No Other Choice review: dodelijk satirisch

De Zuid-Koreaanse regisseur is na het introspectieve en zwaardere Decision to Leave terug met een iets lichtere film, toch op het eerste gezicht. No Other Choice is heel entertainend en pijnlijk tegelijk. Wij zagen de film al op Filmfestival Oostende.

Papier hier

Yoo Man-su (Lee Byung-hun, Squid Game) heeft het goed voor elkaar. Op een warme zomeravond thuis lijkt hij dat nog maar eens te beseffen. Op de barbecue ligt paling geschonken door zijn werkgever. Zijn vrouw en twee kinderen genieten van elkaars gezelschap. De volgende dag bleek het een gouden handdruk te zijn. Hij wordt ontslagen, en zijn perfecte leventje stuikt plots in elkaar. Artificiële intelligentie automatiseert pijlsnel de papierindustrie waarin hij werkt. Man-su doet sollicitatie na sollicitatie, maar vindt geen werk door de AI-evolutie en zijn leeftijd. Hij en zijn gezin zien zich genoodzaakt om hun twee golden retrievers tijdelijk weg te doen, en ze zetten de stap om te verhuizen uit het ouderlijk huis van Man-su, dat hij zelf verbouwd heeft.

Hij hoort via-via van een vacature bij een voormalige concurrent, maar ook daar is de concurrentie moordend. Wat doe je dan? Tja, zelf eerst moorden? Man-su analyseert en rangschikt de grootste kanshebbers voor de job en plant hun uitschakeling. Letterlijk dus. Maar dat verloopt natuurlijk niet helemaal zoals verwacht. Man-su is heel intelligent, maar zijn gedrag wordt steeds vreemder, zeker wanneer zijn moordpogingen niet meteen lukken. Naarmate de tijd verstrijkt, ruikt zijn gezin argwaan, en daarna ook de politie…

Seriemoorden voor dummies

No Other Choice is een verfilming van The Ax van Donald E. Westlake, maar is hier in essentie Seriemoorden voor dummies, en dat is een compliment. De vastberadenheid en intelligentie van Man-su wordt alleen geëvenaard door zijn onkunde. Hij herkent bovendien altijd wel iets van zichzelf in zijn concurrenten, en dan wordt het natuurlijk ingewikkeld. Zo wordt een van zijn concurrenten, die depressief is geworden door zijn werkloosheid, ook nog bedrogen door zijn vrouw. Man-su leeft met hem mee, en zijn plan wordt uiteindelijk bijna kolder. Hij wil de man uitschakelen, maar ook zijn vrouw een lesje leren en ongezien blijven.

Dat contrast levert een heel erg geestige film op, maar zegt zoals elke goede satire ook iets over onze maatschappij en economie. We moeten werken om te leven, maar onze levensstijl is zo verweven met dat werk dat er voor dat leven niet altijd veel ruimte overblijft. Man-su is dan ook vooral doodsbang om die standaard te verliezen en zo offers te moeten vragen van zijn vrouw en kinderen. Als hij niet voor zijn gezin kan zorgen, wat voor man is hij dan nog? Park Chan-wook pakt het lichtvoetig aan, maar die pijnpunten gaan zeker niet verloren.

Hij heeft stijl

Regisseurs zoals Park Chan-wook (Decision to Leave) zijn vandaag de dag dun bezaaid. Hij bereikt een groot publiek met zijn films, ook al zijn ze volledig in het Koreaans. Niet zo ongewoon voor Europeanen, maar des te meer in de VS. Toch is Park ook eigenzinnig, zeker op technisch vlak. Hij durft al eens een sterk gestileerde scène te presenteren, zoals de beginscène in Man-su’s achtertuin. De cinematografie is er bijna droomachtig en met hoog contrast, tot er donkere wolken verschijnen. Ook de speciale montagestijl blijft opnieuw bij. Beelden vloeien soms naadloos of op bijzondere manieren in elkaar over, zoals we vaker zagen in de jaren 90 en 2000 en gerust mogen terugkeren.

Opnieuw een succesfilm dus, ook grotendeels dankzij de geweldige vertolkingen, met Lee Byung-hun voorop. Zijn extraverte uitdrukkingen en bijna slapstick lichaamstaal maken de komische vertolking, maar daartegenover staat ook geregeld een bijna tastbare wanhoop en woede. Gelaagder kan je vertolkingen bijna niet hebben.

No Other Choice is vanaf 11 februari te zien in de bioscoop.