Wonder Man review: weg van spektakel

Onlangs was er ongenoegen bij fans omdat Marvel Studios hun nieuwste reeks Wonder Man geen grote promo leek te gunnen. Maar met een paar recente creatieve video’s groeide ook de interesse. Wonder Man is niet perfect, maar begrijpt net zoals de vorige twee Marvel-films wat de essentie van een goed superheldenverhaal moet zijn.

Afleveringen gezien: 8/8

Superheldenmoeheid

Simon Williams (Yahya Abdul-Mateen II, Watchmen, Candyman) is een sukkelende acteur in Hollywood. Hij wil hogerop raken door zich te bewijzen, maar overdrijft. Een gastrol bij American Horror Story (ook een Disney-productie; de verwijzingen zijn legio) verknalt hij door zich te verliezen in perfectionisme en onnodige details. Tot overmaat van ramp verlaat zijn vriendin hem. Simon trekt naar zijn toevluchtsoord, de cinema (herkenbaar).

Daar ontmoet hij Trevor Slattery (Sir Ben Kingsley), die nog altijd beroemd is om zijn rol als The Mandarin (uit Iron Man 3). De film die draait, Midnight Cowboy, blijkt toepasselijk. De twee zien elkaar terug bij een auditie voor de remake van superheldenklassieker Wonder Man, de reden waarom Simon acteur wou worden. Trevor helpt Simon zijn zenuwen en zichzelf te overwinnen, en de twee worden vrienden. Met zijn steun begint het beter te gaan voor Simon én voor Trevor, die na zijn veroordeling voor The Mandarin weer een doel zoekt. Alleen hebben beide mannen een belangrijk geheim. Trevor werkt voor superheldenwaakhond Damage Control om Simon te bestuderen, want hij heeft superkrachten — wat nu verboden is in Hollywood.

Buitengewone mens in het gewone leven

Het scepticisme over Marvel Studios en hun projecten wordt sinds Endgame elk jaar groter. Veel nieuwe projecten bevatten de magie van weleer niet meer. Er werd en wordt gesproken van superheldenmoeheid. Maar het draait uiteindelijk allemaal om een goed verhaal. En dat krijg je door vooral je personages hoog in het vaandel te dragen. Een belangrijk element daarbij was om niet gevangen te zitten in het bronmateriaal, de Marvel-comics. De filmbewerkingen van de ontstaansverhalen zijn zo goed als nooit een-op-een.

Met de toevoeging van Trevor speelt Marvel Studios weer in op wellicht de geniaalste twist die ze ooit introduceerden (maar die wel veel kritiek kreeg van bepaalde comicfans). Ook Wonder Man zelf volgt de comics helemaal niet. Daar is de superheld een Stark-achtige rijkeluiszoon die aanvankelijk een slechterik was. Simon is, ondanks zijn krachten, niet de superheld uit de titel, maar hij wil hem spelen. Daardoor ontstaat een heel meta, zelfbewust verhaal over de filmindustrie van vandaag. Wonder Man gaat evenwel niet voor satire à la The Studio. Het is eerder een kijk op het leven van een acteur.

Die focus op een buitengewone mens die nog in het gewone leven moeten passen is de kracht van deze serie. Dat zorgt voor herkenbaarheid en maakt van Simons krachten een metafoor zoals dat vroeger ook bij de X-Men het geval was. Hij kan niet helemaal zichzelf zijn. Als zijn geheim zou uitkomen, verliest hij alles waarvoor hij heeft gewerkt en misschien zelfs meer. Met zowel Thunderbolts*, The Fantastic Four: First Steps als nu ook Wonder Man lijkt Marvel Studios weer meer te beseffen dat we meer geïnteresseerd zijn in de realiteit van deze personages dan eindeloze gevechten. Waarom volgden we Tony Stark tot zijn laatste adem? Omdat hij cool was, ja, maar ook omdat hij een boeiende evolutie had.

Maar de grootste troef is de vriendschap tussen Trevor en Simon, en dus ook de chemie tussen Ben Kingsley en Yahya Abdul-Mateen II. Trevor wordt hier voor het eerst een gelaagd personage met goede bedoelingen maar foute beslissingen op zijn palmares. Hij herkent een deeltje van zichzelf in Simon en wil hem behoeden voor even slechte keuzes. Kingsley brengt die zachtere kant zo subtiel maar doeltreffend naar boven, en is vaak ook gewoon hilarisch. Abdul-Mateen brengt altijd bakken charisma op het scherm, en een kwetsbaarheid die je meteen met Simon doet meeleven. Het is een apart duo, maar het werkt wonderwel.

Onmisbaar

Ook visueel kan Wonder Man zich onderscheiden. Destin Daniel Cretton is geen onbekende in het MCU, want hij regisseerde eerder het puike Shang-Chi and the Ten Rings. Hier kanaliseert hij wel eerder zijn werk in (mijn) indiefavoriet Short Term 12. Met de beeldvoering met hoge contrasten en natuurlijke look, veel close-ups en lange scènes ziet het er allemaal erg indie-cinematisch uit. Om nog maar te zwijgen van de aflevering volledig in zwart-wit, die een alleenstaand verhaal vertelt over waarom Simon zijn krachten geheim moet houden. Ook de soundtrack is aanstekelijk, met een mix van liedjes die thematisch heel goed passen.

Heel veel lof dus, en toch blijft Wonder Man na acht afleveringen van 30 minuten niet zo erg hangen als gedacht. Op die tijd moest er natuurlijk een nieuw deeltje van de MCU-wereld opgezet worden en best wat plot naast nieuwe personages. Het is nog altijd meer tijd dan een film, maar ergens had ik het gevoel dat de serie nog iets meer ruimte had moeten krijgen. Maar mogelijk zien we deze personages nog terug, en dat zal ik zeker wel verwelkomen.

Wonder Man is nu te zien op Disney+.