De tweede Geuzen-integraal is een bitterzoet sluitstuk

Eind oktober 2025 verscheen de tweede en laatste integraal van De Geuzen. De serie die van 1985 tot 1990 verscheen in 10 albums was de laatste reeks van de hand van Willy Vandersteen. Deze integraal heeft een cover van de hand van Dirk Stallaert en heeft weer een aardig dossier.

Deze tweede editie bevat de albums:
Deel 6: Onheil boven Damme
Deel 7: Strijd om Slot Loevestein
Deel 8: Verraad in Duindijke
Deel 9: De Nacht van de Satanszoon
Deel 10: De Wildeman van Gaasbeek

De Geuzen wordt realistischer

De vorige integrale was typisch Willy Vandersteen. De verhalen straalden een gevoel uit van avontuur maar ook van humor. Natuurlijk speelden ze in de door de stripmaker geliefde era van de 16de eeuw waarin de Lage Landen in opstand kwamen tegen Spanje. Toch was het voor de fan herkenbaar als typisch zijn werk.

Dat veranderde nu dus. Want de laatste magische elementen worden uit de albums gefilterd en de tekenstijl is nu gewoon realistisch. Met de kluizenaar Maldor lijkt er te worden valsgespeeld, ware het niet dat zijn paranormale uitspattingen vooral worden gevoed door kruiden, drankjes en andere esoterische snuisterijen.

De hoofdpersonen zijn nog steeds het koppeltje Hannes en Veerle die worden bijgestaan door de vrolijke krachtpatser Tamme.

In de albums reizen onze helden kriskras door de Lage Landen waar ze betrokken raken bij handelingen ten bate van de opstand of waarbij ze mysteries worden zoals in het album De Nacht van de Satanszoon. Uiteraard zijn veel personages weer voorzien van maskers en kappen, want dat is ook typerend voor den Willy.

Grens verleggen

Willy Vandersteen probeert duidelijk zijn grens te verleggen. Hoewel de verhalen een duidelijke structuur hebben, gaat hij hier verder. Er is veel geweld, er vallen doden en er komen regelmatig de nodige schedels langs die duidelijk bedoeld zijn om de lezer een lichte schrik aan te jagen. De schedels lijken geïnspireerd te zijn door het werk van de schilder Pieter Bruegel, net zoals eigenlijk wel meer scènes uit deze strips.

Het is duidelijk dat Vandersteen probeerde om niet alleen te vermaken maar ook om iets wezenlijks te zeggen. Alsof hij ruim 40 jaar strips heeft getekend om dit verhaal te kunnen maken. Er zit echt heel veel werk in en het is bij tijd en wijlen echt goed gemaakt drama.

Helaas kan de meester, ondanks de hulp van inkters Eugeen Goossens en de eerder dit jaar overleden Eric de Rop, niet verhullen dat het goed realistisch tekenen niet zijn sterke kant was.

Epiloog

Het is verleidelijk om een bepaalde symboliek aan de laatste pagina op te hangen. Zag Willy Vandersteen, als een soort David Bowie, zijn levenseinde naderen? Nee, het is natuurlijk typische Vandersteensiaanse meligheid. Vandersteen was indertijd al ernstig ziek, maar heeft volgens het dossier in zijn ziekbed nog gedacht aan een elfde album.

Het zou er niet meer van komen, want in augustus 1990 overleed hij. De Geuzen was de enige reeks die na zijn dood niet mocht worden verdergezet, en het zal de wakkere lezer ongetwijfeld niet ontgaan zijn waarom dat zo was.

Desalniettemin is het bijna onvermijdelijk dat je als lezer na het omslaan van de laatste pagina haast vanzelf wordt overvallen door een gevoel van melancholie. Het is het einde van een tijdperk.

Deze tweede integraal verscheen op 23 oktober 2025 en is te koop bij o.a. bol.com.

Beluister ook onze podcast over de eerste Geuzen.