The Legend of Zelda: Ocarina of Time review – een meesterwerk gerestaureerd

Weinig werken zijn zo iconisch als Ocarina of Time. In 1998 legde het haast eigenhandig de basis voor de moderne open-wereld adventure-games zoals ze we nu kennen, en deed tegelijk hetzelfde voor de gameplay van dit genre dat net de oversteek maakte naar 3D. Het kon niet genoeg worden benadrukt hoe baanbrekend dit allemaal was voor zijn tijd, en al zeker niet nadat Nintendo al het ondenkbare had gedaan met Super Mario 64. De punten waren er ook naar, met een Metacritic-score die tot op vandaag goed is voor de eerste plaats in de categorieloze lijst. Het paradepaard was echter geen heilig huisje. In 2011 werd het al eens dapper gerenoveerd voor de 3DS, maar kon de kritieken minder bekoren. Dat Nintendo de uitdaging toch opnieuw aandurft, ditmaal om het te brengen naar de Switch 2, werd met argwaan onthaald en argusogen gevolgd. Maar, ondanks de virale kritiek op de nieuwe gezichten van boegbeelden Link en Zelda, moeten we toegeven dat Nintendo het onmogelijke waarmaakt: een meesterwerk tillen naar een hoger niveau.

Boomer-disclaimer

We duiden het liever, maar het spreekt voor zich dat we ons in deze review vooral gaan toespitsen op wat deze remake zo speciaal en vernieuwend maakt. Hoe graag we ook nog eens de lofzangen van Miyamoto’s fijnste creatie willen zingen, is er al meer dan genoeg inkt gevloeid over Ocarina of Time (niet allerminst al in de intro van dit artikel). Je zal in deze review dus geen mening vinden over de logica van sommige quests of het ontwerp van sommige dungeons, tenzij er iets noemenswaardig veranderd is. Idem voor het verhaal en voor de gameplay, al weiden we wel even uit over de controls aangezien Ocarina of Time nu voor het eerst ervaren wordt met twee joysticks en vier schouderknoppen.

Desondanks – en verbazingwekkend – is er meer dan genoeg te bespreken. Ocarina of Time voor Switch 2 zit zo barstensvol aanpassingen, verbeteringen en ongeziene details dat het mogelijk langer zou duren dan het origineel te bespreken. Tegelijk wil ik ook in deze eerste paragrafen open kaart spelen over mijn onmiskenbare vooringenomenheid. Ocarina of Time is mijn favoriete spel aller tijden, bar none, en ik heb het dan ook al duizenden keren opnieuw gespeeld. 100%, Any%, met maar drie hartjes zonder zwaard te gebruiken, randomised, kaizo… Noem maar op. En ook al ontdek ik nog ieder jaar wel iets dat ik niet wist, begint de lijst van wat ik wél weet stilaan te lijken op een doorverwijzingsbrief voor de psychiatrische inrichting. Neem het van mij aan dat er dus grondig is gezocht naar alle verschillen. Die spreekwoordelijke argusogen uit onze intro, dat waren ook initieel de mijne. Maar die waren al meteen verblind van de eerste seconde in het spel.

Hyrule in al zijn pracht

Ocarina of Time is adembenemend mooi. We kunnen nog maar eens de grap maken dat dit is hoe ons kinderbrein het origineel zag, maar het is echt zo. Grafisch is er echt een reuzensprong gemaakt en ondanks de modeste rekenkracht van de Switch 2, draait het allemaal aan 60FPS met minimale laadtijden en nagenoeg geen prestatieproblemen. Texturen zijn van betere kwaliteit, belichting en schaduwen zijn fotorealistisch en overal is er zoveel detail en effecten toegevoegd in de vorm van planten, mist, versieringen en andere frulletjes dat je er duizelig van wordt. Wat vroeger een platte stencil was waar je verbeelding het zware werk leverde, is het nu allemaal een op maat gemaakt modelletje waar artiesten hun hart en ziel in hebben gegoten. En waar er niets was, is ook van alles toegevoegd om van Hyrule een geloofwaardige, coherente wereld te maken. De nieuwe artistieke lijn wordt ook met ijzeren hand bewaakt. Ondanks de myriade aanpassingen valt er nooit echt iets uit de toon.

Modellen en animaties dragen ook hun steentje bij aan die geloofwaardigheid. Nu de ontwikkelaars meer dan 50 polygonen tegelijk mogen gebruiken, worden personages die je anders nooit een seconde aandacht gaf echt tot leven gebracht. Hun animaties zijn geweldig, vaak uniek en verklappen zelfs iets over hun persoonlijkheid waardoor je alles plots van dichtbij wil zien en mee interageren. Als je dacht dat de Happy Mask-verkoper of ReDeads al griezelig waren in 1998, wacht tot je ze nu ziet.

Het enige dat niet zonder wenkbrauwgefrons binnenkwam, zijn de gezichten in deze Ocarina of Time. Ironisch genoeg zijn het bij boegbeelden Zelda en Link het meest uitgesproken, met proporties die nét dat tikkeltje te uitgerokken zijn en waar vooral de gigantische ogen het onbehaaglijke gevoel op de spits drijven. Wel moeten we toegeven dat die schok veel minder hevig is bij de volwassen versies van beide. Link lijkt onder sommige invalshoeken echt wel hard op zijn concept art uit ’98, met de strenge blik en spitse neus. Ook bij NPC’s valt het echt goed mee, omdat deze veel karikaturaler zijn dan de hoofdpersonages. Ieders geliefde grafdelver Dampé is prachtig, ook al is het onconventioneel. En zelfs als je voelsprieten nog hier en daar trillen, is het gevoel snel voorbij. In ieder geval; het schaadt nooit je ervaring.

Getrouw en vernieuwend tegelijk

De vernieuwde visuals zijn in een vacuüm al indrukwekkend maar Nintendo ploft die niet zomaar neer zoals in de 3DS-versie en klaar. Veel plekken en momenten worden aangevuld of volledig anders in beeld gebracht. Castle Town is hier het beste voorbeeld van. Waar de camera vroeger vast stond en je door een achtergrond waadde, is het nu volledig gemodeleerd en te bezoeken. Het lijkt belachelijk, maar de achterkant van de fontein kunnen zien of vanuit het kasteel een echt uitzicht hebben, is een grote aanpassing. Die lijn van ‘vul de dode hoeken in’ wordt ook doorgetrokken naar de niet statische locaties in het spel, niet allerminst de velden van Hyrule. Vanuit Hyrule Field zie je nu de modellen van Kakariko of het lab van Lake Hylia. En waar vroeger een bosje voorgesteld werd door drie bomen bij elkaar, zijn het nu kleine ruïnes met environmental storytelling.

Hetzelfde voor de herwerkte cutscenes. Sommige zijn beat voor beat dezelfde als in ’98, maar de camera dynamisch zien bewegen of een clash kaderen als een animegevecht, is pure hype. De finale tegen Ganondorf met name is een van de coolst vormgegeven gevechten in Ocarina of Time, en zelfs de franchise. In een handvol cutscenes met Sheik hebben de makers ook heel wat toegevoegd, zonder het origineel te verloochenen. Hun gevecht met het wezen uit de waterput tijdens de aanval op Kakariko, is veel stijlvoller gebracht dan de zwevende modellen van toen. Het draagt allemaal wederom bij aan die geloofwaardigheid en onderdompeling, daar waar het vroeger aan de verbeelding werd overgelaten.

Het is op die momenten dat het opvalt hoe respectvol Nintendo omgaat met de erfenis van Ocarina of Time. Er wordt enkel gemorreld aan wat ontbreekt. Al de rest wordt gewoon naar moderne standaarden gebracht en tot op de pixel weer op dezelfde plaats gezet. Het Skulltula-huis in Kakariko is nu bijvoorbeeld toegankelijk zonder dat je er steeds naartoe moet zweven met een kip. Het moet daarvoor ook ergens anders staan op de kaart. Een grote aanpassing dus, maar eens binnen is het echter dezelfde layout, atmosfeer en muziek van toen. Zelfs de volgorde van welke zonen wanneer verlost zijn van hun vloek, is dezelfde als toen. Het is duidelijk dat het team met de grootste voorzichtigheid en respect te werk gaat, maar tegelijk ook kan toegeven (en durft aanpassen) wat echt niet meer van deze tijd is. En dat maakt van deze remake niet alleen een visueel verbluffend en getrouw spel, maar ook gewoon een vlottere ervaring dan ooit tevoren.

En de Water Temple?

Nergens is die mantra meer te voelen dan in de dungeons. Ze zijn even familiair als vroeger maar zonder de scherpe randjes en vooral met een pak meer polish. Elke dungeon op zich zou een paragraaf verdienen, zo ingrijpend is het soms. Twee steken hier wel met kop en schouders boven het lot: de buik van Jabu Jabu en de Forest Temple. Beide zijn visueel volledig vernieuwd. Jabu Jabu speelt veel meer met schakeringen blauw en groen, waardoor het nu echt overkomt als de slijmerige ingewanden van een vreemd beest. Tegelijk grepen ze hier de kans om veel meer te signposten en bepaalde overbodige kamers te schrappen. Je moet in se een parasiet verwijderen uit Jabu Jabu, maar nu wordt zeer duidelijk aangetoond welke tentakel welke deur opent en welke grondsfincter (sorry voor het woord) naar waar leidt. In de Forest Temple is het interieur nu veel resoluter dat van een vervallen landhuis in het woud. Waar het vroeger vooral steen was met hier en daar klimop, wisselt het nu elegant statige ebbenhouten kamers af met rustgevende binnentuinen en zelfs thermen. En in die renovatie profiteren ze ervan om nu beide zijden van het huis een kleurcode te geven, zodat je goed weet in welke getwiste vleugel je nu zit (if you know, you know).

Nog in de Forest Temple zien we weer de ingrepen bij het leveldesign. De zaal met roterende platformen waar je door een fakkel moet schieten om een oog te ontdooien, is nu een simpele statische berging. Deze loopt echter dood, om goed aan de spelers te vertellen dat die nu terug moeten vanwaar ze komen omdat er iets gewijzigd is. Op zich zorgt het er gewoon voor dat je avontuur vlotter verloopt, maar ergens verlies je wel een beetje de vrijheid om verloren te kunnen lopen. Of omgekeerd, om beloond te worden omdat je oplettend was.

Nergens is dit – al bij al piepklein – puntje van kritiek zo voelbaar als in de Water Temple. De dungeon is berucht om zijn ingewikkeld design, al komt een groot deel van de frustratie door de verschrikkelijke frequente pauzes om van laarzen te wisselen in het origineel. Het hielp ook niet dat je constant heen en weer moest om het waterpeil aan te passen en hier dan moest onthouden wat in welke kamer nu wel of niet toegankelijk was. Maar voor alle haat die de tempel over zich heen krijgt, is het wel een memorabele breinbreker die een echte uitdaging biedt. Nu dus helemaal niet meer. Nu zijn ze zelfs zover gegaan dat de iconische sleutel onder de vloer in de centrale toren gewisseld is voor een gouden Skulltula, kwestie van dat je écht niet vast kan zitten. De nieuwe versie speelt zeker veel vlotter (ook omdat het bottenprobleem opgelost is, hieronder meer hierover) maar de challenge is er helemaal af. Net zoals in onze Belmont’s Curse review: de tekenen van een nieuw tijdperk game(r)s.

Moderne tijden, moderne controls

Dit zijn echter zowat de grootste ingrepen in het design van Ocarina of Time. Verder zal je geen nieuwe dorpen, wapens, minigames, dungeons of zelfs monsters vinden. Die laatste behouden zelfs hun originele aanvallen, al zijn de animaties wel opgesmukt. Het enige andere departement waar Nintendo ingrijpt, is de besturing van Link. Net als de rest van het spel geniet ook hij van stevig verbeterde animaties. Elke zwaardslag vloeit naadloos over in de andere, en de oomph die er achter elke hit zit is perfect gekalibreerd. De UI leent op zijn beurt van recentere romhacks, waar de ocarina, de Lens of Truth en van laarzen wisselen eenvoudig via de pijltoetsen kan in plaats van dit te moeten doen via het pauzemenu. We verliezen wel de drie knoppen om je uitrusting op te zetten, maar in ruil hiervoor krijgen we het quick swap-menu van Breath of the Wild, wat even vlot of zelfs vlotter werkt. En last but not least: Nintendo smelt de focusknop en de schildknop samen tot dezelfde. Er was nooit echt een reden om je schild neer te laten als je een vijand bekampt, dus nu hoef je die knop niet krampachtig in te houden bij lange gevechten.

Een aantal zaken zijn we wel kwijt, vooral omdat ze de balans van het spel volledig naar de frut deden. De power crouch stab, een steekbeweging zonder mikken die even krachtig was als je laatst uitgevoerde aanval, is volledig weg. Ook verliezen we de razendsnelle manier om je zwaard te trekken in het midden van een backflip en de mogelijkheid om sprongaanvallen te cancelen met een quick spin. Denk dus niet meer bazen in één cyclus te kunnen leggen! Er zijn nog andere manieren om veel schade te doen natuurlijk, maar niets meer dat niet met zekerheid door de ontwikkelaars bedoeld was. Oh, en overal rollen is niet meer de snelste manier om je te verplaatsen, daarvoor voegde Nintendo een sprintknop toe. Ironisch en grappig dat speedrunners ondertussen gevonden hebben dat de nieuwe springknop nu de snelste manier van lopen is, maar we wijken af.

De grootste aanpassing is dus de toevoeging van een toegewijde springknop. In het origineel gebeurde dit automatisch als je met snelheid een rand naderde, nu moet jij dit inschatten. Het vermijdt vooral frustrerende onnauwkeurigheden, zeker als het in een dungeon is boven een afgrond die je terug naar het gelijkvloers stuurt (we kijken naar jou, Fire Temple!). Het had meer kunnen toevoegen, maar de sequence breaks waar je als nostalgische speler nu aan denkt, smoort Nintendo meteen in de kiem met nieuwe barrières of het verhogen van sommige platformen. Het is zeker en vast beter dan vroeger, maar het verandert Ocarina of Time niet plots in Super Mario Odyssey. Alles samen is dit wel – net zoals al de rest – de beste iteratie van OOT.

N(intend)o Notes

De duivel zit in de details, luidt het spreekwoord, en voor elke opzichtige aanpassing zijn er evenveel subtiele. We kunnen al deze wel onder één noemer steken: weg met arbitraire geheimen. De originele OOT was ook een kind van zijn tijd, en talloze geheimen waren destijds enkel te vinden door de toegewijde magazines te raadplegen, weetjes te ruilen op de speelplaats of – wat Nintendo liever had – de officiële gidsen te kopen en de betalende hotline te bellen. Ontplofbare grond zonder enige indicatie, de op duivelse wijze verborgen Song of Storms-grotten, waar je Bonooru de vogelverschrikker kan oproepen… Allemaal zaken die nu duidelijk zichtbaar zijn. Andere, minder schadelijke geheimen, zoals fee-op-een-stok of het Gossipstone-ruimteprogramma (het bestaat echt, zoek maar op) blijven wel getrouw in deze remake zitten. Wederom een testament voor het respect dat het huidige team heeft voor het origineel.

Al die geheimzinnigheid is ook niet meer van deze tijd. Nu het internet bestaat, zou zoiets het welgeteld enkele uren kunnen volhouden. Hetzelfde geldt voor officiële walkthroughs, en Nintendo moet dit ook beseft hebben. Daarom komt de remake ook met zijn eigen Notes-app. Wees gerust, de app zelf is gratis, allesbehalve onontbeerlijk en je kan het spel helemaal uitspelen zonder hiermee te interageren. Wel is het een leuke companion-app met extra uitdagingen, je statistieken en vooral een volledig interactieve kaart waar je eenvoudig kan je zien wat je waar en in welke tijdlijn gemist hebt. Het is ook hier dat je Ocarinalessen kan volgen om dan via de andere nieuwe functie van deze remake, audioherkenning om Ocarinaliedjes te spelen in-game, je echt helemaal als Link te voelen. Het is gimmicky, maar fun.

De app biedt ook een handig overzicht van de enige echte nieuwe content in deze remake: de Hall of Fallen Foes. De hal zelf speelt een dubbele functie. Je kan hier op je gemak de modellen bekijken van elke vijand die je tot nu verslagen hebt, inclusief bazen. Kwestie van al het designwerk ten volle te appreciëren. Je krijgt er ook een kleine beschrijving en eventueel hints naar zwakheden die je volgende keer kan benutten. Bongo Bongo is bijvoorbeeld extreem zwak voor ijspijlen (zelfs al in het origineel), ook al speel je die technisch gezien pas later vrij. Die tips kan je dan inzetten in het andere wat de hal biedt: rematches. Sommige monsters en alle (mini)bazen kan je terug bevechten om te oefenen of om te kijken hoe snel je ze kan verslaan.

Die tijden kan je dan via de Notes-app vergelijken met de hele wereld om dan te ontdekken hoe zot Japanse speedrunners wel kunnen zijn. Heb je genoeg geoefend, dan kan je in de hal ook drie bossrushes uitproberen: eentje voor alle Young Link-bazen, eentje voor alle volwassen bazen en eentje voor alle 10 de bazen na elkaar. Wel leuk, het is niet gewoon 10 rondes knok. Tussenin elke ronde mag je 200 rupees spenderen aan potions of upgrades voor je uitrusting. Kwestie van die zwaktes waar je net over las aan het werk te zetten voor – alweer – de beste tijd in de app.

Uiteraard is het allemaal niet baanbrekend en is het vooral bedoeld als zoethouder eens je door het spel bent. De levensduur van de remake is anders exact hetzelfde als het origineel: een dikke tien uur in rechte lijn, vijftien of iets meer als je alles wil vinden. Hoe je het ook benadert, het zullen sommige van de beste uren in gaming zijn die je al gehad hebt.

Stemmen? In mijn OOT?

Afsluiten doen we met audiodesign en de soundtrack van de Ocarina of Time-remake. Tot niemands verbazing zijn ook die van even torenhoge kwaliteit als de rest. Waar het kan zijn ook originele sounds gebruikt en opgesmukt, net zoals ze voor de soundtrack niets nieuw componeerden maar het allemaal orkestraal werd heropgenomen. Desalniettemin hebben ze dit geweldig en respectvol afgehandeld. Zo krijgt elk liedje nu zijn nachtversie, daar waar het vroeger gewoon krekel- en uilgeluiden waren. De instrumentatie verandert dan een beetje, of het tempo ligt dan wat lager, maar het is en blijft onmiskenbaar OOT, ondanks het gebrek van Koji Kondo achter de toetsen.

Gloednieuw is wel de voice acting in cutscenes (buiten voor Link, die blijft zijn stille zelve). Het is even wennen, dat wel. Na al die jaren heb je een vaste stem in je hoofd voor elk personage, en nu merken dat Sheik een vrij lage vrouwenstem krijgt voor *spoiler* redenen, breekt met die gewenning. Desalniettemin levert elke stemacteur een topprestatie af, en dat in zowat alle talen die we konden testen. Petje af voor Matthew Mercer, de stemacteur van Ganondorf in de Engelse versie, die absoluut het beste van zichzelf geeft tot op de laatste seconde. Hij maakt van Ganondorf een nog imposantere slechterik dan hij al is, en al zeker met zijn redesign.

The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor Switch 2 is dus niet zomaar een nostalgische kassavuller. Het is de respectvolle restauratie van een meesterwerk. Een restauratie waarin elke kleur getrouw wordt onderzocht en toegepast, maar waarbij moderne technieken niet geschuwd worden zodat het canvas de tand des tijds kan doorstaan voor de komende duizend jaar. De ruwe kanten – en een deel van de moeilijkheid – zijn er af, maar wat het kwijt is ruilt het voor o zo veel meer, zodat wij zonder twijfel durven zeggen dat dit de definitieve versie is van OOT. En ook al heeft het niet dezelfde innovatieve impact als in 1998, komt het ongetwijfeld wel even hard weer binnen in ieders Game of the Year-lijst. Breng alsjeblieft op dezelfde manier Majora’s Mask terug uit, en als jullie toch bezig zijn, zou Master Quest als DLC hier ook zeker niet misstaan.

Nog niet klaar met lezen? Klik dan hier!

• Zijn Point&Click adventure terug met Death at Feming Manor?
• Castlevania is eindelijk terug met Belmont’s Curse
• Final Fantasy Resonance is geen cashgrab maar een ware liefdesbrief
• Ace Combat 8: Wings of Theve review – in de achtste hemel
• TOEM 2 review: relaxerend foto-avontuur
• Dragon Quest Heroes: Torneko’s Mystery Dungeon -Classic HD- review: hapje tussendoor