The End of Oak Street review: onofficiële Jurassic Neighbourhood

Na z’n cultdebuut It Follows in 2014 bleef het lang wat stiller rond regisseur David Robert Mitchell. Dit jaar werd er wel een vervolg op die film aangekondigd met de titel They Follow, maar hij heeft nu ook een nieuwe film uit. Met J.J. Abrams als producer konden we ons al aan sciencefiction verwachten en dat bleek na de eerste trailers ook zo. Die van de prehistorische soort. Kunnen de dino’s uit The End of Oak Street aan de schaduw van Jurassic Park ontsnappen?

Back to the past²

Het is geleden van 65 met Adam Driver dat we nog eens een dinofilm hadden die geen “Jurassic” in de titel had. Die was zeker genietbaar, maar kon toch het grote publiek niet vinden. Het is de vraag of deze dat ook zal kunnen. Ik hoop het alleszins wel. De opzet spreekt alleszins een beetje tot de verbeelding. In de jaren 80 woont het gezin Platt in een typische buitenwijk met een buurtfeest waar ze nog aan jutenzakkenlopen doen. Het huwelijk van vader Greg (Ewan McGregor) en moeder Denise (Anne Hathaway) staat op wankele poten. Denise wil niet dat hij nog bijbaantjes doet zoals pizza’s leveren, terwijl Denise in het geheim een boek schrijft waarin ze droomt om te vertrekken. Die spanning voelen ook zoon Brian (Christian Convery, Cocaine Bear, The Monkey, Frankenstein) en dochter Audrey (Maisy Stella, My Old Ass, Nashville).

Plots beginnen er rare dingen te gebeuren in de buurt. Een uitgestorven plant groeit in de tuin van een buurvrouw en hond Starbuck blaft ‘s nachts naar een vreemd wit licht in de tuin. Na een schijnbare storm valt de stroom in de buurt uit. Maar wanneer het gezin de volgende ochtend wakker wordt, blijkt er wel meer aan de hand. De buurt is ineens omgeven door tropische planten, waaruit dinosaurussen opduiken die de mensen maar wat graag als prooi zien. Het gezin probeert samen te overleven en, als het kan, een weg naar huis te vinden.

Goed gebruik van dino’s

Voor mij was The End of Oak Street een aangename verrassing. Bij naam is het geen Jurassic-film, maar absoluut wel in de geest ervan. Er hangt een heel erg Spielberg-achtige sfeer over deze film en dat is natuurlijk een compliment. Veel filmmakers die met Spielberg opgroeiden, zullen er logischerwijs door geïnspireerd zijn, dus ik gok dat dat ook zo is voor schrijver/regisseur David Robert Mitchell. Dit had dan ook een leuke spin-off van de dinoreeks kunnen zijn, maar ik snap ook wel waarom dat niet zo is, al zullen veel mensen, onder wie ik dus, wel de vergelijking maken. Ik vond deze dan eigenlijk beter dan de gemiddelde recente Jurassic-film (zelfs Rebirth).

Er is geen geknoei met DNA te vinden hier of de vraag “waarom kom je in godsnaam vrijwillig naar dit eiland?”, alleen “mysterieuze golven uit de ruimte” die dit alles voorafgaan. Het bevrijdt deze film ook wel van de beperkingen van de franchise. Zo staan hier geen getrainde professionals centraal die het tegen de kolossen moeten opnemen, maar letterlijk the people next door. Dat uit zich in veel geschreeuw en bange gezichten, waardoor het voor mij wat gegronder overkwam. Het gaat er soms ook wel echt bloederig en hevig aan toe. Op dat vlak heeft deze film meer lef dan de Jurassic-films, met bijvoorbeeld een moment dat eerst lachwekkend begint, maar je dan verbouwereerd achterlaat.

Er is ook een dinomoment dat we in nog een enkele film gezien hebben en zeker zal bijblijven. Daarnaast blijft er ook wel een focus op het gezin. De moeilijkheden worden niet zomaar onder de mat geveegd, wat toch juist aanvoelt op zulke stresserende momenten. En de kinderen zijn niet irritant! Een subtiele verhaallijn maakt de film ook verbazend eigentijds. Een nadeel is dat de spanning in het begin misschien niet zo hoog oploopt, omdat de trailers al weggaven wat er eigenlijk aan de hand is. Maar zodra de actie begint, keert dat wel.

Inspiratie

De vier belangrijkste castleden vind ik dan ook goed gekozen. Anne Hathaway en Ewan McGregor kunnen nog steeds doorgaan als gewone mensen en ook hun chemie zit goed. De jonge Convery en Stella maken ook een goeie indruk. Ook op andere vlakken laat de Spielberg-inspiratie zich voelen. Er is natuurlijk wel CGI gebruikt, maar die ziet er goed uit en overheerst niet. Een paar dino’s lijken ook praktisch gedaan en bovendien komen er bijzonder veel soorten aan bod. Het productiedesign van Maya Shimoguchi (Hawkeye) voor de buurt is meer dan geslaagd en er worden creatieve dingen mee gedaan in de actiescènes.

Ook met shots springt cinematograaf Michael Gioulakis (It Follows, Split, Us) creatief om. Op bepaalde momenten zijn zowel de voorgrond als de achtergrond scherp, wat tegenwoordig toch ongewoon is. Zo zie je het gezicht van Anne Hathaway in de voorgrond terwijl Maisy Stella ook scherp te zien is in de achtergrond. Andere leuke momenten zijn dingen die in de achtergrond belangrijk worden, zoals Denise en Greg die achteraan het beeld in een tuin liepen terwijl de focus in de voorgrond op een ander koppel lag.

Daarnaast lijkt de muziek van Michael Giacchino ook wel heel erg op die van de vaste Spielberg-maestro John Williams. Maar dat past natuurlijk perfect bij dit soort film. Het einde doet misschien wel een beetje van de lefmomenten oneer aan, maar voor de rest was ik aangenaam verrast door The End of Oak Street. Sommigen zullen misschien vinden dat de film de mosterd te veel ging halen bij de Jurassic-films, maar in dit geval vond ik “beter goed gejat dan slecht bedacht”.

The End of Oak Street is vanaf 12 augustus te zien in de bioscoop.