GODZILLA

1
75%
75%
EPIC

Godzilla is een epische, legendarische en glorieuze ode aan de monsterfilm, maar helaas ook niet perfect. De film levert dan wel een meer dan waardige representatie van de monstergod, maar naast de monsters en Bryan Cranston loopt alles toch wat stroever. Maar dat zijn pietluttige details in het kielzog van de prehistorische god. In mijn dvd-kast zal hij alvast niet ontbreken. Een must-see voor de liefhebbers en véél beter dan dat misbaksel uit 1998

  • Verwachting
    6
  • Net na de film
    8,5
  • Terugblikkend
    7
  • Godzilla
    9

We knew the world would not be the same. A few people cried; most people were silent. I remembered the line from the Hindu scripture, the Bhagavad Gita; Vishnu takes on his multi-armed form and says, “Now I am become Death, the destroyer of worlds.” J. Robert Oppenheimer

Een legende, terug van weggeweest. The Ancient One. Kaiju der Kaiju’s. Uit de diepste en duisterste uithoek van vergeten films, zien we nu een verdiende wederopstanding. Wie anders dan GODZILLA, King of Monsters?  Inderdaad, wat begon als een synoniem voor het gebruik van de atoombom in 1954, is wederom nieuw leven ingeblazen. We vergeten even de semi-T-rex-leguaan-zilla die we over ons heen kregen in 1998 Godzilla, die eigenlijk niet veel meer was dan een mutantje. Neen, deze Godzilla is the real thing. Ouder dan de dinosaurussen en zich voedend met radioactieve straling. Het alfa roofdier. Méér God in die Zilla, zoals het hoort. Mijn Kaiju-minnend hart slaakt een ROAR van blijdschap.

 

Godzilla

 

Velen zijn het erover eens. De vorige film was weliswaar amusant, maar Godzilla zelf werd helaas verbasterd tot een Hollywoodversie, die bijna niets meer te maken had met het originele idee achter het monster. Sterker nog, hij bleek zowaar een vrouwtje te zijn! Zelfs mijn ergste vijanden wens ik zo’n Conchita Wurst behandeling niet toe. Dat kon dus zeker beter, moet Gareth Edwards gedacht hebben. De Zilla verdient meer dan dit. In de huidige adaptatie van de monstergod waakt hij erover dat Godzilla zo trouw mogelijk wordt weergegeven op ons scherm. En verdammt, deze Godzilla ziet er briljant uit. Hij leunt erg dicht aan bij de originele ‘man in het pak’ Godzilla, maar beweegt en ziet er nu echt uit als een echt natuurlijk fenomeen. Geïnspireerd op de manier waarop een beer en krokodil bewegen, maar eveneens op en top sauriër. Domineert telkens wanneer die in beeld komt. Duidelijk erg veel tijd, bloed, zweet, kwijl en tranen ingestoken. Eat your heart out, Pacific Rim.

Godzilla

Godzilla mag dan nog zo awesome zijn, ook hij kan niet zonder een degelijk goed script. Nu, het script heeft alle elementen van een monster mash film.  We zien hoe Bryan Cranston zijn vrouw verliest door een bizarre aardbeving in Japan en hoe deze aardbeving een obsessie wordt voor de man. De waarheid blijkt nog verschrikkelijker dan gedacht, want die aardbeving bleek zowaar een MUTO-hatchling, een soort EMP-genererend big ass parasietspin, te zijn, die zich voedt met kernenergie tot ie volwassen is 15 jaar later en aldus amok maakt in onze mooie samenleving. Vervolgens zien we hoe de mensheid als een bende sukkelaars tekeer gaat tegen deze profeet der destructie. Zo blijven ze doorheen de film volharden in het gebruik van kernwapens, elektronische apparaten en vliegtuigen, terwijl dat beest continu EMP golven uitstuurt en de kernwapens opeet(!). Iets met een ezel en een steen. Maar niet getreurd! Moeder Natuur staat nog steeds voor ons klaar! Enter Godzilla, die op een uiterst epische manier gestalte geeft aan deze ware Clash of the Titans. Ken Watanabe staat erbij en kijkt ernaar, terwijl hij de ene oneliner na de andere afvuurt. Mooi zo. Jammerlijk genoeg wil de film tegelijk wel teveel stilstaan bij de menselijke personages. Bryan Cranston acteert dan wel de pannen van het dak, maar verdwijnt helaas al snel. Zijn paranoïde, heartbroken vaderfiguur had nochtans zeker wat langer in de film mogen zitten, als een soort bezeten Kapitein Ahab voor mijn part. Het kan aan Bryan Cranston liggen, maar zijn personage was gewoon het personage waar ik het meeste diepgang in voelde. Het overgrote deel van de film zitten we dan helaas opgezadeld met good guy soldaat Aaron Taylor-Johnson (Kick-Ass voor de vrienden) en diens gezin, die -zelfs met alle goede wil ter wereld- niet echt geloofwaardig  overkomt als luitenant die net terug is uit Afghanistan. Na de eerste verschijning van Godzilla, was ik zijn baby oogjes al beu.

 

Godzilla

De film lijkt ook wat de dupe van diens eigen structuur en opbouw. Wanneer Godzilla, na ongeveer een half uur, voor het eerst in beeld komt, is dat een geweldige climax van een crescendo dat vanaf minuut één startte. (Dat geweldig moment met de flares!) En net op dat moment, wijkt de film weer af naar de menselijke personages, zien we de mensheid wéér sukkelen met echt basis militaire tactieken en duurt het EEUWEN eer we Godzilla terug in al diens magnifieke glorie kunnen aanschouwen. Hierdoor bestempel je het volgende deel van de film als eerder saai. Een jammerlijke en negatieve emotie in dergelijke films. Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd op het einde, wanneer Godzilla onvermijdelijk en uiterst bruut komaf maakt met de MUTO’s in een furie van tanden, klauwen en blauw, radioactief vuur. ARE YOU NOT ENTERTAINED?

Godzilla

 

Share.

About Author

Avatar

Navigator Games & Kijken. Overwinnaar Pokémon Championship 2000. Droomt uitsluitend in epische bliksemzwaardgevechten. Trust in Nic Cage. NNID: Sjmille

Reacties