One Night Only review: van twee walletjes

Tussen alle actieblockbusters door krijgen we in deze drukke cinemazomer ook nog een nieuwe romantische komedie voorgeschoteld! One Night Only is daarbij wel een ietwat vreemde eend in de bijt, die we ondanks logistieke of ideologische vragen uiteindelijk wel konden smaken.

Sex Purge

Over de opzet van One Night Only had je misschien al gehoord. Het internet maakte zich al jolig over de “sex Purge”-film, vernoemd naar de horrorfranchise The Purge. Daarin wordt alle geweld, ook moord, twaalf uur legaal. In de nieuwe film van Will Gluck (die hoge ogen scoorde met Anyone But You) is voorhuwelijkse seks nu verboden in de VS. Dat betekent dat alleen getrouwde stellen nog seks mogen hebben. Alle anderen, dus singles en niet-getrouwde stellen, krijgen één nacht per jaar een uitzondering om met iemand naar bed te gaan, zij het nu je lief of een vreemde. En verplicht met voorbehoedsmiddelen.

Tijdens die nacht volgen we Allie (Monica Barabaro, Top Gun: Maverick, A Complete Unknown) en Owen (Callum Turner, Fantastic Beasts, Eternity) in New York. Zij is een romantische single die hoopt op echte verbinding. Hij heeft een vriendin die aan het begin van De Avond prompt aankondigt dat ze graag met een buurman het bed induikt. Beiden gaan dus de zoektocht aan, maar lopen al snel elkaar (letterlijk) tegen het lijf. Na een slechte eerste indruk worden zij alvast geen match. Toch blijven ze elkaar daarna tegenkomen en moeten ze elkaar zelfs saboteren om zelf te zegevieren…

Biosensor

Laten we dan beginnen met die speciale verhaalomkadering. Je krijgt eigenlijk van in het begin al redelijk wat ontstaansinfo mee. ‘De wet’ werd drie jaar ervoor ingevoerd door het Amerikaanse Congres om seks weer te herleiden naar “waar het de juiste betekenis heeft”: in het huwelijk. Rechtse politici bejubelen zichzelf omdat het aantal tienerzwangerschappen en soa’s is gedaald. In dit VS is het nu een eer om een incel te zijn (een ongewild single man die de schuld daarvan bij vrouwen en de maatschappij legt). Yikes.

Een opvallend detail wel: vooral hetero’s lijken last te hebben van de wet. Allie’s queer huisgenote Arya (Quintessa Swindell) zegt dat zij “heterowetten al omzeilen sinds de Bijbelse tijden”. Dat brengt ons dan bij de praktische regeling van de wet. Hoe wordt die precies gecontroleerd en afgedwongen? In de film kreeg elke niet-getrouwde een biosensor ingeplant die één nacht op groen komt. Die meet hormonen zoals dopamine, serotonine en testosteron, die stijgen bij seks. Oké, die waarden worden gemeten en mogen in combinatie een bepaalde drempelwaarde wellicht niet overschrijden. Maar hoe controleert de overheid of je een condoom gebruikt?

Verzet

Los van het praktische is er ook nog het ideologische. Zijn er dan geen protesten overal te lande tegen die beknotting, vraag je je dan af? Blijkbaar niet echt. In het straatbeeld van New York duiken wel ‘repeal’-drukwerk en ‘fuck de wet’-graffiti op, en veel personages beklagen zich hun situatie natuurlijk wel. Allie gaat ook in discussie met een politieagente die de wet mee handhaaft. Haar antwoord op waarom ze zomaar bevelen volgt is simpel: “Mijn pensioen.” Tja. Zou zo’n conservatieve regering trouwens ook geen verbod uitvaardigen op niet-heteroseksualiteit? De LGBTQ+-gemeenschap zou er volgens mij lang voor de single hetero’s moeten aan geloven, als je de huidige Verenigde Staten bekijkt.

Door de absurditeit van de premisse is het wel duidelijk dat de makers een loopje nemen met de conservatieve beweging. Maar toch aanvaardt iedereen in One Night Only voorlopig dat dit hun lot is en ze er weinig aan kunnen veranderen. Dat schetst een grimmig beeld van de maatschappij van vandaag, vooral in Amerika. Want dat een regering-Trump of -Vance dit zou doen en ermee wegkomen, lijkt zeker niet absurd meer. In dat opzicht houdt deze film het land een spiegel voor, net zoals The Drama eerder dit jaar.

Daarnaast lijkt deze dystopie ook wel commentaar op de moderne datingwereld. Ga tijdens zo’n nacht waarin alles kan en mag maar eens op zoek naar iemand. Kies je eender wie of wacht je toch op iemand echt, zoals Allie? Er is keuze te over, en dan haak je al vaak heel (of te) snel af. Klinkt niet onherkenbaar in tijden van datingapps. Ook onze wereld is al grotendeels afgestemd op koppels; One Night Only gaat gewoon nog een stukje verder.

Maar tegelijk is het concept van een romcom en deze achtergrond wel tegenstrijdig. Als je romantisch ingesteld bent, wil je misschien niet na 12 uur al het bed induiken. Maar als je een jaar wacht of zelfs na enkele maanden trouwt omdat je iemand echt ziet zitten, geef je de overheid dan eigenlijk gelijk? In dat opzicht eten de makers wat van twee walletjes en is de film niet helemaal sekspositief. Misschien had dit wereldbeeld beter gepast bij een romantisch drama of een thriller, of hadden onze hoofdpersonages beter een zoektocht begonnen om het systeem te misleiden of omzeilen.

Amusant

One Night Only is dus zeker voer voor discussie, maar die vragen rijzen pas na de credits. Ook al lijkt het misschien niet zo, ik had het 100 minuten heel erg naar mijn zin. Terwijl Anyone But You te veel vasthield aan vaste stramienen, moet het scenario van Travis Braun (en herwerkingen van Will Gluck) door de premisse alleen al wat nieuwe wegen inslaan. Allie en Owen komen in een paar verrassende en amusante situaties terecht tijdens hun seksjacht, met onder andere een kat- en muisspel voor de laatste condoom in de stad. Ze houden ook best lang vol dat ze elkaar totaal niet interessant vinden.

Niet zo makkelijk als je hoofdacteurs ook echt chemie hebben. Monica Barbaro blijft bewijzen dat ze een van de sterren van morgen is. Ze is tegelijk herkenbaar, wanneer ze op haar eentje dumplings naar binnen werkt, en een bloedmooie vrouw die zelfs in een dystopie geïnteresseerden van zich af zou moeten slaan. Er wordt ook op geestige wijze gebruik gemaakt van haar zangtalent. Callum Turner is nu wellicht vooral bekend als Meneer Dua Lipa, maar is op zich geen vanzelfsprekende leading man zoals een Glen Powell. Hij heeft iets prikkeligs dat bijvoorbeeld goed tot zijn recht kwam in de Britse serie The Capture, maar zijn Owen is ook best romantisch.

Je wil uiteindelijk echt wel dat deze twee koppigaards mekaar vinden. De vonken zijn er dus wel, al is het vooral op een tedere manier. Want voor een romcom over seks is One Night Only wel verbazend seksloos, in tegenstelling tot Anyone But You. Volgens Gluck is dat om Gen Z niet te generen in de bioscoop, maar de (fictieve) regering zou er misschien blij mee zijn. Het is een keuze die de angel nog wat verder uit de film haalt, maar voor deze zelfverklaarde romantische ziel was er nog genoeg om voor te vallen. Misschien moet ik dan ook niet verbaasd zijn als de biosensoren binnen een paar jaar verschijnen.

One Night Only is sinds 12 augustus te zien in de bioscoop.