God of War: Sons of Sparta review: een blik naar het verleden

Op het einde van de recente State of Play van Sony Playstation (12 februari 2026) werd uit de doeken gedaan dat de originele God of War-trilogie een remaster krijgt. Aansluitend werd Sons of Sparta getoond met de mededeling dat het spel al meteen verkrijgbaar is op PS5. Meer God of War? Ja, graag! Sons of Sparta gaat weliswaar een hele andere richting op; het is namelijk een Metroidvania in de 2D sidescroller-vorm. Zeker een verbazende titel en volledig onverwacht, maar past dit genre wel bij God of War, of had het beter een nieuw IP in het leven geroepen? Wij zochten het voor je uit!

Een jonge Kratos neemt de leiding

Een Kratos van voor de originele trilogie vertelt het verhaal van zijn jeugd aan dochter Calliope, terwijl hij een pauze heeft bij de Spartaanse militaire campagnes. We horen de stemacteur van die originele trilogie, TC Carson, en Antony Del Rio van God of War: Ghost of Sparta en God of War: Ascension. Een Kratos die veel zachter klinkt dan we van hem gewoon zijn. Calliope stelt in deze cutscenes en tijdens het spelen vragen aan haar vader, die helpen om de context van het spel te schetsen. Dit is de jongste Kratos die we ooit in God of War gezien hebben, zowel als verteller als in het spelgedeelte waarin hij zo’n 13 jaar is. Het is voor alle haat, woede en pijn hun intrek nemen in de Spartaanse krijger. De jonge Kratos zorgt dan ook voor een interessante uitdieping van het personage over eer en zelfopoffering.

Kratos en zijn jongere broer Deimos zijn in een Agoge, een zwaar trainingkamp voor het Spartaanse leger, in Laconia. Een vriend uit de Agoge wordt vermist en er wordt niet naar hem gezocht. De broers besluiten naar hem te zoeken terwijl ze buiten de stad op avontuur gaan. En dat is zo een beetje de drijfveer van het verhaal, dat niet veel dieper gaat. Je leert vooral de personages beter kennen. Kratos wil bij de Vanguard, waarbij hij zijn eigen groep kan leiden. Een rivaal/vriend van Kratos wijst hem erop dat hij beter zijn best moet doen. Kratos lijkt niet aan zichzelf of zijn broer te twijfelen en maakt duidelijk dat zij samen sterk zijn. Deimos stelt daarentegen veel in vraag, ook Kratos’ geloof in de goden. Dit maakt de gesprekken interessant omdat we weten wat er in de volgende spellen komt. De dialogen zijn vaak grappig, en tonen de wereld vanuit het oogpunt van de jonge broers.

For Sparta!

De gameplay zet je meteen midden in het verhaal. De twee broers zijn een trol aan het verslaan, dus je begint met een baasgevecht. Een goed teken dat dit inderdaad een God of War is. Deimos is hier degene die Kratos uit de nood komt helpen. Een terugkerend fenomeen, want Deimos is meestal niet te zien, maar komt voor quest- of baasgevechten plots aandraven. De kleine broer doet dus een beetje zijn eigen goesting, en duikt op wanneer het hem past. Het is wel Deimos die de moeilijke vragen stelt over het Spartaanse leven. Want wat is Spartaanser: een broeder achterlaten omdat die niet sterk genoeg is, of hem gaan zoeken, want Sparta is enkel sterk wanneer ze samenwerken? De twee broers gaan het avontuur aan, en in hun zoektocht naar die verloren vriend leren ze ook meer over de wereld buiten de Agoge.

Het spelen is zeker in het begin vrij gestroomlijnd dankzij de elementen die je nog niet kunt oplossen (puzzels en geblokkeerde paden) en waar je wel al aan voorbij kunt. Typische Metroidvania-vaardigheden zoals muurklimmen zijn dan wel weer direct beschikbaar. Dit was verbazend, want meestal krijg je dit soort dingen veel later, dus het duurde even voordat duidelijk werd dat Kratos dit kon, aangezien het ook niet uitgelegd werd. Veel elementen worden per pop-up als tutorial uitgelegd, ook telkens wanneer je een nieuwe vaardigheid krijgt, maar sommige moet je zelf uitzoeken. Uitproberen is dus de boodschap! Kampvuren, de checkpunten in dit spel, zijn essentieel. Niet alleen heb je er regelmatig gesprekken met andere personages, het is ook de enige plek waar je je vooruitgang kan opslaan.

Kratos in een Metroidvania?

Metroidvania-gewijs komt de kaart tevoorschijn door te ontdekken. Die kaart is vrij duidelijk en laat je ook je eigen markers plaatsen. Je krijgt zelfs de mogelijkheid dit met een screenshot te doen, zodat je precies weet waarom die plek gemarkeerd werd. Het toont waar je voordien was aan de hand van gele bolletjes, en de nog beschikbare routes. De verschillende collectibles kun je bekijken in een lijst die je krijgt wanneer je rode (bloed-)bollen betaalt bij een altaar, wat informatie over de regio beschikbaar maakt. Er zijn verschillende gekleurde bollen die je krijgt door vijanden te verslaan. Geel is spirit, groen is genezen, blauw is magie en rood voor verbeteringen en vaardigheden. Je verliest deze niet wanneer je sterft. De menu’s en manieren van verbeteren zijn een directe vertaling uit de moderne GoW-spellen, alsook de quests en menu’s. Dit zorgt voor een familiariteit met hoe alles werkt. Spelers van GoW krijgen hierdoor gemakkelijker ingang tot dit genre.

De pixelart is heel mooi en heeft oog voor detail. Zo zien de personages er meer mozaïek uit dan pixelart. De achtergronden zijn steeds mooi en thematisch kleurrijk. Het schept een gevoel van vroegere Hercules- of Aladdin-spellen op PS1/SNES, maar zonder de extreme moeilijkheidscurve van destijds. In Sons of Sparta heb je 3 moeilijkheidsopties, waarbij de verschillen vooral liggen in meer of minder schade en meer of minder healing. Er zijn verder nog een boel accessibility-opties, van de kleur van de spreker in de tekst tot bloed en goor, maar ook hoeveel hints je krijgt. In God of War: Ragnarok kon Atreus op zijn minst gezegd nogal snel het antwoord op een puzzel voorkauwen. In Sons of Sparta kun je hints snel, gemiddeld of langzaam laten komen. Op gemiddeld is het best te doen, en zijn er niet teveel hints.

Geschenken van de goden

Een metroidvania kan niet zonder vaardigheden om obstakels te overkomen. Die stellen je in staat om de kaart te ontdekken en het verhaal verder te zetten. Binnen het God of War-universum zijn de goden altijd al belangrijk geweest en in staat om de mensenlevens sterk te beïnvloeden. Deze jonge Kratos gelooft in deze goden, en wanneer de twee broers tempels bezoeken, krijgen ze geschenken. Dit zijn bijvoorbeeld een katapult van Apollo of brandende takken van Hestia. Die gebruiken magie, zowel om vijanden aan te vallen als om puzzels op te lossen. In deze tempels kan Kratos specifieke offers maken om sterker, sneller en beter te worden. De offers krijg je door gevechten te doen bij bijvoorbeeld olijfbomen. De tempels beschikken over een fasttravelpunt, en dit is vrij snel in het spel beschikbaar. Hierdoor wordt backtracking een stuk gemakkelijker.

Vecht zoals een Spartaan

Het vechten uit de trilogie en de moderne spellen wordt redelijk goed vertaald naar deze sidescroller. Het grote verschil is dat Kratos enkel met de Spartaanse Dory (speer) en schild vecht, die hijzelf aan een kampvuur kan verbeteren. Dit gaat erg gelijkaardig aan de modernere spellen. Voorwerpen worden verzameld in de wereld en daarmee worden verschillende speerpunten, handgrepen of pummels gemaakt bij de smid of verbeterd. Die krijg je ook van puzzels, gevechten en doorheen het verhaal. Er is ook een riem (Gouri) die extra buffs toevoegt. Ze hebben elk andere effecten, zoals meer gekleurde bollen krijgen bij vijanden of vijanden vergiftigen. Ook de gevechtsvaardigheden zijn op een gelijkaardige manier vormgegeven. Zo kun je met de rode bollen meer combo’s ontgrendelen die je tijdens het vechten kunt gebruiken. Die zijn verdeeld in aanvals- en verdedigingscombos.

De finishers ook, waarbij je je magische wapen zoals de katapult gebruikt wanneer een vijand bedwelmd is. Dit bedwelmen, of stunnen, is de grijze meter onder hun hoeveelheid leven die je opvult door aan te vallen. Spiritaanvallen vullen deze sneller op, ten koste van je eigen spiritmeter. Maar je kunt ook pareren. Je gebruikt je schild om aanvallen te blokkeren, maar wanneer je dit op het juiste moment doet, dan sla je je vijand terug. Elke vijand heeft een eigen timing voor het pareren, en net als de finishers is het heel leuk om te doen slagen. Je kunt ‘normaal’ aanvallen, dan krijg je vooral gele bollen, of een spiritaanval doen voor groene bollen. Die twee in balans houden is dus de kunst. Onderweg vind je sporadisch pilaren met magie, Spirit of Health om de meter op te vullen.

Gebruik je hoofd!

Het puzzelen en sommige binnenwegen die verschillende gebieden verbinden doen heel erg aan de moderne God of War denken. Hetzelfde soort machines en gelijkaardige boten worden gebruikt. Die herkenbaarheid is niet alleen leuk, maar helpt ook wanneer je aan het ontdekken bent, want je weet meteen waarvoor deze dingen dienen. De puzzels zijn meestal niet te moeilijk en vragen timing en precisie zonder frustrerend te worden. Hiervoor gebruik je de geschenken van de goden. Maar de broers krijgen ook elk een Lycurgus-buste van de meesterbeeldhouwer, een belangrijke persoon in de Agoge. Die buste heeft verschillende functies, zoals dat de broers vanop een afstand met elkaar kunnen communiceren. Daarnaast kan het ook gebruikt worden tijdens het puzzelen. De buste slaat de informatie op die je dan later kunt nalezen. Dat is informatie van bazen tot dieren de je tegenkomt, en de personages in de stad en onderweg.

Bazen en uitdagingen

In God of War-stijl zijn er grote baasgevechten en andere uitdagingen. De bazen zijn groot, imposant en hebben steeds hun eigenheden. Patronen leren herkennen en speer, schild en magie juist gebruiken is de boodschap. Maar ook rollen, want oh, wat is dat rollen belangrijk. Kratos kan meteen vanaf het begin rollen, maar leert ook een stap naar achteren te doen om aanvallen uit de weg te gaan. Je kunt door vijanden en aanvallen heen rollen en je hebt daarbij een moment van immuniteit voor schade. De rol op het juiste moment inzetten tijdens een gevecht kan het verschil betekenen. De moeilijkheid blijft doenbaar, al zijn er momenten van frustratie wanneer veel objecten rondvliegen en Kratos verschillende keren tegen de grond gaat zonder dat je als speler veel kunt doen. Gelukkig blijft dit beperkt tot specifieke bazen. Ze zijn niet op het niveau van de GoW-trilogie, dus verwacht niet dezelfde impact als de bazen uit de 3D-spellen.

Er zijn ook een boel uitdagingen voor Kratos. Zoals aangehaald vragen de goden in hun tempels elk offers die niet zonder slag of stoot verkregen worden. Je krijgt ze door groepen van vijanden te verslaan. Versla je er een, dan komt de volgende tot er geen meer over zijn. Dit kan hectisch worden, maar ook hier kun je aan de hand van je wapens een strategie toepassen. Er is een grote variëteit aan soorten vijanden, inclusief grotere en mythische wezens die als minibazen en later als normale vijanden dienen. Er zijn ook meer puzzeluitdagingen. Zo zijn er in de tempel van Nike verschillende uitdagingen zoals voor snelheid of puzzelen. Je hebt er bepaalde geschenken voor nodig, en ze staan op tijd. Door de tijdsbeperking kan dit al eens frustrerend zijn, maar gelukkig zijn deze niet essentieel voor de spelvooruitgang.

De technische kant van de zaak

Het spel is op dit moment enkel beschikbaar op PlayStation 5. Dit is jammer omdat het spel hierdoor in minder handen komt, maar is daardoor meer geoptimaliseerd voor die console. Zo is het een energiebesparend spel, een nieuwere functie op de PlayStation waarbij het minder energie kan verbruiken. De haptische feedback van de DualSense-controller wordt ook goed gebruikt, want niet alleen zijn de trillingen immersief, ze maken ook gebruik van andere functies. Zo moet je voor een bepaalde verbetering in je controller blazen. Leuk en interactief, en vooral totaal onverwacht! Het spel werkt dankzij die optimalisatie ook erg goed op de console. Toch waren er enkele problemen. Zo kon Deimos niet gehoord worden wanneer hij door de buste van Lycurgus spreekt. Soms waren dialogen te langzaam in vergelijking met de tekst, of werden ze overgeslagen.

De muziek is dan weer passend gemaakt bij de pixelart en heeft vaak een 8-bit-retrotoon die goed werkt bij de sfeerzetting. Op vlak van vechten is het niet altijd heel vlot. Je kunt met de speer verschillende richtingen uit prikken, maar dit lijkt soms niet te doen wat je wil. Dit is ook het geval met muurklimmen. Een enkele muur kun je pas later in het spel beklimmen, of muren tegenover elkaar. Ondanks dat dit onverwacht vanaf het begin van het spel mogelijk was, voelde het niet zo aan. Het springen van die muren gaat niet altijd heel vlot. Het leek daardoor in het begin van het spel alsof dit geheel niet mogelijk was en Kratos eerst iets moest leren om het te kunnen. Frustrerend is ook dat je vaak moet wachten tot je dialoogpartner het scherm verlaten heeft voordat je verder kunt spelen.

Jong geleerd…

God of War: Sons of Sparta is een competente vertaling naar het 2D Metroidvania-genre. Het bevat alle elementen die je van het genre verwacht. Tegelijk brengt het vooral een verhaal waarin de personages de kans krijgen om verschillende kanten van zichzelf en het Spartaanse bestaan te belichten. Ondanks enkele problemen is dit een goede instapper voor mensen die graag meer God of War willen. Voor de hardcore Metroidvania-speler is het misschien niet helemaal dat. Het is geen Silksong of Castlevania, het mist daarvoor de diepgang en intensiteit. Maar het is vooral leuk om een andere kant van Kratos te leren kennen, en een kleurrijke wereld om te ontdekken. Het is jammer dat de coop enkel mogelijk is nadat je het spel uitgespeeld hebt en in challenge mode speelt. De combinatie met de bazen en uitdagingen brengt inhoud voor 12 tot 15 uur speelplezier. Voor net geen 30 euro is dat vooral de moeite waard als je interesse hebt in de personages of het genre wil leren kennen.

Meer informatie over God of War: Sons of Sparta vind je hier.

Meer reviews lezen over recente spellen? Dat kan hier:

• I Hate This Place review: survivalhorror die het niet helemaal waar kan maken
• Nioh 3 review: complexe en massieve keuzevrijheid
• Code Vein II review: willen maar niet kunnen
• Cult of the Lamb: Woolhaven DLC review – winter is coming
• De games om naar uit te kijken in 2026