Song Sung Blue review: liefde voor en door muziek

In Song Sung Blue spelen Hugh Jackman en Kate Hudson vol overgave een koppel dat heil zoekt — en vindt — in de muziek van Neil Diamond. Er zijn een paar mankementjes, maar het is een oprechte ode aan kleinschalige dromen die ons wel kon bekoren in deze kerstperiode.

Meer zichzelf

Hugh Jackman bracht ons in de kerstperiode al eerder een warme, openhartige film over iemand die zijn dromen wil najagen, vol met catchy muziek. The Greatest Showman was geen hit bij de critici, maar wel bij het volk. De film en soundtrack zijn nog altijd ontzettend populair. Zo zal het Song Sung Blue misschien ook wel vergaan, al lijken de critici iets meer mee te zijn met deze film. Opnieuw is het die merkbare liefde die de film naar een hoger niveau tilt.

Mike (Hugh Jackman) is op zoek naar meer. Hij is deeltijds automechanicien, maar leeft vooral voor muziek. Hij treedt op als een artiestenimitator, maar voelt steeds meer de drang om zichzelf te kunnen zijn op het podium. Maar zoals mede-artieste Claire (Kate Hudson) hem eraan herinnert: “Nostalgie verkoopt”. Als slogan voor een consumentenindustrie is dat ondertussen om onwel van te worden, maar als kans voor doorsnee mensen om te kunnen doen wat ze graag doen, is het een goede strategie. Claire moedigt hem aan om liedjes van Neil Diamond te zingen, maar op zijn eigen manier. Een vertolker, geen imitator.

Claire vervoegt zijn band, maar al snel blijkt haar enthousiasme aanstekelijk. De twee worden verliefd, en ook hun entourage gelooft in hen. Hun succes neemt toe, maar op zo’n weg naar verwezenlijkte dromen zijn er natuurlijk ook obstakels. Claire en Mike hebben allebei hun bagage. Claire heeft een geschiedenis van depressie, en Mike raakte na zijn legerdienst in Vietnam verslaafd aan alcohol. Hij heeft ook een hartafwijking die hij zo veel mogelijk negeert omdat hij geen ziekteverzekering heeft. Bovendien zijn hun tienerdochters Rachel (Ella Anderson) en Angelina (King Princess) aanvankelijk niet overtuigd van hun relatie. En dan moet de grootste tegenslag nog komen. Geloof me als ik zeg dat die onverwacht was en serieus binnenkwam. Net zoals muziek ervoor zorgde dat Mike al 20 jaar nuchter is, zal ook Claire een manier moeten vinden om zichzelf weer te vinden.

Artistieke vrijheid

Song Sung Blue is gebaseerd op de gelijknamige documentaire uit 2008. Hun verhaal is dus makkelijk te vinden. Mocht de film aan het begin niet duidelijk maken dat het gaat om een waargebeurd verhaal, dan zou je de miserie die hen overkomt allemaal misschien wat veel kunnen vinden. In dat opzicht had regisseur en schrijver Craig Brewer (Dolemite Is My Name) wat meer artistieke vrijheid mogen nemen. Naast die grote tegenslag komt er namelijk ook nog haastig een tienerzwangerschap aan bod, gevolgd door nog wat tegenslagen. De film neigt zo soms iets te veel naar het melodramatische. (Het The Iron Claw-gevoel in mindere mate.) Daardoor krijgen de oorspronkelijke moeilijkheden van Mike en Claire in de tweede helft iets te weinig ruimte. Die balans zit in het begin beter.

Hoewel Song Sung Blue in de tweede helft dus wel een wending neemt, blijft de ziel hetzelfde. Het leven van Claire en Mike is niet glamoureus of cool. Net zoals de songs van Neil Diamond niet echt geliefd zijn bij de zogenaamde meerwaardezoekers, en vaak als kitscherig bestempeld worden. Maar dat deert Claire, Mike en hun liefdevolle entourage niet. Zij worden er gelukkig van, hun publiek wordt er gelukkig van en dat is genoeg. Een show spelen op de avond dat Neil Diamond in de stad is, behoorde zelfs niet tot hun wildste dromen.

De film benadrukt zo heel mooi dat je niet altijd naar het hoogste moet streven, maar dat een passie hebben meer dan genoeg is voor een betekenisvol en gevuld leven. Song Sung Blue is een liefdesverhaal, maar daarmee doelen ze niet enkel op de relatie tussen Mike en Claire. Als iemand die zichzelf niet als ambitieus beschouwt in een maatschappij waar dat steeds meer uit den boze is, raakte die aanpak en oprechtheid me. Sommigen vinden dat misschien klef of tenenkrullend, maar wat meer openheid zou de wereld goed doen.

Geluk

Brewer zet de boodschap van zijn film kracht bij met de rechtlijnige maar aangename regie en warme beeldvoering, maar vooral met de casting. In kleine rollen duiken Jim Belushi, Fischer Stevens en Michael Imperioli op, en ook Ella Anderson is opmerkelijk als Claires dochter.

Maar het zijn vooral Hugh Jackman en Kate Hudson die schitteren. Ze geven het beste van zichzelf als Mike en Claire. Dat zo’n rol op Jackmans lijf geschreven is, verbaast niet. De acteur ademt muziek, ook al is hij vooral bekend als Wolverine. Kate Hudson is op het eerste gezicht misschien een minder evidente keuze. Toch steekt de actrice niet onder stoelen of banken dat zingen eigenlijk haar grote liefde is. Dat zie je hier duidelijk in haar vertolking. Dat maakt haar chemie met Jackman bijna tastbaar.

De scènes waarin Claire en Mike repeteren en optreden zijn heel erg aanstekelijk, van het intieme Play Me in hun huiskamer tot natuurlijk het uitbundige Sweet Caroline op het podium. Zien we de personages genieten of de acteurs? Wellicht beide. Ze hebben dan ook allebei charisma en geloofwaardigheid op overschot. Zo maken ze ook de emotionele scènes bijzonder pakkend. Beide acteurs schuwen het niet om zich figuurlijk bloot te geven, Hudson zelfs nog op een iets kwetsbaardere manier. Dankzij hen blijft de film achteraf nog wel even hangen.

Song Sung Blue is vanaf 24 december te zien in de bioscoop.