Borderlands 4 review: meer van hetzelfde, maar in een naadloze open wereld (en dat is oké)

Wie looter shooter zegt, zegt wellicht in één adem Borderlands. De serie van Gearbox Software en 2K zag in 2009 het licht en kon het brede publiek al snel bekoren. Een unieke cell-shaded esthetiek, de eigenzinnige humor en vooral de slagzin ‘een baziljoen geweren’ cementeren zich dan al als de hoekstenen van de franchise. Nu, zestien jaar en vijf games later, komt Borderlands 4 op de markt, een release die met argusogen wordt gevolgd. Want het is een publiek geheim dat de serie een deel van zijn charme kwijt is. Interne strubbelingen, vernieuwingen die niet in de smaak vallen, de agressieve prijsstrategie van de uitgever… Evenveel redenen en excuses als het aantal wapens voor een gestaag verlies aan kwaliteit. Feit is dat een nieuwe Borderlands niet meer opgewacht wordt met ‘eindelijk’ maar wel met ‘is deze terug een goeie?’. Welk sentiment zegeviert voor de gloednieuwe Borderlands 4? Antwoord in deze review!

So, you want to hear a story, eh?

De formule van een Borderlands heeft zijn sporen al verdiend, en ook voor Borderlands 4 worden de grote lijnen behouden. Vier Vault Hunters, elk met hun eigen krachten en ambities, gebruiken elk wapen onder de zon om de mythische schat te bemachtigen die in de Vault (vandaar hun naam) verstopt zit. Deze keer vindt het hele avontuur plaats op de gloednieuwe planeet Kairos. Uiteraard zijn ze niet alleen en is er ook een mega-slechterik aanwezig om roet in het eten te gooien. BBEG van dienst heet deze keer The Timekeeper, een alomtegenwoordige en koelbloedige dictator die met zijn leger Synths zowat alles onder de zon controleert. Inclusief de Vault Hunters dus, die al snel de lokale Crimson Resistance vervoegen om niet meer onder juk van de Timekeeper te vallen en deze meteen ook een toontje lager te doen zingen. Simpel zal het niet zijn, want om toegang te hebben tot zijn basis, gaan zijn drie generaals eraan moeten. Generaals die uiteraard in de uithoeken van de uitgestrekte map van Kairos vertoeven. Hier is je voorwendsel, ga nu maar knallen.

Meer is er uiteindelijk niet nodig om een avontuur vol headshots en al evenveel onnozele guns te hebben. Borderlands blonk echter ooit ook uit met zijn verhaal, ook al moest je de toon en humor wel kunnen pruimen. Borderlands 2, met zijn iconische Handsome Jack als hoofdantagonist, heeft de lat natuurlijk hoog gelegd maar ook andere episodes zoals Tiny Tina’s Wonderlands en de spin-off Tales From the Borderlands wisten hoe memorabele momenten te maken. Borderlands 4 mist hierin ietwat het objectief. De storybeats zijn minder speciaal, de NPC’s en main villain ontbreken aan persoonlijkheid en de nieuwe, ietwat serieuzere toon van het geheel heeft moeite om geloofwaardig over te komen. De plottwist zie je ook van mijlenver aankomen en hier en daar oude bekenden sprenkelen is lang niet genoeg om het plot interessant te houden. De grote boosdoener is echter het tempo en ritme van vertellen. Veel dialogen slepen met de voeten en worden met de energie gebracht van een schooltoneel opgevoerd door het tweede leerjaar. Voor een spel waar je anders continu dopamine krijgt door de gevechten en loot, krijg je bijna whiplash van de verhaalmomenten. Je bent gelukkig altijd vrij om iets anders te gaan doen in de wijde wereld, maar als je benieuwd was naar het verhaal en hoe dit past in het grotere vertelplaatje van de franchise, ga je van een kale reis terugkomen.

En opnieuw, Borderlands is geen type spel dat een goed verhaal nodig heeft om leuk te zijn, maar als we het moeten vergelijken met pakweg de Diablo-serie, is het wel een stevige meerwaarde als het wel spannend is. Soelaas komt – net zoals in de vorige drie games – van de zijmissies. Het niveau varieert enorm, maar enkel missies steken er met kop en schouders bovenuit in hun pitch en uitwerking. Een diefstal die zich over meerdere missies uitsmeert, het vinden van een seriemoordenaar door zijn misselijkmakende logica te volgen alsof je in de film Seven zit… Avonturen die soms aangenamer te volgen zijn dan het hoofdverhaal. En de stemacteurs, die wellicht maar voor één sessie geboekt werden, geven daarin dan echt het beste van hunzelf.

Het blijven weliswaar uitzonderingen. Want voor elke zijmissie met een visie, heb je vijf random gegenereerde klusjes waar je tien whatevers moet gaan verzamelen en een colourswap elite moet gaan mollen. Eén zekerheid blijft wel overeind. Cl4p-Tr4p, de excentrieke robot en mascotte van de serie, is ook in Borderlands 4 aanwezig. Grappige anekdote, je kan onder de talrijke toegankelijkheidsopties eentje vinden om Claptrap – en enkel Claptrap – te muten. Dat is het soort humor waar we voor komen maar bij Borderlands 4 anders maar al te vaak ontbreekt.

Welkom op Kairos

De gloednieuwe wereld van Kairos biedt wel de optie om zich volledig los te rukken van de woestijn/dieselpunk-esthetiek gelinkt aan Pandora. Borderlands 4 grijpt die kans met beide handen, en poot een mix neer van futuristische gebouwen en wilde natuur. Een mooi contrast en tegelijk passend bij de oppermachtigheid van de Timekeeper die zijn domein en constructen kan en zal neerpoten waar hij ook maar wil. De cel-shaded stijl blijft wel behouden en samen met de technische hoogstandjes van Unreal Engine 5, zorgt het vaak wel voor mooie taferelen en vista’s. De omgevingen beperken zich echter niet enkel tot wat bovengronds ligt. Regelmatig ga je een ondergrondse basis of ruimteschip infiltreren, wat er niet alleen voor zorgt dat je eens je sniper zal moeten opruimen maar wat ook de nodige sfeerafwisseling biedt. En dankzij de rekenkracht van moderne machines is quasi heel de map naadloos aan elkaar verbonden. Een meer dan welkome vernieuwing in vergelijking met de gesegmenteerde levels uit vorige games en eentje die de gamplay-loop van Borderlands veel beter past.

De praal en vlotheid heeft wel een kost. Op PS5 ga je in Fidelity-mode een merkbaar verschil zien in de graphics, maar evenzeer in je framerate. Performance is daarom sterk aangeraden voor een stabiele 60FPS. En het is ook niet dat Borderlands 4 hierdoor plots een lelijk spel wordt. Op console draait het dus vlot, maar dat kan niet gezegd worden van de pc-versie. Zelf hebben we deze niet getest, maar als we concullega’s en de Steam-reviews mogen geloven, is dit weer een triest klassiek geval van slechte UE5-optimalisatie, ondanks de allesbehalve malse vereiste specificaties. Zelfs daarop draait het met moeite aan een vlotte 60FPS zonder hulp van framegen-opties. Dat CEO Randy Pitchford hierop reageert dat Borderlands 4 een “premiumgame voor premiumgamers” is, giet nog meer olie op het vuur. Om maar te zeggen dat als je Borderlands 4 nu wil spelen, je best voor de consoleversie gaat. Deze biedt in tegenstelling tot de pc-versie ook een splitscreen-modus aan, maar hier komen verder op terug. Pc-gamers, wacht gerust nog even op updates.

Waar de omgevingen van Borderlands 4 nog het meest in vernieuwen, is hun verticaliteit. Meer dan ooit tevoren maakt het spel gebruik van zijn vele torens en gestapelde verdiepen om arena en maps te creëren waar je werkelijk in drie dimensies moet denken. De gameplay reflecteert die keuze ook. Je kan op ongeveer alles klimmen en je krijgt van meet af aan nu een double jump en grappling hook. Niet veel later ga je zelf kunnen zweven, waardoor al die verticaliteit nu ook handig kan ingezet worden om je te verplaatsen. Een uitstekende verandering die, samen met de gevarieerde zij-content op de map, het avontuur fris en gevarieerd houdt doorheen de vele uren die je met Borderlands 4 kan spenderen.

Voel de gun… Wees één met de gun…

Van de veranderingen in gameplay is beweging wel de meest impactvolle. Het merendeel van de mechanics, zowel eigen aan shooter als de RPG light component van Borderlands, blijven onaangeroerd. Vooral veteranen van de serie zullen de andere kleine maar talrijke aanpassingen merken. Dingen zoals nieuwe wapenmerken en elementen, het feit dat je je actieskill kan modden, quests die je niet meer manueel moet inleveren, een automatisch junksysteem, item of the day dat je kan kopen zonder de winkel open te doen… De lijst is lang. Eén deel hiervan zorgt voor een verhoogde Quality of Life, de andere nodigen je dan weer uit om eens een nieuwe type build te gaan spelen. Samen zorgen ze zonder twijfel wel voor een betere ervaring en tillen ze Borderlands 4 naar moderne standaarden. Er is niets slechter gemaakt, zelfs niet per ongeluk.

Het grote pluspunt van de gameplay is ongetwijfeld de gunplay en feel. Zeker op PS5 (ja, we weten het, heiligschennis door een shooter met een controller te spelen) voelt het extra geweldig aan dankzij de adaptive triggers. Deze geven elke type geweer ook z’n eigen mechanische identiteit, wat echt bijdraagt tot immersie. Maar zelfs zonder dat is het heel bevredigend. De geluiden zijn fantastisch, de wapenstijlen onderscheiden zich goed van elkaar, headshots landen heeft goede feedback en de snelheid van de actie is net het perfecte tempo. In typische Borderlands-stijl kan je je wel al eens verliezen in de regenpartikels en effecten, maar achteraf heel het veld zo dood als een pier treffen, maakt het dan weer helemaal goed.

Wat misschien even wennen zal zijn, is de grote focus op het betere knalwerk. Het klinkt misschien paradoxaal, maar Borderlands heeft altijd al een kritisch kantelpunt gehad waar je actie, skill en één overdreven krachtig legendary wapen eigenlijk voldoende zijn om het hele scherm te mollen. De oorzaak hiervoor is te zoeken bij de vier klasses. Hun vaardigheden zijn oké, maar gedragen zich veelal als speciale granaten. Ze spawnen minions of elementen, maar vaak duw je eens op de knop en geniet je van het vuurwerk, ongeacht wie van de vier personages en drie subklasses je kiest. Ze helpen dus eventjes, maar zijn lang niet genoeg om alles eigenhandig uit te schakelen. De echte oorzaak is vooral de skills die iets te passief zijn. Zelden vind je iets substantiëler dan verhoogde percentages en als er zijn, zitten ze ofwel laat in de skilltree of hangt hier ook een malus aan vast. Resultaat: je gaat echt moeten leren mikken deze Borderlands. De klasses zijn alleszins nog fun om te spelen, maar er is niets of niemand die echt busted wordt naarmate het spel vordert, en dat is toch eigenlijk ook een deel van de fun.

Je merkt die wil om wat meer “skill-based” te zijn ook in de gevechten en de moeilijkheid. Ook al is er niets onoverkomelijk, kan je toch wel aanzienlijk vaker sterven in Borderlands 4 dan vroeger. De nieuwe gameplay met double jumps en dodges geven bazen de vrijheid om wat mmo-achtige aanvalspatronen in hun arsenaal te steken, terwijl de toevoeging van een toegewijd healing item je nog iets extra geeft om te managen in de al hectische gevechten. Je moet er iedere keer net dat tikkeltje meer je hoofd erbij houden. Vijandelijke AI is ook ietsje aggresiever met aanvallen in je flank en granaten, al zijn ze voor de rest vrij rechttoe rechtaan qua intelligentie. De bugs die hier soms door ontstaan, zijn zelden meer dan een welgekomen adempauze. Mocht het toch allemaal teveel zijn, kan je gelukkig altijd je level opkrikken met zij-missies en in extremis kan je ook gewoon de moeilijkheid aanpassen. En loot farmen is uiteindelijk toch waar het om draait, dus dat steekt nooit tegen.

Borderlands 4 met 4

Knallen en farmen is in Borderlands 4 de facto al leuker gezien de naadloze wereld. Er is overal op de map wel iets te doen of te bevechten, en je hoeft dus ook nooit te fast travelen om een missie weer in te dienen en al die rommel. Fast travel is er, maar ook dat is een leuke zij-activiteit om vrij te spelen. De klassieke open wereld-formule dus. Maar weet je wat nog leuker is dan dat? Het met vrienden ervaren uiteraard!

Ook Borderlands 4 houdt vast aan zijn coöp-roots. Met vier Vault Hunters spreekt het voor zich dat je online ook met evenveel op stap kan gaan. Er is ook crossplay tussen alle platformen, al zal je hiervoor een Shift-account moeten aanmaken. Daarna zijn er geen limieten meer. Je kan met vrienden privé spelen of matchmaken met wildvreemden. Dat kan ook te allen tijde in het verhaal van de eerste speler en de levels van vijanden scalen vanzelf als het verschil te groot is. Gezien de open wereld kan je nu ook altijd instant naar elkaar fast travelen, dus als ieder zijn kant wil uitgaan om dan bazen te farmen, kan dat. Loot is nu standaard uniek voor elke speler, al kan je ook ruilen en voor elkaar droppen indien nodig. Het hele online coöp-gebeuren werkt echt tiptop.

Op console kan je zoals eerder gezegd ook split screen spelen. In BL3 kan dit maar met twee, maar in ruil daarvoor zakt de framerate niet naar 30FPS. Je kan dan kiezen om horizontaal of verticaal te splitten. In tegenstelling tot online coop zien we hier wel wat problemen, vooral in de UI-afdeling. Deze is sowieso al niet de meest handige op console door de virtuele muisbesturing en storend tabbladen-design, maar in split screen lijkt het spel zich zwaar te verslikken in de resolutieverandering. Sommige vakken aanklikken blijkt dan onmogelijk en de tekst in je inventory is plots zo klein dat het eenvoudiger is om je wapens op de grond te gooien en de on-screen vergelijker te gebruiken. Die worsteling met de UI kan je enigszins tegenwerken door slim te junken met shortcuts maar desalniettemin blijft het een stevig minpunt. Voorzie voor couch coöp ook een grote televisie, want de optie om de FOV aan te passen is helaas niet beschikbaar in de opties. Nu, ondanks dit blijft het leuk om samen op één scherm te spelen en ook lovenswaardig dat Gearbox Software split screen überhaupt blijft ondersteunen.

Het einde na het einde

Of het nu alleen of met meerderen is, je kan je met Borderlands 4 ettelijke uren bezighouden. Het verhaal alleen uitspelen neemt zo een 25 uur in beslag als je op normal speelt. Wil je ook alle zijmissies doen, dan mag je dat verdubbelen en wil je echt 100% van het spel volbrengen, mag je dat gerust maal drie doen. Endgame doet daar nog een laagje bovenop met nieuwe missies en een modus om bazen te herspelen als challenge. Voeg daar aan toe dat je kan herspelen met andere personages, al dan niet met andere builds, en Borderlands 4 houdt je zoet tot ver voorbij het einde van het jaar. Er zijn ook al DLC’s gepland, dus aan content is en zal er echt geen gebrek zijn.

De uitgebreide levensduur berust echter volledig op je drang naar nieuw, wat eigenlijk in Borderlands 4 niet veel meer is dan vernieuwde open wereld en bijhorende movement. Alle positieve aspecten (en soms meer) vind je terug in de vorige titels in de reeks die je nu voor een fractie van de prijs op de kop kan tikken. De formule is eentje die werkt en zal blijven werken, maar het is niet Borderlands 4 die de serie op zijn grondvesten zal doen daveren, laat staan weer in de spotlight zal zetten. Want al je nieuw bent in de hele reeks, blijft Borderlands 2 toch de gouden standaard.

Dus, is deze Borderlands 4 terug een goeie? Ja, maar zonder meer. Het is fijn om weer te knallen en tonnen wapens te verzamelen, met of zonder vrienden. En uiteraard zijn de betere graphics en naadloze open wereld een ferme verbetering ten opzichte van vroeger. Mis je iets als je deze uitstelt tot er korting op komt? Ook niet. En wat ons betreft, is dat al meer dan oké voor een nieuwe Borderlands.

Borderlands 4 is o.a. te koop bij bol.com

Nog niet uitgelezen? Goed, wij zijn niet uitverteld!

• Lost Soul Aside review: waar is de ziel?
• Hell is Us review: atmosferische puzzeltopper met een soulslike kantje
• The Darkest Files review: diepgaand en duister maar te kort juridisch puzzelspel
• Indiana Jones and the Great Circle: The Order of Giants review – leuke zijmissie
• Is This Seat Taken? review – chille plaatsbepaler