringen van Ryland mondjesmaat terug, maar al snel komen we te weten dat er iets aan de hand is met onze zon en hij op missie is om de mensheid te redden. Daarna krijgen we net zoals in het boek twee tijdlijnen te zien. De eerste vertelt wat er op het ruimteschip allemaal gebeurt en de tweede geeft langzaam alle gebeurtenissen op Aarde weer die geleid hebben naar het feit dat Ryland op missie gaat.

Andere focus dan bronmateriaal

Het grootste verschil met het boek is dat de film Project Hail Mary zijn focus meer op het narratief legt. Dat is een van de twee sterktes van het boek. Het verhaal op zich is heel sterk en in het boek ligt er een extra focus op het wetenschappelijke. Dat ontbreekt meer in de verfilming van Project Hail Mary. Dat is natuurlijk eigen aan het medium. In het boek zit je mee eenzaam op het schip met Ryland en lees je zijn letterlijke gedachten. In een filmmedium gaat dit niet of je komt in de uncanny zone van de 1984-versie van Dune. Een van de grootste sterktes uit het boek verdwijnt dus. De keuze om de gedetailleerde uitleg van bepaalde biologische of natuurkundige mechanismen weg te laten, komt de kijkervaring wel ten goede voor het brede publiek.

Ik ga nu een vaag voorbeeld geven zonder te spoilen, dus alvast mijn excuses voor de mogelijke onduidelijkheid. Zo gebeurt er in de laatste acte iets wat Ryland tot een bijna onmogelijke keuze dwingt. In het boek is de onthulling van hoe dat is kunnen gebeuren het meest boeiende om te lezen omdat je de wetenschappelijke stappen van Ryland in zijn hoofd in detail hebt kunnen volgen. In de verfilming van Project Hail Mary wordt het in 20 seconden gemeld en is het de keuze zelf die meer centraal gezet wordt. Dat zorgt ervoor dan het boek en de film een heel andere ervaring worden.

Natuurlijk maakt Project Hail Mary zijn begrijpelijke keuze om de harde wetenschap te minderen meer dan goed met het visuele aspect. Het grootste deel speelt zich af in de ruimte. Ook buiten het schip. Dat geeft mogelijkheden voor enkele prachtige shots. De wetenschap achter wat er allemaal gebeurt, wordt misschien minder toegelicht. Maar wat er in beeld komt, klopt wel volledig met wat er wetenschappelijk beschreven wordt. Dat zorgt dan weer voor een extra leuk momentje voor de lezers. De scènes in de ruimte en op het schip zijn allemaal gefilmd in IMAX, de scènes op Aarde niet. Maar voor deze setting is IMAX wel absoluut een aanrader. Al geloof ik ook zeker dat Laser Ultra niet veel moet onderdoen.

De juiste mensen aan boord

Zoals al aangehaald is dit niet de eerste verfilming van schrijver Andy Weir. In 2015 werd zijn boek The Martian ook al succesvol verfilmd. In deze Project Hail Mary is de inzet wel veel groter, waardoor alles direct grootser aanvoelt.

Net zoals in The Martian ligt de focus op één personage, waardoor die echt wel veel druk op de schouders krijgt. En Ryan Gosling (The Fall Guy) doet dit meesterlijk. Je hebt al snel door dat de man op het schip niet dezelfde man is die je in de eerste flashbacks te zien krijgt. De groei die Gosling in zijn rol legt, voelt heel natuurlijk aan. De andere grote rol wordt gespeeld door Sandra Hüller (Anatomie d’une chute). Zij speelt het hoofd van het Hail Mary-project op Aarde waar Grace inrolt. Bijkomend hebben we nog enkele stemrollen op het schip, bijvoorbeeld de boordcomputer, die ook zeker leuk zijn.

In de regiestoel zitten Phil Lord en Christopher Miller die eerder samen al 21 Jump Street en 22 Jump Street maakten. Ook schreven ze samen mee aan de Spider-Verse-films. Dus ze weten wel hoe ze iets op een originele en prachtige manier in beeld moeten brengen. Zet daar Greig Fraser bij als cinematograaf die al onder andere Dune, Dune: Part Two, Rogue One en The Batman op zijn palmares heeft, en je weet dat je een visuele parel voorgeschoteld krijgt.

Andy Weir slaagt er met zijn boeken altijd in om pure wetenschap prachtig te vertalen naar een breed publiek. Ook in de verfilming van Project Hail Mary lukt dat, al is het aandeel kleiner dan in het boek. Met Ryan Gosling hebben we de perfecte man gevonden om Ryland Grace te spelen. En heel deze crew heeft ons een meesterwerk gegeven dat niet moet onderdoen voor dat andere ruimte-epos dat er dit jaar nog aankomt.

We raden toch nog aan om eerst het boek nog snel te lezen, want dit is net een betere ervaring om dit verhaal te consumeren. Dit doet echter niets af van de filmervaring!

Ga dit vooral zelf bekijken op het grootste scherm in je buurt vanaf 18 maart!

Aangezien we geen fan zijn de trailer van Project Hail Mary wegens een grote spoiler, gaan we de trailer hier deze keer niet posten 🙂