De Ollanders 1 review: sympathiek begin

Op 11 april 2026 werd de Oost-Nederlandse stripboekenbeurs in het Nederlandse Deventer georganiseerd. Daar kwamen diverse uitgevers en stripmakers met een eigen stand. Ook daar te vinden waren de schelmen van Reboot Comics. Bij hen namen we het eerste album van De Ollanders mee, een creatie van Adrie Janssen.

Het verhaal gaat als volgt: “Jaap en Janus zijn twee vrolijke vrienden uit het Brabantse dorp Olland. Hoe kunnen zij te maken hebben met de gestolen kroon van de koning van Kurkije? Als beiden ook nog eens in de gevangenis komen, lijkt het er slecht uit te zien voor onze vrienden! Samen proberen ze te ontsnappen om de echte dief van de kroon te ontmaskeren.”
We hebben er alle vertrouwen in dat dit wel goed komt. De echte vraag is of het enigszins het lezen waard zal zijn?

Gemengde gevoelens bij De Ollanders

Reboot loopt ermee te koop dat dit album genomineerd is voor De Gouden Wolluk van 2026, een Belgische prijs voor jong striptalent. Nu is Adrie Janssen heel veel dingen, maar jong toch echt niet meer. Hij is van 1971, maar een creatief iemand kan de regels zo oprekken dat dit eerste album gezien kan worden als zijn debuut. Laten we dat voor de aardigheid hier ook maar doen dan.

Als je het genoegen hebt om Adrie Janssen tegen te komen op een beurs, dan zul je zien dat hij een van de aardigste tekenaars is die je kunt treffen. Zijn Dedi’s zijn leuk uitgewerkte inkttekeningen en op zich al een goede reden om dit album aan te schaffen.

Het is alleen jammer dat je het levendige van deze tekening niet terugziet in dit album. Het tekenwerk is heel erg wisselvallig en wisselt hele aardige pieken af met behoorlijke dalen. Met name beweging lijkt hem nog niet altijd erg goed af te gaan. De inkleuring is ook wederom veel te verzadigd. En dat is een euvel waar wel meer albums van deze uitgever aan lijden. Dat is erg jammer, want het doet soms afbreuk aan dit stripverhaal.

De plot van dit album is verder heel behoorlijk opgezet. Een voorwerp wordt gestolen en het komt per toeval in handen van een van onze helden terecht, waarna deze licht komische klucht kan beginnen. De manier waarop Jaap en Janus bij elkaar komen, is uiteindelijk heel goed uitgewerkt.

Het is alleen jammer dat het ritme uit het verhaal soms wordt onderbroken door grappen die niet goed werken. Een goed voorbeeld hiervan is de kloppartij van Jack op het vliegveld. Het punt is hier toch vooral dat Janssen niet goed weet wat voor strip hij maakt. Een soort hedendaagse versie van de ouderwetse knokfilms van Bud Spencer & Terence Hill of toch meer iets wat lijkt op de stripseries van weleer?

Kortom

Ondanks de relatief hoge leeftijd van de striptekenaar is dit eerste album van De Ollanders echt iets wat je kunt scharen onder een laat debuut. Zijn nominatie voor de eerder genoemde prijs is dan eigenlijk ook wel logisch.

Het leest weg als een strip die vroeger in bijvoorbeeld Eppo of Robbedoes had kunnen staan, maar die dan wel een serie was geweest die meer dient als een leuke extra. Niet als het hoofdgerecht.

Toch is er ook geen reden om ontevreden te zijn over dit album, want je ziet wel dat de potentie er is. Als de inkleuring wordt aangepast, er meer wordt nagedacht over het verhaal en het tekenwerk licht wordt bijgeschaafd, dan is hier een reeks die heel aardig zou kunnen worden en de eerste eigen hit van Reboot kan worden.

Als je behoefte hebt aan leuk vermaak tegen een bescheiden prijs, dan is dit album zeker een goede aankoop. Doe je zelf een plezier en zoek de tekenaar op een beurs op en laat het signeren.

De Ollanders liggen sinds 30 april in de winkel.