Two Can Play review: Ali Hazelwood doet het weer

Ali Hazelwood kruipt met Two Can Play even uit de wetenschappelijke wereld en in de hoofden van twee videogamedesigners, die toevallig ook vijanden zijn van elkaar. Maar zoals we weten zal dat bij deze schrijfster niet lang zo blijven.

Het verhaal

Viola Bowen krijgt de kans van haar leven: een videogame ontwerpen die gebaseerd is op haar favoriete boekenreeks. Er is alleen één probleem. Haar team zal moeten samenwerken met dat van Jesse Andrews, beter bekend als haar aartsvijand. De afgelopen jaren heeft Jesse meer dan duidelijk gemaakt dat hij niets meer met Viola te maken wil hebben en ze heeft geen idee waarom.

Als hun leidinggevenden een winterse werktrip organiseren om de samenwerking tussen beide teams te versterken, wordt haar grootste nachtmerrie werkelijkheid. In een ijskoude chalet vernikkelen met Jesse één deur verder? Nee, bedankt.

Maar terwijl de sneeuw zich opstapelt, leert Viola Jesse steeds beter kennen. Wellicht is hij toch niet wie ze dacht dat hij was en slaat ondanks de vallende sneeuwvlokken toch een vonk over?

Hazelwoods Not So Secret Recipe

Two Can Play is een novelle van 155 pagina’s. Het is niet de eerste keer dat Hazelwood zich aan deze kortere fictie waagt, want eerder werden ook drie novelles van haar gepubliceerd onder de verzamelnaam Loathe To Love You (ook wel de STEMinist Novella’s genoemd). Net zoals deze was ook Two Can Play eerst exclusief te vinden via Amazon, al was het bij deze meer recentere alleen in audioboekvorm. Zelf heb ik jammer genoeg niet het concentratievermogen om naar audioboeken te luisteren, dus ondanks dat het verhaal helemaal mijn ding leek te zijn, kon ik deze Hazelwood niet verslinden. Maar dan kwam het nieuws dat Two Can Play gepubliceerd zou worden in paperback.

Ik pre-order al jaren alles dat Ali Hazelwood uitbrengt (al moet ik bekennen dat Problematic Summer Romance nog niet in mijn boekenkast staat, ik ben jammer genoeg niet de allergrootste fan van age gap romance), en ben me dus zeer bewust van het feit dat veel van haar boeken eigenlijk ongeveer exact hetzelfde verhaal zijn. Workplace enemies, vrouw haat hem, hij is head over heels voor haar, er is een miscommunicatie gebeurd ergens in het verleden én de hoofpersonages lijken verdacht veel op Rey en Kylo Ren van Star Wars – maar dan met een groter hoogteverschil. Het is Hazelwoods bekende recept voor romance dat ze telkens herhaalt, maar het werkt gewoon. I eat it up every single time. Ook hier was ik al giechelend op mijn bed aan het genieten van de ontluikende romance tussen Viola en Jesse.

Het zijn verhalen zoals die van Elsie Silver, de Flight & Glory-reeks van Rebecca Yarros, en zoals eerder besproken de Vlaame Ali Hazelwood Misschien is dit chemie. Het is romance waar niet bij moet worden nagedacht, waarbij kan weggedroomd worden, en die volledig dient als ontspanning. En soms moet het gewoon echt niet meer zijn dan dat.

Einde van een winterse teambuilding…

Two Can Play is een korte trip in de wereld van Viola en Jesse, met genoeg game-referenties om ook echte gamers te laten meegenieten. (Ik heb geen mening over het al dan niet goed zijn van Persona, wegens nog niet gespeeld, maar drop zeker of je aan de kant van Jesse (haat) of aan de kant van Viola (liefde) staat.) Daarnaast zijn er doorheen het boek ook teasers over een boekenreeks die centraal staat voor het verhaal: Limerence. Ik hoop stiekem dat het niet bij die teasers blijft en dat dit een manier is van Hazelwood om een kleine tip van de sluier op te lichten over nakende projecten, want ik moet het verhaal van Aqualuna en Noham zelf kunnen ervaren, zelfs met de grote spoiler die we al kregen.

Two Can Play is te bestellen via bol.com.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.