Goodbye June review: intiem debuut

Heb je stilaan een hekel aan zeemzoete kerstfilms met een mooi einde? Het regiedebuut van Kate Winslet, Goodbye June, heeft dat zeker niet, maar is wel gemaakt met de warmte die het onderwerp en de tijd van het jaar verdienen.

Confrontatie

De eindejaarsperiode is een tijd van gezelligheid, samenhorigheid en mooie herinneringen. Of dat is toch het beeld dat we tegenwoordig steeds vroeger in het najaar te zien krijgen. Helaas worden ook veel mensen in die periode geconfronteerd met pijn en verdriet, door eenzaamheid, armoede, ziekte, of omdat ze iemand missen. Ook de familie van June (Helen Mirren) staat daar weldra voor. Een paar weken voor Kerstmis krijgen zij te horen dat haar kanker uitgezaaid is en haar darm blokkeert. De zorgverleners kunnen niks meer doen. De drukke levens van haar vier kinderen komen plots tot stilstand. Hun hoofddoel is nu het June gemakkelijk maken en elkaar niet het hoofd inslaan.

Een meegaande bende is het namelijk niet, en die karakters botsen. Jongste zus Molly (Andrea Riseborough) heeft vier kinderen en een hopeloze man (Stephen Merchant). Ze wil hen zo gezond mogelijk opvoeden, maar daar kruipt veel tijd en moeite in. Ze voelt zich bedreigd door middelste zus Julia (Kate Winslet), die een succesvolle carrière, toegewijde man en twee rustige kinderen heeft. Zij is een pak verantwoordelijker dan oudste zus Helen (Toni Collette), die in Duitsland een spirituele lifecoach is en op 40+ een eerste kind verwacht. Tussen dat vrouwelijk geweld in zitten de jongste telg Connor (Johhny Flynn), emotioneel kwetsbaar door mentale problemen, en vader Bernard (Timothy Spall), een brompot die moeilijk te been is. Ze worden tijdens die laatste weken wel bijgestaan door verpleegkundige Angeli (Fisayo Akinade, Heartstopper).

Invulling

Al gauw weet je welk soort film dit zal zijn. Deze chaotische bende zal gaandeweg hun meningsverschillen aan de kant moeten zetten om er te zijn voor hun moeder en elkaar. Net zoals bij de traditionele, positieve kerstfilm. Maar het is de invulling die van Goodbye June een memorabele film maakt. In het begin is de film nogal overweldigend. De personages zijn dan nog heel archetypisch en extreem. Vooral Molly is eerst bloedirritant, een bulldozer die met weinigen rekening houdt. Ook Bernard is vooral een roeptoeter zonder schijnbaar EQ, en Connor wel heel angstig. Dat past op zich wel bij wat de personages doormaken, maar is als binnenkomer niet bepaald aangenaam om te bekijken.

Gelukkig komt daarna de rust en is er tijd voor nuance. Ook al zijn niet alle personages qua karakter even herkenbaar, hun dynamieken zijn dat wel. Zussen die elkaar eigenlijk benijden om wat zij hebben maar niet beseffen dat ze ook moeilijkheden hebben, de jongste broer die zich alles erg aantrekt, de zus bij wie alles terechtkomt en degene met het schuldgevoel — iedereen die al een zorgnoodgeval meemaakte, zal er wel iets in vinden. Grote en kleine emoties, ze komen allemaal aan bod.

Gezinsaangelegenheid

Scenarist Joe Anders schreef Goodbye June na de dood van zijn oma aan moeders kant; de moeder van Kate Winslet. Deze film is dus ook letterlijk een gezinsaangelegenheid, want Winslet kruipt hier voor het eerst in de regisseursstoel. Aan het script merk je dat ze zo’n afscheid zelf meemaakten, door het respect en de tederheid waarmee alles behandeld wordt. Enkele kleine momenten blijven bij als je zelf in die schoenen stond. De pijnpomp die meestal de laatste fase aankondigt, Winslets Julia die probeert te beschrijven hoe dat wachten op de dood voelt — onwezenlijk en tegelijk ga je er toch ook weer doorheen, en vooral het afscheid zelf, dat me zonder meer in tranen deed uitbarsten. Herkenbaar, ja.

Als regiedebuut is dit mooi werk van Winslet. Goodbye June voelt heel vaak aan als een kleine indiefilm, ondanks dat Netflix de verdeler is. Ze gebruikt een paar ongewone camerastandpunten die het perspectief soms letterlijk veranderen en ook veel close-ups met een draagbare camera, die je nog dichter bij het gebeuren brengen. Ook de visuele stijl en muziek zijn niet schreeuwerig of overdreven klef, maar eerder teruggehouden.

Daarnaast maakte Winslet zich het niet per se gemakkelijk. De film heeft een grote cast vol kleppers, maar ook een aantal kinderen. Hoe goed die jonge acteurs zijn, is wel opvallend en een tegengif voor het aloude Hollywoodgezegde dat je nooit met kinderen en dieren mag werken. Ook het feit dat Winslet zelf meespeelt, is een bijkomende moeilijkheid. Toch levert ze, samen met Helen Mirren, opnieuw de pakkendste vertolking van de film af. Mirren brak voor Winslet zelfs haar enige acteerregel: geen personages met dementie of kanker. Ze acteert heel ingetogen, maar met een vastberadenheid die het kwetsbare personage kracht bijzet.

Valse noten zijn er sowieso niet met zulke acteurs. Ook relatieve nieuwkomer Fisayo Akinade laat een indruk na als de empathische verpleegkundige. Samen geeft de cast het verhaal nog een extra geloofwaardige laag. Als je het kan opbrengen in deze periode, is Goodbye June een goede herinnering aan wat echt belangrijk is aan de feestdagen. Niet het feestgedruis, maar iemand hebben die je graag ziet wanneer het allemaal voorbij is. Ook al is afscheid nemen ontzettend zwaar, eigenlijk is een mooi afscheid en het gemis erna het mooiste wat je dan nog aan iemand kan geven.

Goodbye June is nu te zien op Netflix.