Urchin review: naturel portret

Harris Dickinson was tot nu toe vooral bekend bij ons als opkomend acteertalent in onder andere Triangle of Sadness en Babygirl. Maar hij maakte vorig jaar ook z’n regiedebuut met Urchin, een film die hij hoogstpersoonlijk kwam voorstellen op Film Fest Gent.

Het leven op straat

Mike (Frank Dillane, Harry Potter and the Half-Blood Prince) is dakloos en leeft op de straten van Londen. Maar hij gebruikt ook drugs en rekent dus op de hulp van anderen om te overleven. Wanneer hij in een gevecht belandt met z’n vriend Nathan (Harris Dickinson zelf), komt een man hem helpen. Wanneer de man hem eten aanbiedt, slaat hij hem neer, waarop Mike in de gevangenis belandt.

Na zijn vrijlating krijgt hij tijdelijk onderdak en mag hij bij een hotel gaan werken. Daar krijgt hij vrienden en zijn leven lijkt de goeie kant uit te gaan. Maar kan hij het ook volhouden? Wanneer hij op een nieuwe job iemand ontmoet die hem terug in oude gewoontes brengt, lijkt hij z’n kansen te gaan vergooien.

Afstand en empathie

Urchin is toch wel een film van tegenstellingen. Aan de ene kant voelt een groot deel van de film heel naturel. Zo kiezen Harris Dickinson en cinematografe Josée Deshaies (La Bête, Passages) vaak voor shots van verder weg met een statische camera, waarna er langzaam wordt ingezoomd. Dat is bijvoorbeeld al zo in de openingscène waarin Mike kleingeld loopt te vragen op straat voor eten. Dit laat al meteen de isolatie zien die Mike ervaart, want niemand reageert en daar zullen veel mensen zich wel in herkennen. Maar die filmstijl keert ook later vaak terug. In deze “verre” scènes lijkt het ook vaak alsof de achtergrondacteurs niet echt acteurs zijn, wat ook een speciaal gevoel geeft.

Het was een persoonlijke film voor Harris Dickinson, die zelf het script schreef. Zo werkte hij zelf in een hotel dat daklozen onderdak en werk biedt en steunt hij zelf ook daklozenorganisaties. Dat alles merk je dus in deze film. Ook al doet Mike best verwerpelijke dingen, toch vind je hier geen veroordelende blik, maar wel empathie en een nuchtere kijk op het leven op straat. De vluchtige vriendschappen en de schaamte, maar ook de moeilijkheid om hulp te aanvaarden, zijn hier te zien.

Onnodige handrem

Frank Dillane zet hier een heel goede vertolking neer. Mike lijkt redelijk nonchalant over z’n huidige situatie, maar je voelt toch een zekere onrust, zeker in het tweede deel van de film. Het wordt later ook wel duidelijk dat hij een onbetrouwbare verteller is, wat wel verrassend was. Toch is het geen zware film, want ook de luchtigere kanten van z’n leven krijgen wat ruimte, zoals de nieuwe band met z’n collega’s die heel leuk is weergegeven. Ook Dickinson zelf is wel memorabel als de excentrieke Nathan, die toch wel een tragische figuur is.

Aan de andere kant valt de naturel een beetje weg door wat abstracte uitstapjes. Op een paar momenten lijkt het alsof Mike dagdroomt en zien we heel vage beelden om vervolgens een paar keer in eenzelfde grot terecht te komen. Het haalde voor mij het tempo uit het verhaal en droeg niet echt iets bij. Als het iets moest vertellen over de gemoedstoestand van Mike, begreep ik het niet helemaal. Bij een film als If I Had Legs I’d Kick You werkte dit dan beter, maar hier voelde het wat misplaatst. Toch is het een solide regiedebuut van Harris Dickinson, die hopelijk de authenticiteit die hij hier toont nog verder kan laten zien.

Urchin is vanaf 04/03 te zien in de bioscoop.