De wind in de wilgen review: prachtig geïllustreerde sfeeroefening

Wind in de wilgen is natuurlijk de titel van een oud kinderboek uit het begin van de 20e eeuw, van de hand van de Schotse schrijver Kenneth Grahame. Het is zo’n boek dat wel enige herkenning oproept, maar dat stiekem bijna niemand gelezen heeft. Hetzelfde zou je onder andere kunnen zeggen van Alice in Wonderland.

In onze contreien is deze titel vooral bekend van de Britse tekenfilm uit 1995, die in diverse kinderprogramma’s werd uitgezonden, of van de adaptie die verscheen in de collectie Luistersprookjes van Lekturama: de beroemde boeken die samen met een cassettebandje werden geleverd.

Vanaf het midden van de jaren 90 werd dit boek bewerkt door de Franse striptekenaar Michel Plessix tot een aantal albums. Uitgeverij Silvester Strips heeft de rechten voor deze titel aangekondigd en bundelt deze direct integraal.

Verhaal

Het verhaal begint met de ijverige mol, die bezig is met de voorjaarsschoonmaak. Dat is hij beu, omdat hij eigenlijk al lang genoeg binnen heeft gezeten. Daarom wandelt hij naar buiten om volop te genieten van de lente. Aan de oever van de rivier ontmoet hij Rat, met wie hij een avontuur zal beleven.

Dat avontuur leidt hem langs andere kleurrijke figuren in het bos, zoals Das en natuurlijk de dandy Pad, die een buitengewone liefde voor auto’s koestert. Het zal een lange reis worden waarin de voordelen van het avontuur worden afgewogen tegen een knus, geriefelijk leven in je eigen huis.

Voor kinderen en nu voor volwassenen

Het boek is ruim 117 jaar oud en duidelijk geschreven voor de jeugd van een andere tijd. Het verhaal zal anno 2025 niet veel jonge mensen meer aanspreken, al zal het bij mensen vanaf een jaar of veertig nog een bepaald gevoel van sentiment kunnen oproepen, mede vanwege de eerder genoemde adapties.

De manier waarop de tekst is geschreven en in het verhaal is verwerkt, doet denken aan de wijze waarop de Nederlandse tekenaar Dick Matena later zijn bewerkingen van Nederlandse literatuur heeft gemaakt. Het lijkt alsof er stukken uit het boek zijn geknipt en op de plaatjes zijn geplakt. Het is spekkie voor het bekje voor de taalpurist onder ons. Maar voor de doorgewinterde striplezer schept het ook een bepaalde afstand. Je wordt echt neergezet als een soort toeschouwer van dit verhaal, in plaats van een deelnemer. Daar moet je van houden.

Het tekenwerk van de in 2017 overleden Plessix is zonder meer indrukwekkend. Zijn weidse prenten brengen de wereld van Wind in de wilgen tot leven met een rijkdom aan detail. Achtergronden zitten vol kleine, sfeervolle vondsten die uitnodigen tot herlezen en kijken.

Voor de liefhebber is het smullen, omdat het een hele mooie, bijna rustige reis is. Het is echt een album geworden waarmee je kunt ontspannen voor de open haard. En mocht het album je bevallen, dan kun je meteen doorlezen, want Silvester heeft ook het tweede deel alvast als album uitgebracht.

Wind in de Wilgen verscheen in november 2025 en is o.a. te koop bij bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.