Dit voorjaar verraste Apple TV+ ons met Widow’s Bay. Deze nieuwe reeks over een stadje op een eiland in New England kreeg snel lovende kritieken en een tweede seizoen werd dan ook reeds besteld. Tijd om ook eens ons licht op Widow’s Bay te werpen.
Welkom in Widow’s Bay, een klein stadje op een klein eiland, enkele kilometers verwijderd van de kustlijn van New England. In het stadje zelf gebeurt niet al te veel (er is zelfs geen wifi of mobiel netwerk!) en daar wil de burgemeester, Tom Loftis, iets aan doen. Zijn grootste doel is om toerisme richting het stad aan te wakkeren. Hij wil dus enkele journalisten van het vasteland paaien om zo reclame te maken voor het stadje. Alleen zijn de meeste eilandbewoners het daar niet mee eens, want zij denken dat er een vloek rust op het stadje. De geschiedenis ervan is inderdaad wel gekenmerkt door enkele tragedies, maar de burgemeester zelf is eerder sceptisch.

Het mysterie drijft de reeks
Zo een vaart neemt het hier niet, al zoekt de reeks zeker wel de grens op tussen horror en comedy.
Als kijker ben je snel mee met de stadsbewoners en is vooral de vraag hoelang de burgemeester kan volhouden dat alles oké is. Vaak zijn voor Widow’s Bay parallellen getrokken met Jaws, waarin de burgemeester ook weigerde om actie te ondernemen om de mensen te beschermen, om de toeristische economie te beschermen. Zo een vaart neemt het hier niet, al zoekt de reeks zeker wel de grens op tussen horror en comedy.
Widow’s Bay begint met afleveringen waarin elke aflevering een andere typische horror-premise met zich meedraagt. Zo krijgen we onheilspellende mist, een bespookt hotel, heksen, voodoo en nog veel meer. Initieel lijken de afleveringen een beetje op zichzelf te staan, maar vanaf de vierde begint alles toch meer samen te hangen en krijgen ook de eerdere afleveringen een plaats hierin.
De horrorelementen en setting in New England doen heel sterk denken aan het werk van Stephen King. Ook in 2025 kwam er een geweldig eerbetoon aan het werk van de horrorlegende via de film Weapons. Ook deze keer is dat het geval. Zo lijkt de mistige aflevering zeker een eerbetoon aan The Mist of de hotelaflevering aan The Shining (met zelfs een vleugje It). King gaf zelf op zijn sociale media al aan een grote fan te zijn van de reeks.
Een reeks die is opgebouwd rond een mysterie valt of staat natuurlijk met de onthulling van dit mysterie. Ik ga jullie alvast geruststellen: het mysterie wordt opgelost in dit seizoen! Er is dan wel een tweede seizoen besteld, maar de verhaallijn hiervan, die ook in de finale wordt opgezet, staat los van dit mysterie. Met in totaal een 10 afleveringen slaagt Widow’s Bay erin om je eerst voldoende te laten baden in het mysterie om het dan mondjesmaat op te laten klaren.

Horror met een komedie-regie
Widow’s Bay is gemaakt door Katie Dippold. Hiervoor kennen we haar vooral als schrijver van, houd je goed vast, Parks and Recreation. Ook al is dit een heel ander genre, haar ervaring met het schrijven aan een komische reeks komt mee naar boven. De helft van de reeks werd door Hiro Murai geregisseerd, die vooral veel afleveringen van Atlanta gemaakt heeft. De overige afleveringen werden geregisseerd door Ti West (X-trilogie), Sam Donovan en Andrew DeYoung (Friendship). Allemaal niet de minsten, dus het vakmanschap is echt wel te zien.
Hiervoor kennen we haar vooral als schrijver van, houd je goed vast, Parks and Recreation. Ook al is dit een heel ander genre, haar ervaring met het schrijven aan een komische reeks, komt mee naar boven.
De hoofdrol van burgemeester Tom Loftis gaat naar Matthew Rhys (The Americans). Hij speelt zijn rol met een overtuigde naïeve zelfzekerheid die ongelooflijk charmant werkt. In zijn knullige onbekwaamheid zit een vleugje humor die je niet hardop doet lachen. Maar toch maakt dit alles net een tikkeltje luchtiger. En net dat is wat Widow’s Bay zo ontwapenend maakt. Zeker als we naderhand meer over het verleden van Loftis te weten komen, is hij echt wel het hart van de reeks.
Verder bestaat de hoofdcast ook nog uit Kate O’Flynn (Bridget Jones’s Baby), die Patricia speelt. Haar personage voelt eerst ook nogal eendimensionaal aan, maar al snel krijgt ze meer diepgang. Ze is immers nogal sociaal ongemakkelijk en de meeste vrouwen van haar leeftijd kijken op haar neer omdat ze denken dat ze liegt over het feit dat ze als tiener ook het doelwit was van de seriemoordenaar ‘The Boogeyman’ die destijds het eilandje teisterde.
Als derde grote rol hebben we Stephen Root (Barry) als Wyck Crawford. Hij is uitgesproken overtuigd van het bovennatuurlijke karakter en de geschiedenis van het stadje. Hierdoor botst het initieel natuurlijk heel hard met Tom Loftis, maar naarmate de reeks vordert, vinden ze elkaar uiteraard.

Deze 3 hoofdrollen bewandelen perfect de lijn tussen diepgaand personage en comic relief, al leunt het naar het einde toe meer en meer naar het diepgaande toe. Het is vooral deze acteerstijl die ervoor gezorgd heeft dat Widow’s Bay bij de Emmy’s genomineerd is in de ‘comedy series’-categorieën. En het is niet één keer genomineerd. Maar liefst 19 keer is Widow’s Bay genomineerd voor de naderende Emmy’s.
Apple TV+ heeft al meermaals aangetoond dat ze tegenwoordig het platform zijn voor series. Hun streamingsdienst heeft een beperkte catalogus, maar kwaliteit staat boven de kwantiteit. Vergelijk het met het imago dat HBO had tussen 2000 en 2020. Widow’s Bay mag gerust mee in de toppers van Apple TV+ komen te staan.
En wij? Wij willen gewoon meer zien van dat kleine eiland voor de kust van New England.
Het eerste seizoen kan je alvast integraal streamen op Apple TV+!
Griezelen in een verteerbaar jasje
Griezelen in een verteerbaar jasjeRaak
- De eerbetonen aan Stephen King en andere groten
- De licht komische vertolkingen binnen de grimmige sfeer
- Afgerond eerste seizoen
Braak
- Eerste paar afleveringen voelen heel episodisch aan met minder samenhang