Dag dag, zomer van 2026. Je was heet en druk. Met de start van het schooljaar vuren alle Vlaamse zenders ook weer een hele reeks nieuwe (seizoenen van) tv-programma’s op ons af. Omdat een mens maar zoveel tijd op een dag heeft, vellen wij nu al ons oordeel over het nieuwe televisieseizoen. Wat mag je niet missen en wat moet je links laten liggen?
De nieuwelingen
Bockie Gaat Naar School (Play)
Misschien geven we nu al spoilers voor dit artikel, maar een van de eerste programma’s bleek ook al meteen het sterkste te zijn. We hadden het ook al zo voor Bockie De Repper toen hij in een woonzorgcentrum ging wonen, zodat hij kon leren om te gaan met ouder worden en de dood. Maar nu gaat hij terug naar een bewogen periode in zijn leven: het middelbaar. Een maand is hij een klasgenoot van de vijfdejaars Humane Wetenschappen.
Hij komt te weten hoe het is om nu als jongere te leven, op en buiten school, maar reflecteert dus ook veel met zijn moeder. Want in het middelbaar verloor Bockie zijn vader en was zijn moeder constant aan het werk. Hij lag in de knoop met zichzelf en probeert dat nu te verwerken. Dat leverde op drie afleveringen al veel mooie momenten op. De gelijkenissen en tegenstrijdigheden die hij heeft met jongeren zoals Lysse en Sam, die ook al heel wat meemaakten maar opvallend volwassen zijn, en Adam, die zijn pesters vooral veel zelfontwikkeling toewenst terwijl Bockie beseft dat hij vroeger ook pester was, doen niet alleen de toffe Aalstenaar reflecteren. Had dit ook interessant geweest in een vakschool? Zeker. Vinden we deze keuze daarom minder? Zeker niet. Bockie mag van mij overal naartoe.
Blijven we kijken? Ja!
Is ‘t gelukt (VRT1)
Naast fictie met De Twaalf krijgen we ook een nieuw spelprogramma op de zondagavond van VRT. In Is ‘t gelukt moeten drie BV’s van elkaar raden of ze een bepaalde uitdaging, gegeven door presentator Sven De Leijer, tot een goed einde hebben gebracht. Wie het meeste juist raadt, wint. Maar dat is eigenlijk bijzaak en kon voor mijn part gerust weggelaten worden, want het zijn de uitdagingen die voor het meeste vertier zorgen. Timon Verbeeck die moet slagen voor een Poolse taaltest, Birgit Aertgeerts die sneller moet lopen dan Ward Lemmelijn, en de roeier zelf die een standbeeld van zichzelf in hout moet maken — dat was de eerste aflevering.
Veel recensenten moesten bij dit opzet denken aan Schalkse ruiters, maar sorry, ik keek toen nog geen tv. Voor mij voelt dit eerder als een mix van Fata Morgana en Sorry voor alles, zeker wanneer Birgit een vrijgeleide krijgt om vals te spelen. Dat levert geestige momenten op, maar de strever in mij (en Ward Lemmelijn, en Toby Alderweireld die avond op een andere zender) vond dat ergens ook jammer. Het studiogebeuren mag ook nog iets ingekort worden in vergelijking met de evolutiefilmpjes, die veel meer opbrengen. Ik denk ook dat dit programma perfect had kunnen werken met nobele onbekenden, maar dat pleidooi voerden we jaren geleden al. Maar toch zit in dit concept iets heel leuks dat zichzelf misschien gewoon nog moet vinden.
Blijven we kijken? Ja.
Jade en de Belgen (Play)
Oké, dit programma bestond veertien jaar geleden al, maar gezien die grote tijdspanne en het nieuwe gezicht erbij, delen we Jade en de Belgen toch hier in. In die voortzetting van het programma met Philippe Geubels bespreekt de comedian wat er leeft in België en hoe wij denken over onderwerpen zoals het verkeer, gezondheidszorg, technologie enz. Die fileert Mintjens dan op haar eigen ironische en soms zelfkastijdende manier.
In dit format rust een groot deel van de aantrekkingskracht in de comedian die centraal staat. Veertien jaar geleden was Philippe Geubels populair, maar nog niet zo universeel geliefd als nu. Hetzelfde geldt nu voor Mintjens. Ze is jonger, maar voelt op een bepaalde manier als een oude geest in een jong lichaam. Daarmee spreekt ze een breed publiek aan. Een mooie keuze dus als opvolger. Verder werkt het programma nog altijd heel goed, ook dankzij uitstekende casting in het panel Belgen dat de onderwerpen van commentaar voorziet.
Blijven we kijken? Ja.
Zeg eens euh! (Play)
Technisch gezien is ook Zeg eens euh! niet nieuw, maar het origineel is al dertig jaar oud, en de remake van 2016 was ik al compleet vergeten. In dit spelprogramma moeten drie kandidaten een minuut lang proberen te praten over een onderwerp zonder ‘euh’ en een ander gebruikelijk woord te zeggen. Wie zondigt, verliest zijn beurt. Elke ronde leidt naar een mystery guest, waarna die twee het moeten opnemen in de finale en de kandidaten de winnaar moeten raden om te winnen.
In de jaren 90 was Gert Verhulst de olijke spelleider, nu is James Cooke een logische opvolger. Enthousiast, geen droogstoppel en geliefd — goede ingrediënten om ervoor te zorgen dat kandidaten zich op hun gemak voelen. In het panel passeerden er tot nu toe nog geen wildeverhalenspinners zoals Margriet Hermans of Koen Crucke, dus het blijft allemaal wat braaf, en dan ligt het plezier in de competitiviteit van de kandidaten en hun reacties als ze de fout ingaan. Dat werkt het beste als er een onderlinge band is en er dus wat meer gezegd durft te worden, zoals met Karen Damen of Manu Van Acker. Na een paar passages zie je ook wel dat kandidaten als Toby Alderweireld erin komen, dus er is zeker groeipotentieel. Daarnaast is het ook nog eens leuk om een programma te zien dat om taalgebruik en -gevoel gaat, ook al wordt er soms losjes omgesprongen met het Nederlands. Het enige vreemde is dat Play dit op de late avond programmeert. Zeg eens euh! is namelijk zo eenvoudig dat ook kinderen of Ben Crabbé-haters het wellicht best kunnen appreciëren.
Blijven we kijken? Als we er tijd voor hebben.
Dwars door de Pyreneeën (VRT1)
Heeft er eigenlijk iemand iets tegen Arnout Hauben? De aimabele trekker is al jaren een vaste waarde met zijn wandelprogramma’s. Op tocht door allerlei regio’s ontdekt hij de geschiedenis ervan en de verhalen van hun inwoners. Nu trekt hij met cameraman Philippe en geluidsman Ruben de Pyreneeën over van de Atlantische Oceaan tot de Middellandse Zee. Onder andere een stukje van de weg naar Compostela en een deel van de Komeetlijn kwamen al aan bod. Naast de historische insteek is het vooral het enthousiasme en de warmte van Hauben die zijn programma’s zo fijn maken. Hij is oprecht geïnteresseerd in iedereen, en terecht, want iedereen heeft een verhaal dat de moeite waard is. Tegelijk werken zijn programma’s rustgevend door het kalme en gestage ritme. Bijna net zoals een echte wandeltocht.
Blijven we kijken? Ja.
Goens Docu: Cel Vermiste Personen (VTM)
Wat je ook van zijn praatprogramma vond of van de man zelf, Eric Goens heeft al bewezen dat hij sterke docu’s kan maken. Nu de Cel Vermiste Personen dertig jaar bestaat, kijkt Goens met Alain Remue, vijfentwintig jaar lang het hoofd van de Cel, en andere teamleden terug op een aantal spraakmakende dossiers. Zo komen we meer te weten over de werking en de evolutie ervan.
De reeks is ergens een aanvulling op de docureeks van Fatma Taspinar uit 2020, waarin zij de Cel volgde in hun dagelijkse werking. Alleen ligt de focus van Goens in zijn versie iets te weinig op de Cel zelf, maar te veel op de persoonlijke verhalen erachter en zeker op de nasleep ervan. Dat kan je gerust kiezen als onderwerp, maar dan moet je programma anders heten. In de eerste aflevering is het aandeel van de Cel eigenlijk al voorbij na de helft; in de tweede aflevering komt ze zelfs amper aan bod. Toch vertellen Remue en zijn collega-inspecteurs en -agenten soms rake dingen, en willen we echt wel nog meer weten over de Cel. Maar hopelijk verlaagt Goens het HLN-gehalte van zijn reeks dan wat in de volgende afleveringen.
Blijven we kijken? Als het interessant blijft.
De tweedezitters
De Verraders (VTM)
Hoewel De Verraders ondertussen al aan zijn vijfde seizoen toe is, blijft het programma boeien. Elk jaar is er net iets anders aan de tv-versie van Weerwolven, en dit jaar is dat net zo. Ten eerste koos Staf Coppens een verrader die dat eigenlijk niet wou zijn, en daarna kondigde Ruben Van Gucht aan dat hij meteen had valsgespeeld. Van ons mag hij nu na zijn dwarsliggerij in aflevering twee snel de laan uit, maar het is zeker tv om over te praten. Daarnaast volgt het feit dat Margriet Hermans ondertussen overleden is sinds de opnames, iets bitterzoets toe aan het programma. De cast naast Van Gucht moet zich nog wat profileren, maar het is opnieuw een interessante mix.
Blijven we kijken? Ja.
Blind Getrouwd (VTM)
Een zinnetje letterlijk herhaald van twee jaar geleden: Een mens vraagt zich af waarom er nog zoveel mensen meedoen als er blijkbaar een overschot is aan sportieve, witte heteromensen die graag reizen. Ook dit jaar zijn er weer genoeg kandidaten met dit profiel, maar experte Nina haalde een interessant punt aan: ze hebben geen probleem om iemand te vinden, maar wel om bij iemand te blijven. In de huidige maatschappij is er te veel keuze, en dan klinkt lichtjes gedwongen worden misschien als een uitdaging. De kandidaten lijken wel oprechte mensen, maar ik moet lichtjes met mijn ogen rollen als ze het op de trouwdag allemaal ‘goed zien komen’, maar de dag erna al meteen in ruzie liggen. Nog meer begeleiding vóór en tijdens het programma lijkt me een ontbrekend ingrediënt voor grotere slaagkansen, maar is dat leuke tv? En toch blijf ik vaak benieuwd naar hoe de mens probeert verbinding te zoeken, ook al lijkt het soms meer op ramptoerisme.
Blijven we kijken? Ja, maar twee keer per week is echt te veel, VTM.
Kotmadam Sarafian (VTM)
Onze favoriete nieuweling van twee jaar geleden is terug voor een tweede zit, met een groter kot en nieuwe studenten. Ook dat is opnieuw een bonte verzameling die de volledige waaier aan persoonlijkheden in onze maatschappij weerspiegelt. Net als Bockie is Barbara Sarafian zich ervan bewust dat ook jonge mensen al veel meemaken, en zij werpt zich opnieuw op als vriendin en uiterst geschikte amateur-psycholoog. Of dat deed ze toch, want VTM maakte net bekend dat Sarafian er halfweg het academiejaar mee moest stoppen door het effect van de werkdruk op haar gezondheid. Haar vervanging staat klaar, want niemand minder dan Ingeborg wordt de nieuwe kotmadam. Dat levert vast een interessante dynamiek op, maar de studenten én wij zullen Sarafians nuchterheid alvast missen.
Blijven we kijken? Ja, ook al is de voice of reason weg én is het ook twee keer per week.
Kamp Jeroom (Play)
Wat Play nog niet beseft met Zeg eens euh!, hebben ze wel al door met Kamp Jeroom: een mogelijk familiegericht entertainmentprogramma plan je best in op een primetimemoment één keer per week. Hier nemen BV-duo’s het op tegen elkaar in opdrachten bedacht door Jeroom en gepresenteerd door Erik Van Looy. Is het onnozel? Absoluut. Maar het programma laat vooral de BV’s nog eens van hun onnozelste kant zien voor ons entertainment. Dat is waar ze zich eigenlijk vooral mee zouden moeten bezighouden als tussenbaantje, en niet op reis gaan op kosten van de belastingbetaler en de zenders om zichzelf tegen te komen.
Blijven we kijken? Ja.
Helden van hier: de MUG-heli (VTM)
Als iemand die in een ziekenhuis werkt, vraag ik me telkens af wat er gebeurd is als er weer een helikopter over ons hoofd passeert. Dat antwoord krijgen we al drie seizoenen in deze editie van Helden van hier. VTM lijkt een beetje los om te springen met het programma, want in de recentste aflevering lazen we dat een patiënt was overleden in 2025, terwijl we al bijna twee jaar later zijn. Dat is jammer, want veel mensen stemmen ermee in om zich van hun kwetsbaarste kant te laten zien. Zo’n programma laat je niet even liggen tot het je past. Bovendien blijft het programma relevant om de meerwaarde van de mug-heli te tonen, zelfs in onze bovengemiddelde gezondheidszorg, zeker nu de bekostiging ervan alsmaar onzekerder wordt.
Blijven we kijken? Ja.
De Noodcentrale (VRT1)
Ook bij de noodcentrale, zonder wie de mug-heli niet wordt uitgestuurd, loopt het niet even goed. Door een personeelstekort wordt de werkdruk hoger, en die is al niet te onderschatten. De operatoren moeten het hoofd koel houden wanneer mensen bellen op hun ergste moment, maar ook wanneer ze weerspannige of ronduit agressieve mensen aan de lijn krijgen. Die laatste groep zou van mij meteen een bezoekje van de politie mogen krijgen. Verder blijft het interessant om te zien waarvoor Belgen de noodcentrale allemaal bellen, en er zitten heel wat leuke persoonlijkheden bij de operatoren zelf.
Blijven we kijken? Als we er tijd voor hebben.
Axel Terug Naar Amerika (Play)
Axel Daeseleire keert twee/vier jaar na zijn eerste passage in de VS terug naar the land of the free, maar dat zullen vooral wij geweten hebben. Daeseleire bezoekt plaatsen en mensen die te maken hebben met de hete hangijzers van vandaag, zoals de grenswachters van Trumps bekende muur op de grens met Mexico, de snelle groei van AI, een herdenkingsplaats voor Charlie Kirk enz. Hij gaat waar VRT-journalisten niet altijd zouden komen, wat we best kunnen appreciëren. Maar hij velt zijn oordeel over vaak controversiële praktijken of figuren pas nadat hij afscheid heeft genomen. In sommige situaties begrijp je dat; in andere was de brute maar eerlijke Daeseleire-manier wel op zijn plaats geweest. Dan had het programma nog net iets meer meerwaarde gehad.
Blijven we kijken? Als we er tijd voor hebben.
Meer voor fictie? We hebben ook al een recensie van het nieuwe seizoen van De twaalf.
