Queen of Myth and Monsters review: jammerlijk snel

Met Queen of Myth and Monsters gaat het verhaal van Isolde en Adrian verder. Toen we hen achterlieten in King of Battle and Blood had Isolde net een wereldveranderende ontdekking gedaan, nadat ze eindelijk toegegeven had aan haar liefde voor Adrian. Wat doet ze met haar nieuwe kennis en hoe zit het met die gemene heks Ravenna?

Het verhaal vervolgt

Isolde heeft resoluut voor haar liefde voor Adrian gekozen, nadat ze ontdekt heeft dat ze de reïncarnatie is van zijn langverloren liefde, Yesenia, een heks die onbedoeld zorgde voor de dood van vele heksen in het land. Na de gebeurtenissen van het vorige boek, met onder andere de dood van haar vader nadat die zijn troon belangrijker vond dan het leven van zijn dochter, heeft Isolde het moeilijk met voor zichzelf te beslissen wat goed en kwaad nu juist betekent. Wanneer Adrian dan ook nog eens meer en meer onder de kracht van de godin Dis lijkt te bezwijken, en het blijkt dat ze niemand rond zich nog kan vertrouwen, kan ze enkel nog beslissen om voor zichzelf te kiezen, keer op keer.

Het is de start van een ontdekkingstocht in haar eigen ziel, gedachten en herinneringen. Elk klein stukje van Yesenia’s leven dat tevoorschijn springt in de vorm van visioenen geeft haar een blik op hoe de wereld én Adrian geworden zijn wie ze zijn. Wat als de heks Ravenna het toch niet helemaal bij het verkeerde eind had?

Opmerking van de auteur

Een review beginnen bij de allerlaatste bladzijden, het is vreemd. Maar de opmerking van de auteur heeft in dit geval wel een deel van mijn frustraties bij dit boek kunnen temperen. Waar het eerst moeilijk was om m’n gedachten over dit verhaal te ordenen, kan ik nu begrip opbrengen voor de chaos in het boek. Scarlett St. Clair schreef Queen of Myth and Monsters in vier weken. Jammer genoeg voel je doorheen het boek enorm hard dat ze er zo weinig tijd voor had. De reden waarom staat er niet bij, maar dat St. Clair nog een hele hoop andere succesvolle reeksen heeft waar ze voor bleef schrijven, gaat er misschien wel een deel van zijn. Het is moeilijk om elke wereld en elk personage nog helemaal tot zijn recht te laten komen wanneer je er zo velen in je hoofd wonen hebt. Dat werelden of inwonenden dan ook op elkaar beginnen lijken (Koning Adrian begint wel heel hard op Hades te lijken) is niet te vermijden.

Ook hielp het om op papier te lezen dat haar personages allemaal bewust morally grey zijn geschreven. Waar ik het het hele verhaal lang moeilijk mee had, was hoe unlikable Isolde en Adrian met momenten konden zijn, maar om nu dan te lezen dat ze ook gewoon zo bedoeld zijn, helpt bij het begrijpen van hun verhaallijn.

Jammer genoeg blijft het een boek waar ik van denk dat er zoveel meer had kunnen in zitten. Mocht de auteur zichzelf niet beperkt hebben tot 284 pagina’s, hadden veel van de probleempunten vermeden kunnen worden. Deze wereld – ondanks dat het boek absoluut aan het erotica-genre toebehoort – heeft alles wat een high fantasy-wereld zoals die van A Court of Thorns and Roses, From Blood and Ash of The Serpent and the Wings of Night heeft, met de bijbehorende lore, worldbuilding en intriges. Maar doordat het verhaal beperkt wordt tot een pagina-aantal dat hoort bij erotica, komt de wereld niet tot zijn recht. Plotpunten razen voorbij, personages accepteren alles binnen enkele pagina’s en de twee love interests hebben geen kans om te groeien. Wanneer elk gevecht tussen de twee (en dat zijn er velen) eindigt in vijf pagina’s aan seks, begin je al snel een saai patroon te ontwikkelen waarvan je als lezer toch weet dat het om de paar hoofdstukken weer opgelost zal zijn.

Ik bleef echter lezen, want ik blijf wel houden van de wereld en het verhaal achter het verhaal: de vrouwen wiens kracht als gevaarlijk werd bestempeld en daarom werd uitgedoofd, vrouwen die daardoor minder over zichzelf te zeggen kregen en enkel nog een stem hadden als ze getrouwd waren met een machtige man… Het is een weerspiegeling van een te nabije mogelijke toekomst. Maar die boodschap gaat verloren elke keer wanneer Isolde probeert te helen van haar trauma door onder de lakens te duiken met Adrian. Het doet teniet aan de kracht die ze in zichzelf probeert te vinden, en vertelt de lezer voornamelijk dat ze niets is zonder die sterke man.

Conclusie

Ondanks de mindere punten hierboven, blijf ik wel nog steeds van deze wereld genieten. Ik blijf ook benieuwd waar het verhaal ons naartoe zal brengen. Zal Isolde weer naar Lara terugkeren? Zullen de heksen terugkeren en weer hun ereplaats mogen innemen? Wat met de godinnen die meer en meer macht krijgen op aarde? Vele vragen, waar ik wel nog steeds graag een antwoord op wil. Boek drie staat gepland voor volgend jaar, volgens Goodreads, dus ik hou mijn ogen al open.

Queen of Myth and Monsters is te koop bij onder andere bol.com.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.