My Kind of Trouble review: een beetje plat

L.A. Schwartz schreef met My Kind of Trouble een boek dat zowel body positivity, neurodiversiteit als alle andere vormen van diversiteit omarmt, en dit in een sausje van romantiek, politiek en… verraad?

Over het boek

De charmante oplichtster Harmony Hale arriveert in Brookville met één doel: wraak nemen op de rijke burgemeester die het leven van haar vader ruïneerde. Om haar listige plan te laten slagen – tickets verkopen voor een niet-bestaand muziekfestival – roept Harmony de hulp in van Preston Jones, de knappe, briljante en autistische bibliothecaris. Prestons dagen zijn gevuld met de zorg voor zijn zusje en zijn strijd om de bibliotheek te behouden. Voor romantiek heeft hij geen tijd. Maar naarmate het onwaarschijnlijke duo nauwer gaat samenwerken, ontwikkelen ze gevoelens voor elkaar. Harmony moet een keuze maken: gaat ze voor wraak, of voor de liefde?

Personages

Dit boek draait vooral rond personageontwikkeling en hoe zij zich tegenover elkaar evolueren. Jammer genoeg konden zowel Harmony als Preston mij niet echt overtuigen. Ze voelden beiden aan als zeer dunne personages, waardoor ik mij niet kon verzetten in hun leefwereld. Vooral bij Harmony had ik het zeer lastig. Ze prijst zichzelf de hele tijd op het feit dat ze na haar zwindels steeds de betrokken personen terugbetaalt en het “goedmaakt”, maar ze negeert daarbij wel al de gevoelens die ze kwetst van die mensen én de tijd die ze hen ontnomen heeft. Harmony voelt voor mij niet aan als een oprecht goed personage, en daardoor vond ik haar niet zo leuk om als protagonist te hebben.

Preston kon mij net iets meer bekoren, maar ook hij voelde nogal plat aan. Veel van zijn conversaties werden teruggeleid naar zijn autisme-diagnose, wat na een tijd wel wat tegenstak om te lezen. Het is alsof de schrijfster je zeker niet wou doen vergeten dat Preston autisme heeft. Ja, dit tast vele aspecten van het leven aan, maar in dit soort boek moet ik er echt niet elk hoofdstuk opnieuw herinnerd aan worden door het steeds specifiek te benoemen. Show, don’t tell.

Er zit ook veel andere diversiteit in het verhaal, vooral door de bibliotheek die aangevallen wordt door de niet zo progressieve inwoners van Brookville. Dit kwam echter na een tijdje ook nogal prekerig over, wat dan ook weer tegenstak.

Conclusie

My Kind of Trouble is niet my kind of book, jammer genoeg. De blurb interesseerde me enorm en ik was zeer benieuwd om te ontdekken hoe het verhaal van Harmony en Preston zich ging ontrollen, maar de manier waarop stelde me teleur. Toch ben ik overtuigd dat dit voor sommige mensen wel een zeer entertainend boek kan zijn, maar dat ikzelf misschien niet het juiste doelpubliek was.

My Kind of Trouble is te koop bij bol.com.

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

In ruil voor dit artikel kregen we een reviewexemplaar van de uitgeverij.