The Bride! review: monsterlijk onconventioneel

Met The Bride! is Maggie Gyllenhaal aan haar tweede film toe als regisseur. In de hoofdrollen castte ze Christian Bale en de tegenwoordig omnipresente Jessie Buckley. We mochten dankzij Kinepolis Gent zelf gaan kijken naar deze herinterpretatie van een gekend verhaal.

Als raamvertelling krijgen we Mary Shelley, de schrijfster van Frankenstein; or, The Modern Prometheus, die ons vertelt dat ze nog een verhaal te vertellen heeft. Om dit te vertellen neemt ze het lichaam van Ida over, een vrouw die in het Chicago van de jaren ’30 woont. Echter wordt Ida al snel door de maffia vermoord.

Tegelijkertijd leeft het monster van Frankenstein nog en gaat nu verder onder de simpele naam ‘Frank’. Hij vraagt ergens anders in Chicago aan een wetenschapper, Cornelia Euphronius, om een partner te maken voor hem. Het leven voor Frank is immers heel eenzaam na meer dan een eeuw van solitair bestaan. En toevallig is het het lijk van Ida dat dokter Euphronius op de kop kan tikken. Het lukt haar om het lijk levend te maken, al heeft ze wel geen herinneringen meer aan haar leven. Frank maakt hier makkelijk gebruik van en vertelt dat ze zijn bruid is en haar geheugen verloren is door een ongeluk. En vervolgens proberen ze verder te leven in een wereld die hen niet omarmt.

Personages centraal

Laat ons direct beginnen met de positieve punten van The Bride!: de cast. Het is wel het jaar van Jessie Buckley (Hamnet). Ook hier domineert ze continu het scherm als sinistere Bruid. Ze vertolkt een vrijgevochten vrouw in een mannenwereld die langs alle kanten omringd wordt door mannen die haar willen manipuleren, ook Frank. Hierdoor ontplooit ze al snel tot een rebelse bruid die niet mooi in de pas wil lopen. Een rol die ze ondertussen wel al vaker op zich genomen heeft.

Christian Bale (Thor: Love and Thunder) brengt dan weer een heel kwetsbare versie van het monster. Visueel ligt hij veel dichter bij de vertrouwde jaren 30-versie van Boris Karloff dan Jacob Elordi vorig jaar deed in Guillermo del Toro’s Frankenstein.

Verder mag Annette Bening (Death on the Nile) de rol van Cornelia Euphronius opnemen, wat een beetje ontaardt in een modernere versie van Victor Frankenstein zelf. Verder zien we ook nog Peter Sarsgaard en Penélope Cruz als een duo detectives dat achter de monsters aan gaat. En ook de broer van de regisseur, Jake Gyllenhaal, krijgt een amusante rol als Ronnie Reed, een soort Fred Astaire binnen dit universum.

Teveel om echt te kunnen focussen

We moeten het Maggie Gyllenhaal wel nageven dat ze een heel andere richting uitgaat dan met haar regiedebuut, The Lost Daughter (ook met Jessie Buckley). The Bride! gaat vele kanten op, waardoor het niet altijd even duidelijk is wat ze exact wil vertellen. Een groot deel van The Bride! voelt aan als een folie à deux tussen Frank en zijn bruid. Al heerst er ook een soort film noir over het geheel. Alles binnen deze wereld is tot in de puntjes afgelikt en onze hoofdpersonages steken in alles, vooral in kleur, af tegen de rest van de wereld.

Op bepaalde momenten voelt The Bride! aan als een soort Thelma & Louise om dan weer meer te lijken op Joker: Folie à Deux en daartussen weer eerder te lijken op Sin City. Met als enige constante onze Bruid. En dit mengt niet altijd mooi samen. Hierdoor had ik continu een vervreemding tegenover het scherm, terwijl het wel op zijn minst interessant is wat Gyllenhaal hier naar het scherm brengt.

Uiteindelijk voelt het geheel aan als een ‘net niet’ voor mij, maar toont Maggie Gyllenhaal wel wat ze nog allemaal in haar mars heeft. En ook al is dit minder dan haar debuut, ik wil nog meer van haar werk zien!

Zal nog zelf af naar Kinepolis Gent of andere cinema’s voor The Bride!.