Dead Man’s Wire review: wat is gerechtigheid

Gus Van Sant verfilmt in Dead Man’s Wire op ingetogen manier een zot verhaal over een kapitalistische gijzeling. Die aanpak heeft voor- en nadelen. Wij zagen de film begin dit jaar al op Filmfestival Oostende, nu kan iedereen gaan kijken in de bioscoop.

Waar voor je geld

Eind jaren 70 haalt een opzienbarend verhaal het Amerikaanse nieuws. Richard Hall (Dacre Montgomery), de zoon van een bankdirecteur wordt op een hallucinante manier gegijzeld. Een klant die zich bedrogen voelt door hun leningbeleid, doet hem een dead man’s wire aan. Hij bindt een geweer aan zijn nek dat afgaat als hij onverwacht beweegt of als de dader gedood zou worden. Tony Kiritsis (Bill Skarsgård), de klant in kwestie, doet weinig moeite om onder de radar te blijven. Hij wilde oorspronkelijk namelijk de directeur zelf ontvoeren, maar kreeg dus de zoon te zien.

Hij dwingt Richard om naar zijn eigen appartement te rijden in een politiewagen. Vanaf dan krijgen ook de politie en de pers een perspectief in de film. In het appartement, dat vol boobytraps en explosieven zit, probeert Richard zichzelf vrij te krijgen door met Tony te praten, maar dat haalt weinig uit. De Halls kochten grond van hem maar betaalden hem daar volgens hem veel te weinig voor. Tony ziet zijn kans schoon om hun daden aan de kaak te stellen. Hij wil vooral excuses van Hall senior (Al Pacino), maar dat blijkt al veel gevraagd. Richard probeert op Tony in te praten.

Buiten wil de lokale sheriff (Cary Elwes), die Tony kent, vermijden dat iemand drastische beslissingen neemt. Hij laat Tony bellen met Fred Temple (Colman Domingo), een bekende radio-dj uit de streek. Zo wil Tony zijn verhaal en boodschap naar buiten brengen zoals hij het wil: via iemand die hij bewondert. De pers heeft hij namelijk niet in de hand. Een van hen is Linda Page (My’hala, Industry), een jonge reporter die deze zaak als springplank wil gebruiken. Wanneer niet veel later de FBI zich komt moeien, wordt de situatie alleen nog maar volatieler.

American Dream

Dit ongelofelijke verhaal doet denken aan geliefde misdaadthrillers van vroeger zoals Dog Day Afternoon, Network en The Taking of Pelham 123. Van Sant inspireerde zich vooral op die eerste, zeker wat de productie betreft. Dead Man’s Wire ademt de jaren 70. Op de kostuums, locaties en aankleding is niets aan te merken. De film zou echt uit die tijdsperiode kunnen komen. Ook de beeldvoering van Arnaud Potier past perfect.

Thematisch staat de film met het onderwerp zowel in het verleden als het heden. In 1977 herstelde de VS nog van een recessie van enkele jaren eerder. Het vertrouwen in de banken en hypotheekverstrekkers was niet groot. Tony pleitte op een extreme vorm voor meer financiële gelijkheid en gerechtigheid, maar zijn boodschap vond wel gehoor bij velen. In Dead Man’s Wire zien we ook dat perspectief, zelfs bij nieuwsreporters. Vandaag is het verschil tussen arm en rijk nog veel groter geworden. Kapitalistische ongelijkheid blijft overal een probleem, maar zeker in de VS. Daar lijkt de American Dream ook vandaag voor velen onbereikbaarder dan ooit.

Niet zot genoeg

Dit hele verhaal heeft op papier dus zowel spektakel als een diepere laag. Helaas ontbreekt het spektakel wel iets te veel, waardoor de boodschap ook wat wegzakt. Van Sant had er zeker geen Hollywoodactiefilm van moeten maken, maar een beetje meer spanning en dynamiek op een paar sleutelmomenten hadden wel op zijn plaats geweest. In het moment is de film zeker boeiend genoeg, maar in tegenstelling tot de echte zaak lijkt de film achteraf redelijk geruisloos voorbij te zijn gegaan.

Van Sant heeft wel een uitstekende cast uitgekozen om Dead Man’s Wire kracht bij te zetten. In kleinere rollen zien we charismatische acteurs zoals Cary Elwes en My’hala die hun personages meer laten opvallen dan verwacht. Legende Al Pacino heeft de kortste rol van allemaal, maar hij wekt meteen dezelfde minachting op die Tony voelt wanneer Pacino’s personage hem duidelijk maakt dat zijn zoon niet zijn prioriteit is.

Menselijkheid zien we dan weer ten volle bij de hoofdacteurs. Colman Domingo speelt als Fred Temple een onderhandelingsfiguur die zich tegen wil en dank verplicht voelt om zowel Tony als Richard te redden. Hij is ook gewoon ontzettend cool en innemend. Dacre Montgomery wekt veel sympathie op als Richard, die zijn vader niet wil afvallen maar ook gewoon vreest voor zijn leven.

Maar Dead Man’s Wire staat voor een groot deel dankzij Bill Skarsgård. Hij mag na Nosferatu en de IT-franchise nog eens met zijn eigen gezicht acteren, en overtuigt opnieuw met zijn reikwijdte. Tony is geen kwaadaardige of losgeslagen man, maar een wanhopige. Zijn daden zijn vreselijk en hij gaat gaandeweg steeds meer op in de aandacht die hij krijgt, maar hij toont ook medeleven voor Richard. We wisten uit die vorige films al dat hij intens kan zijn, maar na Barbarian kan hij hier ook een zachtere kant laten zien. Wat een weelde met die Skarsgård-familie, en wees maar zeker dat Bill niet moet onderdoen voor zijn broers en vader.

Dead Man’s Wire is nu te zien in de bioscoop.