Bromantasy review: een frustrerend sprookje

Bromantasy is een cozy fantasy-novel over twee niet-helden die op heldentocht worden gestuurd. Doorheen die tocht ontdekken ze echter dat er toch bepaalde obstakels op de queeste zijn. En dan hebben ze het niet over de moordlustige draak die ze moeten vangen.

Het verhaal

Juniper is goed in twee dingen: een pint mede in recordtijd atten en de perfecte huidverzorgingsroutine vinden. Al het andere – zorgen voor de boerderij, ruilhandel drijven met de buren en alle soorten handenarbeid – wordt gedaan door Junipers absurd capabele huisgenoot en eindeloos geduldige beste vriend, Mo.

Wanneer Juniper hen per ongeluk aanmeldt voor een queeste om op een angstaanjagend monster te jagen, beseft hij dat hij zichzelf flink heeft overschat. Juniper haat kamperen en het donker, en houdt vooral van zijn bed en hun knusse huisje. Eén ding dat hij niet haat? Hoe goed Mo’s dijen eruitzien in zijn broek – al heeft hij daar geen tijd voor op hun queeste. Maar niet alle monsters zijn eng en je kunt niet iedereen die je onderweg tegenkomt zomaar vertrouwen…

Te veel kaas

Als ik een shotje zou moeten nemen voor elke keer dat het woord ‘kaas’ vernoemd werd in dit boek, was ik morsdood geweest tegen pagina 150. En dit boek telt er 301. Het begon als een leuke gimmick die deed denken aan Bilbo Baggins in The Hobbit, hoe Juniper de hele tijd zeurde over dat hij terug naar zijn gezellige huisje wou en gewoon hele dagen kaas wou eten, maar zelfs Bilbo had na een aantal dagen reizen al door dat hij gewoon irritant begon te worden. Juniper heeft dit niet.

Kaas was echter niet het enige dat in een constante herhaling viel. De “only one bed trope“, een veelvoorkomende situatie in fantasyboeken waarbij de herberg nog één kamer vrij heeft die toevallig maar één bed heeft, wordt ook vernoemd in Bromantasy. Zeker tien keer, waardoor de grap ook gewoon niet meer grappig is. Waar het eerst wat tongue-in-cheek en meta was, werd het uiteindelijk gewoon een saaie uitspraak. En zo waren er nog wel een paar. Dit boek is duidelijk geschreven voor de TikTok-generatie, en terwijl ik daar eigenlijk ook deel van uitmaak, gruwel ik voornamelijk van het woord ‘onlevendheid’ (of in het Engels, unalived) in een boek te lezen. Ook ‘rizz‘ en ‘daddy‘ konden echt achterwege gelaten worden. En dan heb ik het nog niet over het “doelloos lezen van de nieuwsrollen in bed”… Doomscrolling dus.

Voor welke leeftijd?

Mijn grootste frustratie was echter de verwarring over voor welke leeftijd dit boek nu geschreven was. Want het wordt verkocht als een boek voor volwassenen, maar 90% van het boek is geschreven als een typische middle grade novel, waardoor je ook al heel snel vergeet dat de hoofdpersonages bijna dertig moeten zijn. Kwam het door de vele korte zinnen en constante herhalingen dat ik dit gevoel kreeg? Of doordat de personages blijkbaar, ook al wonen ze al tien jaar samen en zijn ze dus al bijna dertig, het nog steeds onmogelijk vinden om rechtuit met elkaar te praten?

Of misschien komt het vooral door Juniper. Dit personage is duidelijk blijven steken in zijn jeugd, en dat door enkele trauma’s die hij opgelopen heeft. Deze trauma’s worden echter zo licht behandeld dat ze ook niet echt overkomen als een echt trauma. Juniper lacht zelf alles weg en lost alles op door te vechten of grappen te maken, wat leuk is in het begin, maar als zijn grote karaktergroei pas begint in de laatste 40 pagina’s, steekt het voornamelijk zwaar tegen na een tijd. Elke keer als er een serieus moment aankomt, maakt Juniper een grap, waarna zijn innerlijke monoloog begint over hoe Mo hem ooit achtergelaten heeft. Ja, ondertussen weten we al dat die ooit eens vertrokken is. Als het honderd keer herhaald wordt, word ik dat excuus voor Juniper zijn gedrag vooral echt beu.

Het boek doet qua schrijfstijl en inhoud in de laatste paar pagina’s een plotse ommezwaai, waardoor personages plots bezig zijn over ‘neuken’ en ‘hoe hard ze wel niet zijn’, wat vooral op de een of andere manier shockerend overkwam, omdat ze hiervoor niet verder gingen dan zeggen hoe strak een broek rond dijen zat. Ik wou het boek al bijna aanraden voor jongere lezers tot deze passage plots verscheen.

Conclusie

Ik had heel graag van Bromantasy willen houden. De tagline “twee helden, één breincel” trok me dan ook meteen aan, want ik hou wel van wat lichte, humoristische fantasy. Jammer genoeg werd ik door dit boek voornamelijk gefrustreerd en waren de betere passages (die met Beer) zelfs niet genoeg om mij helemaal geboeid te houden.

Wil jij zelf ontdekken of de humor in Bromantasy wel je ding is? Bestel het boek nu in een prachtige uitgave op bol.com!

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.