Dit jaar kreeg ik de unieke kans en het privilege om te zetelen in de jury van de Belgian Game Awards, of kortweg BGA. Zoals de naam het doet vermoeden, wordt hier de crème de la crème uit het Belgisch videoludiek landschap gekroond. En nu de winnaars gekend (en bekend) zijn, mag ik vrij uit de biecht klappen. Uit 76 kandidaten kiezen om voor tien categorieën de beste aan te duiden, dat was de missie. Hierdoor wieden en waden was een heel avontuur, maar één dat ik absoluut met jullie nu wil delen. Niet omdat een maand lang gamen erg is en vraagt om een mentaal ontlastend dagboekmoment, in tegendeel zelfs. Nee, de reden dat ik dit wil delen, is omdat van de 76 inzendingen uiteindelijk maar 10 met een prijs naar huis kunnen gaan. Om de 66 andere games ook de verdiende spotlight te gunnen, deel ik hier graag met jullie hersenpan-gewijs mijn mening en notities over eenieder van de inzendingen, zonder uitzonderingen. Enjoy!
Voor ik jullie bombardeer met bijna 76 paragrafen, een kleine disclaimer.
Het was een eer om alle deze Belgische ontwikkelaars op hun meest kwetsbare te mogen ervaren. Een game releasen of delen met iemand waar je niet naast kan zitten om die laatste kleine bugs te kaderen, moet een bloedstollend moment zijn, laat staan als dat dan een jury is. Games maken is aartsmoeilijk en dat besef ik ook meer dan ooit. Per slot van rekening is het de kunstdiscipline die alle andere disciplines in zich heeft. Alles vlekkeloos samenbrengen, is zelfs voor de kleinsten der games al een waar huzarenstuk. Eentje dat ik zelf niet zou kunnen, maar toch vanuit mijn luie bureaustoel mocht evalueren.
Het is op zo’n momenten dat ik terugdenk aan de eindmonoloog van Anton Ego in Ratatouille. In many ways, the work of critic is easy. En dat is het ook, want hier zit ik dan in enkele zinnen samen te vatten wat voor sommigen een levenswerk is. Maar net omdat het makkelijk is, vond ik het mijn plicht om dit voor alle spellen te doen. Niet meer om ze te evalueren, maar om ze te vieren en ze te belichten. Want ook al heeft elke game wel een onafgewerkt detail, minpuntje of onverwachte bug, toch zijn het stuk voor stuk prestaties waar de respectievelijke ontwikkelaars apetrots op mogen zijn.
Wat hieronder volgt zijn daarom momentopnames en uiteindelijk maar mijn bescheiden mening, zonder te focussen op die eventuele gebreken. Het zijn geen reviews of zelfs minireviews. Niet alleen door plaatsgebrek, maar ook omdat ik sommige spellen niet meer dan enkele uren heb kunnen spelen, als dat al zelfs kon. Een totaalbeeld schetsen zou niet alleen onmogelijk zijn, maar ook ronduit hypocriet. En als ik het niet gespeeld heb, zal ik het ook expliciet vermelden. Begrijp het echter niet verkeerd. Ik heb me rot geamuseerd met deze jury duty, hoe kort mijn tijd met een spel ook was. Elkeen van deze spellen verdient daarom niet alleen een read maar ook een click naar hun webpagina (te vinden onder de titel van elke paragraaf), en ik wens dan ook elke developer alleen maar het beste met hun verdere projecten. Zo kan je ook met eigen ogen zien wat onze Belgische developers allemaal in hun mars hebben. Enjoy!
(En aan de devs die op deze pagina zouden stoten, heb ik maar één ding te zeggen: Bedankt!)
Quick acces list Show
Curiosmos
Curiosmos is wat je in de Van Dale steevast zou moeten vinden onder schat·tig (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord). Je taak is om een sterrenstelsel tot leven te brengen door het planeten te geven en die te terraformen. Een groot woord dat in schril contrast staat met de mechanische implicaties, want om een planeet bijvoorbeeld te voorzien van water, pak je gewoonweg een wolkje en knijp je die uit met een ferme klik. Vanaf daar beginnen de interacties complexer te worden, zoals regen op lava laten vallen om nieuwe landmassa te maken, of asteroïdes met zaden omleiden om een bos te groeien, en zo ben je verbazingwekkend snel hooked. Dat de zon en planeten geantropomorfiseerd worden om een luchtig verhaal te brengen en dat elke asset zo cute mogelijk is gemaakt, zijn icing on the cake. De game was nog niet bijzonder lang want ook nog niet af, maar we kunnen ons zo al uren zien gieten in deze cosy en schattige sim.
Guàishòu 怪兽
Dat is wat je krijgt als je van de late 90s cinematic platformer Heart of Darkness een echte horrortitel maakt. Je wordt gedropt in een jungle met niets anders dan een lichtpistool en de impliciete veronderstelling van een 2D-game dat je naar rechts moet. Guàishòu legt ook niets uit, wat verder bijdraagt tot de onthutsende atmosfeer. Als je wil weten hoe iets werkt of wat iets doet, moet je maar proberen of hints afleiden uit de omgeving. En ook al is de gameplay nog niet diepgaand (ook dit spel is nog niet af) is de horrorervaring al meer dan op punt. Het heeft nog geen vijf minuten geduurd voor ik aan een sectie kwam waar ik eeeeeecht geen zin had om door te lopen, en dat mag het team van Apophenia gerust als een compliment beschouwen. Heel benieuwd naar welke andere groteske monsters ze nog gaan ontwerpen en wat het diepere verhaal is achter deze geweldig geslaagde setting.
Blood Bar Tycoon
Deze game kon geen betere titel dragen. Jij bent verantwoordelijk voor een bar aan de stadsrand. Het doel is hier, zoals voor elk café, om klanten te lokken. Dat doe je hier echter niet voor hun geld maar voor hun bloed, want je bazen zijn een stel vampieren. Een klassieke gameloop met een twist, en die laat zich ook goed zien in zowel de spelmechanieken als in de art. Valstrikken om je klanten naar de kelder te sturen, personeel met telepathische krachten … Alle gekheid op een stokje om je bar ongemerkt te transformeren in een regelrecht murderhouse. De game wordt snel tricky, aangezien mensen per pakken van 12 doen verdwijnen nogal verdacht is, maar het is eentje dat je aandacht gerust enkel uren kan vasthouden. Het helpt ook dat alles redelijk goed uitgelegd is, ook al ben je nieuw in het genre.
Badminton Time VR!
In het Frans hebben ze een spreekwoord voor dit soort games. ‘C’est comme le Port-Salut, c’est marqué dessus’ of grofweg: wat het is, staat op de doos. Badminton in VR werkt wel verbazend goed. Je dieptezicht verraadt je niet in de virtuele wereld, waardoor de pluim consistent raken slechts enkele minuten aanpassen vraagt. Trippelcheck wel je spelomgeving, want je natuurlijke badmintonreflexen nemen snel de bovenhand als een moeilijk shot je richting uitkomt. Eén van mijn planten heeft het hier bijna met zijn leven moeten bekopen. Dat gezegd zijnde is het niet enkel badminton met één of twee spelers. Er zijn een tal van mooie courts om op te spelen en uiteraard moet er ook een modus zijn vol knotsgekke powerups. Die maakt het soms haast onspeelbaar, maar daarom niet minder hilarisch. Het gaf me alleszins ook weer zin om eens echt te badmintonnen, maar tot de lente weer in ‘t land is, is dit een goed alternatief.
Asfalia: Panic at the Mansion
In het moderne gaminglandschap is paradoxaal gezien minder aandacht voor kinderspellen dan toen wij jong waren. Nochtans zou je een boom kunnen opzetten over hoe goede spellen op die leeftijd mogelijk belangrijker zijn dan ooit in een gamerleven. Asfalia droeg zijn steentje al bij in 2023 met The Cranky Volcano en zet zijn wereld nu voort in Panic at the Mansion. Op het menu een interactief prentenboek met prachtige art en fantastisch voice acting, helemaal op maat van kleine spelers in zowel zijn toon als spelmechanieken. Verzamel spullen, zoek verborgen diertjes … Al het goeds dat je anders met zoon- of dochterlief zou doen in de leesstoel van de bib. Een gamegenre dat maar al te zelden nog voorkomt, maar een ware verademing is om nog te zien leven. Als het kan, speel deze dan op een grote tablet of alleszins iets met een touchscreen.
Amazoo
Amazoo transporteerde mij instant terug naar mijn tijd op de middelbare school, waar ik de helft van de lessen steevast spendeerde aan spelen op mijn trouwe TI-83+-grafisch rekentoestel. Het had namelijk 0,8 seconden geduurd eer ik de voorgeïnstalleerde apps ontdekte, en daarin zat een van mijn favoriete TI-minigames ooit tussen: Block Dude. Waarom vertel ik dat allemaal? Wel Amazoo is dat, maar in een modern jasje. Meer en uitgebreidere gamemechanics, een schattige artstyle, duidelijke setting en progression … Al wat je nodig hebt om van een classic minigame een echte game maken. En ook al vernieuwt het misschien niet die eeuwenoude sokobanformule, het is een aangename en uitdagende ervaring met gevarieerde levels en pittige set-ups. Er is een reden dat sokoban zo tijdloos is, en dat zal Amazoo ongetwijfeld ook zijn.
Koira
Koira is de full package zoals geen andere game op deze lijst is. Een avontuur zonder woorden waarin jij een verdwaalde pup terug naar huis moet brengen maar er uiteindelijk een onverwoestbare band mee vormt. Alles, van de prachtige art tot de meesterlijke soundtrack en sounddesign, slepen je mee in dit vertederend en innemend avontuur van om en bij de 5 uur. En in die uren is de game niet enkel mooi maar ook nog leuk om te spelen, met een perfect beheerst ritme en afwisseling in zijn puzzels. Een ervaring die je recht in de feels raakt en terecht de prijs voor zowel beste audio, beste verhaal én beste gametout court mee naar huis mag nemen.
Necro Story
Collega Joachim reviewde Necro Story al op onze website, maar het blijft het herhalen waard hoe straf het is om een hele RPG uit de grond te stampen met slechts 2 mensen in je team (al zijn ze nu met 3 voor hun volgende game, Joltt). De unieke stijl van Rablo Games is ook hier meteen herkenbaar en dankzij een fikse portie zwarte humor laat deze RPG waarin jij de slechterik bent en een leger monsters moet uitbouwen zich met gemak spelen. Het monsterdesign is ook superschattig en de gameplay heeft wel wat diepgang, met alle toverscholen waaruit je kan kiezen in het begin. Het is misschien niet de moeilijkste RPG van het jaar, maar dat mag en kan je niet weerhouden van een leuk avontuur.
OFF
Die andere Belgische RPG, OFF, mocht ik dan weer reviewen. Ik kan het niet onder stoelen of banken steken dat ik een sucker ben voor dit soort ervaringen. Helemaal out there en toch op z’n eigen manier een radicale ommezwaai in het genre. Iets dat later zelfs de inspiratie zou vormen voor indie smash hits zoals Undertale. Dat OFF daarom dit jaar weer op de voorgrond komt te staan met deze rerelease warmt mijn hart nog voor ik het speel. Maar zelfs in de hand blijft dit een geweldige ervaring dankzij alle vernieuwingen. Betere balans en snellere gevechten, meer content en een nieuwe soundtrack die even goed, zo niet beter dan het origineel klinkt. OFF is zeker geen spek voor ieders bek, maar als je ook maar een greintje nostalgie hebt voor oude JRPG’s of gewoonweg wil weten waar Toby Fox de mosterd (gedeeltelijk) haalde, dan moet je deze eens spelen. Het publiek vindt dat trouwens ook, want OFF sleepte de felbegeerde Audience Award ook in de wacht.
Kick ‘n Hell
Nog eentje waar we een volledige review van hebben als je meer wil weten. Indien niet, Kick ‘n Hell is een platformer en ragegame, wat betekent dat elke valpartij op je weg om uit de hel te klimmen meedogenloos wordt afgestraft met een gigantisch verlies aan vooruitgang. Oh, en je kan enkel springen door te trappen op schedels en jezelf honderden meters achteruit te katapulteren (want gewoon springen is te makkelijk uiteraard). Het is bloedstollend, woede-uitlokkend en verrassend verslavend. De artstyle past goed bij de sfeer die het wil scheppen en het leveldesign varieert vaak genoeg om de uitdaging nieuw en fris te houden met nog meer duivelse mechanieken. Een ideeal spel voor een leuke avond in de hotseat of in een stream.
Dashosaur DX
Een schattig ode aan het gameboytijdperk waar een kleine dino voor z’n leven naar rechts moet rennen. En zoals de naam het zegt, heb je ook een dashvaardigheid. De grote sterkte van Dashosaur DX is ongetwijfeld zijn vlekkeloze retro-esthetiek. De chunky pixels, het kleurenpalet en de chiptunes-soundtrack transporteren je zo terug naar een tijd waarin je genoeg AA-batterijen verbraste om een klein huishouden van stroom te voorzien. Het is zelfs zo getrouw dat je Dashosaur ook native op een OG Gameboy kan draaien! Een korte en leuke ervaring, zoals de games destijds ook waren.
Liftoff: Micro Drones
Voor deze hardcore drone-flying sim kreeg ik van ontwikkelaar Lugus een echte drone controller doorgestuurd (waarvoor nog eens bedankt!). Het verschil met een gewone controller, buiten de immersie, is dat de linkerjoystick hierop niet terug naar neutraal gaat als je hem lost. Bij het spelen was meteen duidelijk waarom: deze stick regelt je hoogte, en hem niet op een bepaalde positie kunnen houden is een ware marteling (we hebben het geprobeerd met een Xbox 360-controller; niet doen). Nu, heel deze controllerdiscussie belicht wel hoe ver Liftoff het simaspect wel pusht. Ik ben echt nieuw in deze wereld en ik werd absoluut duizelig van alle opties, tweaks en aanpassingen die je kan aanbrengen aan je drone. Ik begreep het niet altijd, maar het stelde me gerust dat een echte FPV-dronepiloot hier alles zou terugvinden dat je in het echt ook hebt. En toch begeleidt Liftoff je voorzichtig bij de eerste stappen met goede tutorials, heel wat assistopties en verschillende spelmodi om echt niemand af te schrikken. Als je ooit eens met een drone wou vliegen zonder meteen in duur materiaal te investeren, is dit echt het dichtste dat je kan komen bij the real deal. Niet gemakkelijk, maar een heel bevredigende ervaring.
Modulus
Een factorysim in isometrisch perspectief en het beste te omschrijven als Shapez.io met een extra dimensie. Letterlijk dan ook in dit geval, want zowel de graphics als wat je moet bouwen zijn in 3D. Stel je productielijn op en kijk hoe je van simpele blokjes complexe voxelstructuren maakt om zo verder te groeien naar steeds groter wordende fabrieken en ingewikkeldere vormen. Klinkt vermoeiend, maar al bij al ook heel relaxerend. Er is geen tijdsdruk of echt einddoel, gewoon het plezier van probleemoplossend denken en de dopamine van een goed geoliede machine te zien draaien. Alles ondersteunt deze flow state ook, met rustige muziek en even rustgevende graphics, halverwege tussen gesofisticeerde scifi en artsy minimalisme. Daarnaast zijn ook de UI en UX geweldig gestroomlijnd, zodat je ten volle kan focussen op het bouwen zelf. Modulus is momenteel nog niet af en toch is er al een ton te doen, dus kan het eindresultaat alleen maar beter worden.
Wall Town Wonders
Wall Town Wonders is een VR-only city (of colony) managementgame met één uniek element: alles hangt aan de muren. En als je het speelt met een Meta Quest-helm zijn dat dus letterlijk de muren van jouw living dankzij de Mixed Reality-modus. Je zou denken dat het een gimmick is meer dan een pluspunt, maar niets is minder waar. Ik raakte het oprecht nooit beu om dichtbij te komen en de kleine details van elk nieuw gebouw te bestuderen. Alsof ik eindelijk mocht interageren met de Droomvlucht uit de Efteling. Persoonlijke anekdotes terzijde is het ook een aangenaam spel dat ook slim speelt met het VR-medium. Een levering via de luchthaven? Dan ga je ook zelf dat vliegtuig tot de landingsbaan (dat evengoed jouw boekenkast kan zijn) moeten leiden. Zaadjes uit de hangende tuinen op de grond gevallen? Begin dan maar te zoeken. Wall Town Wonders verandert zo je woonkamer in een interactief en levend poppenhuis. Mocht ik niet zo snel onwel worden van VR, dan had ik hier oprecht een hele dag in vertoefd.
Detective VR
Nog zo’n game waarbij de titel alles vertelt, al is het net zoals bij Wall Town Wonders beter met de Mixed Reality-modus. Basically detective spelen in je eigen huis, compleet met forensisch onderzoek en zo’n gekkemanshintbord vol rode draadjes. De verschillende cases zijn leuk vormgegeven en ook goed geschreven, al heb je soms wel al een voorgevoel van wie het heeft gedaan, maar kan je het gewoon nog niet bewijzen. Detective VR kleurt al bij al binnen de lijntjes met zijn design, maar wat het biedt, doet je meteen al dromen over de volgende stappen voor het genre. Want dit idee met meer tijd en budget kan weleens de peak van interactiviteit zijn voor het genre. Laat mij klassieke Sherlock Holmes-verhalen of CSI-afleveringen naspelen en ik doe mijn VR-headset nooit meer af.
Order 13
Een zenuwslopend avontuur dat zich volledig afspeelt in een off-brand Amazon-pakhuis. Zoals het hoort in de sector, woon je op locatie in een container van 3m op 3m en ben je helemaal alleen verantwoordelijk voor alles. Orders afdrukken, dozen vouwen en labelen maar dus ook de spullen gaan halen in dat gigantisch, onverlicht en verlaten pakhuis. Of is dat laatste puntje niet helemaal waar? Order 13 springt eruit omwille van enkele aspecten. Eerst en vooral is het lang niet zo assetflip-heavy als zijn genre en pitch doen vermoeden. Er zitten echt wel wat creatieve ideeën in. Daarnaast heeft het ook wat een rogue lite-laagje. De dagen zijn kort en wat je verdient, kan je herinvesteren in beter materiaal zoals een heavy-duty zaklamp (als je al wil zien wat in het donker vertoeft) of een top-of-the-line barcodescanner. Verder is het ook gewoon een coole setting die niet per se inzet op jumpscares. Het laat je vooral jezelf gek maken met de drukkende atmosfeer van zijn locatie. En ten slotte doe je dit allemaal om je kat eten te geven. Een kat die je uiteraard kan aaien. Dus ja, zeer fun en verslavend, highly recommend.
Plum Road Tea Dream
Meer een techdemo of kunstinstallatie dan een game, maar een ervaring dat desalniettemin aan het denken zet. Je volgt er de mijmeringen, dromen en ideeën van ‘S’, een jonge gamedesigner met een unieke achtergrond, doorheen een set al dan niet afgewerkte levels. De gameplay is eerder contemplatief, maar het is de ervaring en het verhaal dat op de voorgrond staan. Het leven is namelijk geen cadeau als genderqueer persoon met donkere huidskleur. Wat er dan door je hoofd gaat, hoe je hiermee omgaat (of hoe iedereen met jou omgaat) en wat het uiteindelijk betekent om jezelf te vinden, zijn dingen die je hier op een metaforische en artistieke manier kan proberen te beleven of op z’n minst begrijpen. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar zeer uniek.
Swan Song
Wat op het eerste gezicht een simpele programmeerpuzzel in een muziekdoos lijkt, blijkt uiteindelijk een bitterzoet kortverhaal dat me met een gigantische krop in de keel achterliet. Ik ga het verhaal niet spoilen; ga gewoon de demo spelen. De muziek is echt prachtig en het haakt ook mooi in op de gameplay. Een gameplay die op zijn beurt best clever in elkaar steekt. Je moet er niet alleen je zetten op voorhand klaarzetten en hopen dat het juist is, ook de timing van de muziek en roterende stukken in de puzzel doen ertoe. Het vormt niets onoverkomelijks, maar bij enkele had ik toch meer dan 5 pogingen nodig om de oplossing uit te dokteren. Dus ja, het is dieper dan op het eerste gezicht lijkt én het heeft een coherent thema dat ook nog eens een geweldig verhaal heeft. En dan is de game nog niet eens af. Steevast op de wishlist wat mij betreft.
Deck of Haunts
Een van de grotere titels in deze lijst en eentje dat ook goed ontvangen werd op Steam, met recht en rede. Deck of Haunts combineert handig een deckbuilder en gewone builder in een verrukkelijk vormgegeven Arkham Horrorstijljasje. Het slimme aan het feit dat je je mansion zelf moet opbouwen, is dat je uiteindelijk de speelmat van dit kaartspel betrekt in je beslissingen. Het pad naar het hart (het doel voor de vijand) beslist je levensduur én hoe je kaarten bonussen kunnen oplopen, waardoor niet alleen wat je speelt ertoe doet, maar ook waar en wanneer. Daardoor zijn de combinaties haast eindeloos en blijft het spel fris na talloze runs. Het heeft mij alleszins langer bezig gehouden dan ik er uiteindelijk aan kon spenderen in de planning. Een all-around goed spel en een frisse wind in het genre. Een aanrader als je fan bent van spellen als Slay the Spire.
What The Hack!
De onmiskenbare en terechte winnaar van beste studentgame. Wat deze studenten van Howest hebben afgeleverd als eindwerk is gewoonweg verbluffend en is wat mij betreft haast wat Narbacular Drop was voor Portal. De art is prachtig en gestyleerd, de mechanics zijn vernuftig, het geheel is haast vlekkeloos afgewerkt en ondanks al dit werk is het ook nog knap geschreven en grappig. Werkelijk al een opus magnum, en ze zijn nog maar net begonnen aan hun carrière. En het beste van al is dat je, als je de jury niet gelooft, het zelf kan gaan ervaren, want de game is volledig gratis op Steam. Zeer benieuwd naar wat dit team (of teamleden afzonderlijk) nog in zijn mars heeft.
Two Blobs & Beyond
Ook een studentgame, deze keer van de LUCA School of Arts. Deze heeft duidelijk nog wat werk nodig, maar de fundamenten doen je wel al dromen van meer. De art is veruit het sterkste punt van deze game, met een mooie en kleurrijke wereld om vrij te verkennen. Indrukwekkend voor zo’n project: het heeft al online co-op. Je kan je dus zo al inbeelden hoe je samen zal moeten werken als je de hele wereld wil zien. Alles bijeen een mooie proof-of-concept dus. Het heeft the sauce, nu nog het bindmiddel.
I Hate the Rain
Weer zo’n ervaring die me verbluft achterliet met wat studenten tegenwoordig al kunnen. I Hate the Rain is een klassiek 2D puzzelavontuur, maar de pixelart en algehele sfeer zijn simpelweg geweldig. De wereld is cool, de vaardigheden van het hoofdpersonage zijn slim en het schrijfniveau is allesbehalve om de neus voor op te halen, zeker komende van één persoon die alles doet. Een solide ervaring die je zelf ook kan uitproberen als je geprikkeld bent, want het is voor een zelf te kiezen bijdrage beschikbaar op itch.io.
Trackastrophe!
Puzzelplezier met treinen! Ook al is dit concept niet nieuw, Trackastrophe! doet wel zijn eigen ding. De noodly arms-cartoonesthetiek is geslaagd en de puzzels brengen toch hier en daar wel unieke uitdagingen, zoals de springplanken die je rekening doen houden met je wagongevolg alsof je weer Snake aan het spelen bent op je Nokia 3310. De game is nog niet af, maar de demo kan in de huidige toestand echt al oneindig schalen, zolang de devs maar nieuwe mechanics kunnen blijven uitvinden. En als dat gebeurt, zou Trackastrophe! wel eens een geslaagde en zeer gepeperde game kunnen zijn.
Unbound Eternity
Unbound Eternity is soort deckbuilder rogue-lite waarin jij de slechterik speelt. Nu, deckbuilder is bij gebrek aan een beter woord. Je deck is eigenlijk een set actiepaletten die je kan aanpassen voor de turn-based gevechten. Hoe en met wat je die aanpast, hangt net zoveel af van geluk als strategie. Je moet de juiste missies plannen als je een bepaalde upgrade wilt, en dan moet je nog kiezen of je hiermee je slagkracht verdeelt of juist alles op alles zet in één pallet. Het is wat verwarrend in het begin (en misschien ook om te lezen) maar het vlot wel na een potje of drie. Naast de strategische gameplay mag Unbound Eternity gerust ook stoefen met zijn mooie pixelart en best catchy soundtrack. Er is ook een hoop content dankzij de verschillende personages die je kan spelen, elkeen ook met hun eigen spelmechanieken. In het algemeen een solide ervaring, als je houdt van dit genre, tenminste.
Fish Stick Protocol
Een van de grote kanshebbers voor beste multiplayer, al greep die uiteindelijk net naast de hoofdvogel. Fish Stick Protocol vinkt alleszins de checklist voor succes helemaal af: jumpscary horror, op fysica gebaseerde shenanigans, whacky humor en vooral procedureel gegenereerde content voor maximale speelbaarheid. De gameloop doet wat denken aan Lethal Company: verzamel mondaine voorwerpen in een vreemde wereld waarin alles je doodwil en probeer tijdig en heelhuids terug te keren. De sterkste punten van FSP zijn duidelijk de art en humor. De effecten van voorwerpen en vijanden zijn vaak hilarisch onvoorspelbaar, wat altijd wel leidt tot verlies en de slappe lach. Geen baanbrekende ervaring, maar wel een geweldige als je er 3 vrienden voor kan vinden.
Paddle Panic
Paddle Panic is net als What the Hack een studentengame van Howest. De pitch is eenvoudig: kajak de rivier af met z’n tweeën. En zoals je je al kan voorstellen, doet elke speler zijn eigen ding en moet je communiceren om samen het einde te halen. Een formule die we al gezien hebben in tal van games, maar die ook nooit oud wordt. Er is zeker nog plaats voor verbetering, maar de art is leuk en de gameplay intuïtief. Nog wat meer power-ups en verschillende parcours en dit kan een leuke indietitel worden (als dat de ambitie is natuurlijk).
Voice of the Ocean
Nog een studentengame van Howest, al is dit hun laatste inzending in deze lijst. Voice of the Ocean is een verkenningsavontuur in 3D met een unieke gameplaytwist. Gezien je onderwater op onderzoek bent naar zeemeervolk, vertrouwen het merendeel van de puzzels op je zangtalent. Deuren openen, vissen besturen … Je doet het door de toonhoogte te matchen van wat je hoort in het spel. Niet eenvoudig, maar wel uniek. Nu, alles oplossen met je stem is ook niet ideaal en steekt wat tegen na een tijd, maar voor de scope van een studentenspel is het indrukwekkend om deze gimmick zo goed te zien werken. En daarbuiten mag de artstyle en het leveldesign van Voice of the Ocean er ook best zijn. Dit had zonder probleem een hoofdstuk kunnen zijn in het verhaal van Subnautica. Gewaagde en geslaagde gimmick; doe zo voort!
Purple/Mister Antonio/Leaving Home
Ik groepeer deze drie games omdat ze in uitvoering en design wat gelijkaardig zijn, en ook allemaal afkomstig zijn van de hand van Bart Bonte. De heer Bonte heeft over de jaren heen echt wel zijn eigen stijl ontwikkeld en wie vertrouwd is met zijn oeuvre, zal die stijl ook hier herkennen. Bitesize en ambachtelijk samengestelde puzzels in een minimalistisch of schattig jasje met een vrij unieke maar chille jazzsoundtrack. Niet om reductionistisch te doen, integendeel zelfs. Zijn modus operandi staat ook steevast voor kwaliteit, iets waar je aan zou kunnen twijfelen als je 3 games op een jaar kan uitbrengen. Niet doen dus, en als je er eentje van moet proberen om te weten of je Barts nieuwste fan bent, is het volgens mij Mister Antonio. En ja, vooral omdat er een schattige zwarte kat in zit. De puzzel is hier dat je bollen wol moet brengen naar deze void, ondanks het feit dat diens eisen steeds gekker en moeilijker worden. Geef het gerust een kans, alle spellen zijn gratis te vinden op de appstore van je favoriete OS.
Tower of Tales
Alweer een student-game, deze keer van LUCA School of Arts. In een notendop: het verhaal van de Bremer-stadsmuzikanten in een mooie voxel-wereld in isometrisch perspectief. De puzzels van dit rustig spel maken dan gebruik van de verschillende vaardigheden die elk dier bezit. Deze game heb ik helaas niet zelf kunnen spelen door tijdsgebrek maar als je het zelf eens wil spelen, het is gratis op beschikbaar op itch.io.
Xenobreakers: Classic Tower Defense
Nog zo een titel waar alles mee gezegd is, in dit geval tower defense waarbij je aliens per pakken van 100 molt. De classic in de titel is duidelijk door de gameplayloop en het upgrademenu; een ode aan het de goeie ouwe tijd waar roguelite elementen of maak-je-eigen-doolhof-mechanics nog niet aanwezig waren. Ongeacht wat je liefst hebt, werkt deze gameplay echt vlekkeloos en is het ook best uitdagend, wat veteranen in het genre wellicht als muziek in de oren klinkt. Sterkste punt vond ik de art, met prachtige omgevingen en modellen boordevol detail en charme. Bij latere levels zou je zomaar een bureaubladachtergrond kunnen maken van je screenshots. Een titel door hardcore fans van het genre voor hardcore fans van het genre. Als je daartoe behoort, moet je deze op z’n minst op je wishlist zetten.
The Smurfs – Blueberry Battle
Nog eentje die ik helaas niet zelf heb kunnen spelen bij gebrek aan 3 andere vrienden die in de korte tijdspanne beschikbaar waren om Gargamel voor eens en voor altijd te stoppen (ik denk ook dat ze pro-Gargamel zijn, maar ik wijk af). The Smurfs Blueberry Battle is ook uitsluitend te spelen op locatie, of wat ze in het jargon Location Base Entertainment of LBE noemen. De artstyle is alleszins getrouw aan de films en de activiteiten zien er leuk uit, maar wat doorsnee. Gezien de licentie is de vraag natuurlijk of dit ook leuk is voor kinderen, als ze al VR mogen spelen rond de leeftijd dat je deze content leuk zou vinden, maar dat konden we dus helaas ook niet testen.
Those About to Hype
De eerste studenteninzending van Haute Ecole Albert Jacquard. En wat een inzending. Het concept van een roguelike arena fighter is niets nieuws, maar de uitvoering is zo tiptop dat ze er gerust geld voor mogen vragen. De artistieke uitvoering is uniek en toch leesbaar in het heetst van de strijd, met een soundtrack die perfect de hype onderstreept en je motiveert om snel te gaan. Tegelijk is de gameplay visceraal, responsief en heeft elke hit een bevredigende feedback. Opnieuw ben ik verbluft door wat studenten tegenwoordig al allemaal kunnen out of the gate. Ga het gerust zelf eens spelen. Het staat gratis op itch.io en is oprecht een ton of fun om te spelen, zelfs met de korte levensduur die hoort bij studentengames.
Needle Eye
Ook de tweede inzending van Haute Ecole Albert Jacquard is een pareltje van een studentengame. Needle Eye is een physics platformer en collectathlon. Denk Gang Beast meets Banjo-Kazooie, althans voor de gameloop. Het leuke aan Needle Eye is dat het hoofdpersonage zowat alles in de omgeving aan zich én aan elkaar kan binden. Die verbinding kan je ook langer of korter maken. Een simpele mechanic die tal van emergente gameplay met zich meebrengt, zoals uiteraard spullen verslepen maar ook je touw gebruiken als klimkoord of vangnet. Het leveldesign haalt op zijn beurt ook het onderste uit de kan van dit systeem, terwijl het collectathlon-principe je uitdaagt om op allerlei vergezochte manieren iedere munt of shiny te verzamelen. Het werkt duivels goed, dus dat Needle Eye hiernaast nog een schattige artstyle, passende muziek en post-game challenges aanbiedt, is voor mij haast waanzin. Het blijft gelukkig niet voor lang meer een studentengame; het team stichtte net hun studio Merinos Game en plannen er een volledig game van te maken. Op de wishlist!
Final Splash
De laatste game van Haute Ecole Albert Jacquard was helaas niet even grandioos, maar verdient niet minder een blik. Final Splash is arena-partygame waarbij het doel is om als eerste te sterven. Vissen zijn de vervuilde oceaan beu, dus might as well go out with a bang. Een leuk concept dat een aantal potjes fun is, maar ook snel veel vernieuwing eist om plezant te blijven. Vernieuwing die gezien de scope als studentengame begrijpelijk maar helaas ontbreekt. De gameplay is rudimentair maar wel heeft enkele subtiliteiten om je te onderscheiden van de concurrentie, al haal je vooral het meeste voordeel uit mapkennis. Desalniettemin heeft Final Splash wel een charmante artstyle die – ondanks een klein gebrek aan identiteit – wel heerlijk in schril contrast staat met de donkere humor van de pitch. Er is een demo beschikbaar als je zelf eens wil proberen en je minstens met tweeën bent.
Gloomy Eyes
Een titel die de jury enigszins verdeeld heeft. Gloomy Eyes is een – bij gebrek aan een betere term – maquette-platformer zoals Captain Toad: Treasure Tracker. Daarmee bedoel ik dat je het hele level in één keer mag zien en hierrond mag draaien of inzoomen alsof je een maquette of poppenhuis mag inkijken. Gloomy Eyes is echter ook het gaming-verlengde van de gelijknamige kortfilm van Fernando Maldonado en Jorge Tereso, wat betekent dat de artistieke directie niet echt in de handen van gamestudio-collab achter het spel zat. Net omdat het spel zo mooi was vormgegeven, was dit een betwist punt. Ondanks dit technisch debat kan je niet anders dan vaststellen dat Gloomy Eyes een uitzonderlijk sterk samengesteld spel is. Het is niet omdat de art al bestaat, dat de rest van de game zichzelf maakt. Gloomy Eyes heeft verder ook leuke gameplay doordat je kan afwisselen tussen twee personages met verschillende vaardigheden, wat het puzzelelement stevig verdiept. Een leuke titel dat naadloos als interactief verlengde van de film fungeert.
Chickenhare and the Treasure of Spiking-Beard
Helaas nog een spel dat ik niet hands-on heb kunnen testen. Niet dat jullie niet weten dat ik een zwak heb voor dit soort spellen. Een old school 3D-platformer die terug doet denken aan de hoogdagen, met Crash Bandicoot of Spyro the Dragon in pole positie. Chickenhare (of Hopper in ons prachtig Vlaams) neemt je op stap door verschillende werelden en evenveel uitdagingen op zoek naar de 7 kristallen. Een prachtig excuus om te hoppen, kloppen en ontdekken in elke uithoek van een uitgebreid universum. De personages hebben charme, de omgevingen zijn gevarieerd en de soundtrack schreeuwt avontuur. Maar het gekste aan deze titel is nog dat een kindvriendelijke platformer ook een wedstrijd aanbiedt met een echte schattenjacht op basis van hints in het spel. De prijs? Gewoon een gouden veer van geschat 200.000 dollar(!), no biggie. Ga zelf maar kijken!
Helix: Descent N Ascent
Eén van mijn persoonlijke favorieten, ook al is de game nog niet eens af. Helix neemt de gameplayvorm aan van een oude Zelda-game waar je in plaats van wapens superkrachten krijgt om puzzels op te lossen in een vrij te verkennen wereld. De artstyle is echter wat eerst in het oog springt, en wat een entree! De comic-style zwartwit-sketches zijn oogverblindend mooi, boordenvol detail en met een gelaagdheid die haast het niveau van Silksong benadert. Hierin een volledig 3D-geanimeerd personage steken en slim afwisselen tussen licht en duister biedt een geweldig contrast met deze monochrome wereld. De gameplay is minstens even straf, zelfs in de nog beperkte vorm van de demo die we kregen. De krachten hebben meer slagkracht dan je op het eerste gezicht denkt en nu al zie je de zaadjes van wat later kan uitgroeien tot heel complexe power-synergieën en diepgaande puzzels. Uitzonderlijk benieuwd naar de volledige versie, al was het maar om meer van deze wereld te verkennen. Als ze volgend jaar inzenden, zal de concurrentie de tenen mogen uitkuisen voor beste visuals.
The Spell Brigade
Eén van de games waar je wellicht al van gehoord hebt. The Spell Brigade is een survivor-like (denk Vampire Survivors en consorten) met als grootste vernieuwing online coöp tot vier spelers. En net als die andere multiplayergame met tovenaars, Magicka, is er ook hier friendly fire. Wat in een setting met duizenden kogels en duizenden vijanden nogal een uitdaging blijkt te zijn. De schattige art en grappige animaties verzachten gelukkig de pijn. The Spell Brigade is uiteraard een spel dat vooral met z’n gameplay uitblinkt, wat met de resem spells die je kan upgraden tot ridicule wapens van nucleaire proportie. Het spel doet het nu al goed in early access, heeft bakken positieve reviews en lijkt nog lang niet klaar met zich tot aan de nok te vullen met nieuwe powers. Dus als dit als een good time klinkt, moet je maar eens zelf gaan kijken.
30 BIRDS
De winnaar van de Best Visuals-categorie, en met recht en reden. De unieke mengeling van geprojecteerde, Perzisch gestileerde visuals en een knotsgekke wereld die al dan niet onder invloed van benevelende middelen tot stand kwam, is verbluffend. Samen met Gloomy Eyes en Helix één van de weinige games waar ik ben gestopt met spelen om het spektakel volledig tot mij te kunnen nemen. De soundtrack, die hier als twee trommelstokken bij de visuals past, tilt de hele ervaring naar een hoger niveau. Maar dat is niet alles, want 30 Birds is een complete ervaring. Het heeft een knotsgek maar strak geschreven verhaal, grappige dialogen en personages, 30 belachelijk memorabele vogels en een uitgestrekte wereld om te verkennen. De definitie van een underrated gem, als je bereid om je geest open te zetten.
Midnight Mayhem
Herinner je je Evolve nog? Of je heb ooit al gehoord van PROJECT: PLAYTIME? Mijn punt is: Midnight Mayem is een asymmetrische PvP-multiplayergame, waarbij één iemand het monster speelt terwijl de overige spelers proberen te ontkomen door taken te volbrengen. De beoogde horroratmosfeer behalen ze wel, mede dankzij een sounddesign dat even creepy is als je je van de boxart kan inbeelden. Leuk ook dat er verschillende monsters zijn om uit te kiezen en dat deze allemaal unieke vaardigheden hebben. Als overlever is het niet gemakkelijk, maar het is desondanks een bloedstollende en leuke ervaring. Veel meer heeft het niet te bieden dan een leuke avond, al is dat al een knappe verdienste op zich.
Wait What’s That?
Simpelweg Pictionary in VR, maar dan met een hoop debiele modifiers die het nog moeilijker maken om niet in een deuk te liggen. Wat dacht je van tekenen met een slap potlood? Of plots met graffiti op een muur tekenen? Hoe gekker de gameplay, hoe lelijker de tekening en hoe groter de fun. Daarbovenop krijg je ook nog leuke cosmetics om het nog onnozeler te maken. Het spel draait ook goed en speelt vlot. Het moeilijkste onderdeel van het spel ligt hem weliswaar ook in de VR, namelijk vier vrienden met bril verzamelen. Maar als dat mogelijk is, is deze tonnen fun.
Disastory
Ook een persoonlijke favoriet. De pitch van Disastory is dat je op point-and-click/Tabletop RPG-light avontuur vertrekt met een random set avonturiers. Hun design is heerlijk geschift, en hun vaardigheden maar vooral slechte karaktertrekken zijn dat evenzeer. Aan jou om hiermee om te gaan tijdens de verschillende skillchecks en dialoogkeuzes onderweg. Een simpel idee dat dankzij het geweldig schrijfniveau en de slimme interacties bijzonder plezant is om te ervaren. Het vechtsyteem, waar je snel spelfouten moet zien om zo de juiste aanval te kiezen, is ook superclever. Het spel zit echt vol knotsgekke wendingen, en weten dat er nog meer kunnen zijn met een andere set personages, verlengt alleen maar de fun. Subjectieve noot, maar de stijl en presentatie maakte me ook nostalgisch voor de Scribblenauts-spellen. Spijtig dat het nog niet uit is, zowel omdat we het niet konden nomineren alsook omdat ik wil voortspelen.
Untitled Hand Game: Tilted Edition
Een kort spel over de juiste spullen grijpen met een hand aan een touw. Denk 2D-klauwmachines voor de gameplay, maar dan met specifieke objectieven. Je moet de juiste voorwerpen pakken, tegen de tijd spelen, en ook nog eens een dikke highscore halen. De gameplay werkt goed genoeg, en als het eens faalt, is het meestal (en gelukkig) met komisch effect. De art is heel schattig en dankzij de muziek is het ook in een relaxte sfeer om je niet al te hard op te laten jagen door de timer. Klein en fijn, dat mag ook eens.
Roadside Research
Ik heb voor dit soort spellen een nieuwe genrenaam leren kennen: friendslop. Volgens Wikipedia een low(ish) budget-game met komische coöp-gameplay in een setting zonder al te zotte uitdagingen. De naam mag dan misschien wat negatief klinken, het betekent nog niet dat het spel slecht is. Dat bewijst Roadside Research alleszins. De pitch is simpel: baat een tankstation uit in de middle of nowhere als gestrande aliens. Doe dus niet alleen je job goed, maar probeer ook zo menselijk mogelijk over te komen terwijl je tentakels voor handen hebt en en slijm achterlaat als je stapt. De art is enigszins ruw, maar de gameplay is heel verslavend en tonnen fun met vrienden of als streamergame.
Jester: A Foolish Ritual
Nog een horror-multiplayer-titel, maar ditmaal is niemand de vijand. Met z’n vieren word je losgelaten in een kasteel waar een killer nar ronddwaalt. Vorm een plan en probeer de nodige runen te verzamelen om je vrijheid terug te krijgen. Uiteraard is het lang niet zo simpel, en moet je opletten voor het lawaai dat je maakt in je zoektocht. De sounddesign is daarom ook het sterkste punt van Jester: A Foolish Ritual. Elk oppervlak heeft een eigen volume en elke actie reageert dynamisch met de omgeving. Samen met de proximity chat zorgt het voor een beklijvende ervaring, althans tot je wat weg leert kennen. Plezant in coöp, maar evenzeer in een ieder-voor-zich-scenario, waar het dan grappig wordt om de positie van je metgezellen te verklappen met een ton kabaal. De content is verder beperkt, maar wel leuk voor een avondje.
Magic Forge Tycoon
Een cozy forge-management-sim met een grote focus op het juiste recept vinden voor je magisch arsenaal. Het leidt je goed door alle spelmechanieken maar eens op dreef jongleer je niet alleen met hoe iets gesmeed wordt, maar ook met wat, van waar die ertsen komen, aan wie je ze verkoopt en hoe je dat gaat doen. Een gameloop waarbij je snel flow bereikt, al is er veel trial en error ook. Visueel mag het er ook best zijn, met leuke animaties en oog voor detail in de vele menu’s. Het spel komt ook uit op mobiel, en ik denk dat dit ook de beste vorm zal zijn om te spelen gezien de heel tactiele lay-out van zowat alles. Enkel de muziek was iets te kort, anders no notes.
Forefront
Eentje die ik niet kon testen om logistieke redenen. Forefront is de VR-equivalent van Battlefield, of dat wil het althans zijn. Het spel komt pas volgend jaar uit maar van wat ik kon zien, is het duidelijk dat de makers enorm veel geleerd hebben uit hun vorig spel Breachers, dat zowat het VR-equivalent was van Rainbow Six Siege. De gameplay ziet er strak uit, met tonnen wapens en ook voertuigen, en de gunplay zelf lijkt heel immersief. De graphics lijken misschien wat dof, maar je moet ergens toegevingen doen als je 32 spelers tegelijk in VR over het netwerk laat spelen. Zoiets valt of staat natuurlijk met het aantal simultane spelers. Als er volk op het appel is, kan dit wel eens een killer app worden binnen het medium.
Best Served Cold
Nog eentje die we gereviewd hebben, deze keer door Kyria. Best Served Cold is een narratieve ervaring waarin jij als barman geheimen probeert te ontfutselen van je cliënteel om de politie te helpen met een reeks misdaden. De truc voor een goed gesprek? De perfecte cocktail natuurlijk. Een aspect van het spel dat niet meer dan een minigame is helaas, maar vooral duidelijk plaats laat aan het sterkste aspect van dit spel: zijn scenario. De personages zitten boordenvol persoonlijkheid, de dialogen zijn top geschreven en de talrijke wendingen zijn heerlijk. De tekenstijl en presentatie van het geheel is ook prachtig, met bijzonder veel aandacht voor de cocktails ook. Ik kreeg er alleszins zin van om ze zelf eens te proberen maken. Het grootste minpunt is dat het te kort is, maar dat mag je gerust als een compliment beschouwen.
Stip
De laureaten hebben ontzettend veel geluk dat Stip maar in 2026 zal uitkomen, want het had een geduchte concurrent geweest in meer dan één categorie. Voor nu is het de meer dan verdiende winnaar voor de Most Anticipated-categorie. Stip is een puzzelgame die het allerbeste gevoel veroorzaakt dat je kan vinden in het genre: luidop zeggen “Dat kon dus allemaal al van in het begin?!”. Niet alleen zijn de ‘zichtbare’ opdrachten een knap staaltje design, het spel zit ook boordevol fourth-wall-breaking plottwists en nieuwigheden die we hier niet willen spoilen maar het pantheon van de puzzelgames waardig zijn. Het is een waar avontuur om alles te ontdekken, en het spel weet ook als geen ander hoe je hiervoor net genoeg op het juiste pad te zetten zonder alles prijs te geven. De stijl en animaties zijn gewoonweg magistraal en de soundtrack begeleidt perfect de bizarre atmosfeer en lange denksessie die Stip je laat ondergaan. Sommige puzzels zijn ook bikkelhard, maar dat is slechts een bewijs van hun ijzersterke ontwerp. De definitie zelve van een smash hit in wording.
Short Memories
Een kort spel over ouder worden. Je krijgt er een inkijk in de mijmeringen van twee oudere dames en hoe ze zelf een plaats geven aan de laatste hoofdstukken van het leven. Short Memories neemt vooral het taboe weg, zonder per se je tranen te willen onttrekken met misplaatste meelij. Ouder worden is een deel van het leven, en dat wordt hier elegant maar sober belicht. De stijl is zeer minimalistisch maar werkt, en het script is meeslepend en zet je aan het denken. De gameplay is verder summier maar is eveneens een metafoor voor het thema. Nog zo een short en sweet game, en die moeten er ook kunnen zijn.
The Storyteller
Een interactief prentenboek voor op je smartphone of tablet. Het spel wil echt de voorloper zijn in het digitaal voorlezen, en houdt er een unieke en geslaagde designfilosofie aan over. Net als bij Asfalia blijft het argument dat een spel voor kids juist meer kwalitatief moet dan voor volwassenen, en dat heeft The Storyteller begrepen. Geen voice-over zodat je zelf zou voorlezen en geen microtransacties of andere intrusieve vormen van monetisatie die kinderen zou afleiden. De vormgeving is prachtig en lokt de kinderblik naar overal met al zijn details. Tegelijk heeft het een zacht verhaal met vertederende personages en een mooie boodschap van respect en openheid. Een mooi spel dat meer bekendheid verdient, al is de doelgroep natuurlijk heel specifiek.
Dino-Ducks Dash
Dino-Ducks Dash is een no-nonsense multiplayer-platformer. Grijp een stel vrienden en probeer zo lang mogelijk te overleven in een “eindeloos scrollen”-level vol valstrikken en moedwillig smerig geplaatste decorstukken. Uiteraard ben je er niet enkel om elkaar te helpen. Een resem power-ups zijn er ook om je score te verbeteren maar vooral je vrienden een kloot af te draaien. De gameplay is niet van de meest responsieve, maar dat draagt bij aan de hilariteit. Verder is het ontwerp van de wereld en personages niet slecht. Het ontbreekt helaas wel aan content om lang mee te gaan, en de soundtrack had ook wat langer mogen zijn.
Rubber Bird
Heb ik helaas niet kunnen testen. Van wat we kunnen zien, lijkt het alleszins een gekke ervaring te zijn. De pastelkleur esthetiek oogt alleszins uniek, maar wat simpel. Het spel wil vooral inzetten op zijn verhaal en andere gekke vogels, dus zal het schrijfniveau vooral van belang zijn. Dat het überhaupt een spel is met gekke vogels om inspiratie uit te plukken dankzij 30 Birds, is haast goddelijke interventie.
Seeds of Hope
Nog zo een korte en gratis game die je zelf gerust kan testen. Seeds of Hope werd gemaakt tijdens de Mental Health Game Jam en zet je in de schoenen van een bloemist die zijn bezoekers niet alleen aan de juiste bloem helpt, maar ook de juiste raad of gewoon een luisterend oor. Een vertederend spel met rustgevende art en presentatie. Een game met een functie ook, en net als voor Short Memories of A Long Goodbye, moeten die ook bestaan. De gameplay doet wat het moet en staat op geen enkel moment in de weg van een relaxerende ervaring.
Hive Blight
Autobattlers zijn al een uniek strategisch genre. Dit combineren met roguelike elementen en een tile-based vechtsysteem, verbreedt de keuzeruimte ettelijke malen meer. Er is een breed aanbod aan mooi ontworpen insecten om uit te kiezen, er zijn power-ups en equipment om deze te verbeteren, artefacten en passieve bonussen met leuke gimmicks… Hive Blight slaagt er wel in om dit verteerbaar te houden, en na enkele potjes worden de synergieën en beste strategieën duidelijk. Het is vanaf dan echt leuk om je troepen te zien domineren en als een sneeuwbal op een steile berg te zien groeien. De vijanden zijn verder gevarieerd en ook leuk ontworpen en het spel heeft wel wat herspeelbaarheid met meerdere personages. Niet meteen spek voor ieders bek, maar ook niet meteen een genre- en stijlcombinatie die je overal gaat zien.
Mazey Village
Deze game heeft al grote conceptveranderingen doorstaan, maar nu lijkt het geland te zijn als een hybride Animal Crossing met puzzels. Verken de wereld en los slide puzzles op om kleurrijke NPC’s te helpen en zo je dorp uit te bouwen tot de stad van je dromen. De twee delen zijn echt volwaardige aspecten ook en geen minigames van elkaar. De slide puzzles durven niet simpel te zijn en hebben de uitdaging om het in een minimaal aantal moves te doen. Het citybuilderaspect geeft je dan weer volledig controle over niet alleen de gebouwen, maar ook het terrein en alles wat daarop staat. Een gameloop die goed werkt en dankzij de schattige presentatie ook niet verveelt. De pseudo voice-acting versterkt die schattige wereld ook goed. Er is nog veel werk, maar ook nog veel tijd. Het ziet er alleszins veelbelovend uit.
Please, Watch the Artwork
Het derde luik van Thomas Waterzoois gametriptych over moderne kunst en dat interactief te maken. Na Mondriaan en Ensor is het nu de beurt aan de Amerikaanse realist Edward Hopper om studieobject te worden, en dit keer is dat ook letterlijk in gameplay vertaald. Je speelt er namelijk nachtwachter in het fictieve MaMa-museum. Hou de schilderijen in de gaten, want niets is wat het lijkt… Het spel voelt een beetje aan als Five Nights at Freddy’s, maar dan zonder de jumpscares en met meer focus op het puzzelaspect en verhaal. De stijl is alleszins weer helemaal Thomas Waterzooi, die als geen ander weet de schilderijen tot leven te wekken met meesterlijk geblende animaties. Een geduchte concurrent als deze volgend jaar zou uitkomen, maar wij hadden graag al wat meer willen kunnen zien.
Odds Chronicles
Tactical RPG met dobbelstenen en met ‘chronicles’ in de naam, dus moet het uiteraard medieval fantasy zijn. De gimmick is dat je voor alles de dobbelsteen moet rollen, al mag je achteraf Dicey Dungeons-gewijs kiezen wat je voor welke ability gebruikt. De tactische dimensie van de tile-based combat maakt het wel een pak moeilijker dan het klinkt, want het is echt je kansen zorgvuldig wegen bij elke beslissing. Je zou al dichtbij kunnen gaan staan voor de volgende beurt, maar wat is de kans op lethal? Los van de volatiele gameplay oogt het wel allemaal bijzonder mooi, en dan vooral de handgetekende avatars en landkaarten. De animaties brengen het gevoel van beeldjes op een bordspel goed over. De stijl van de modellen is misschien niet super uniek, maar hun kwaliteit en detail staan buiten kijf. De fundamenten zijn alvast stevig, dus benieuwd wat de finale versie in 2026 zal geven.
Kyoto Anomaly
Een titel die ik niet hands-on te pakken kreeg, maar de andere jury leden wel hebben gespeeld. Kyoto Anomaly is een intrigerende titel. Je zit namelijk vast in een soort tijdslus te midden de steegjes van Kyoto. Je doel is om de tempel van Hokan-ji te bereiken, maar dat is niet zo simpel. Niets is wat het lijkt en elke stap vooruit kan er twee achteruit betekenen. Als je aandachtig genoeg bent, is er wel een pad. Aangezien dat de gameplay is, vertrouwt het spel ook op zijn high-fidelity assets om de illusie hoog te houden, en het ziet er alleszins heel geslaagd uit. De atmosfeer is gespannen en mysterieus en ik was eigenlijk best nieuwsgierig naar hoe het zou aflopen. Het is niet lang en ook niet duur, dus als dit jouw cup of tea is, geef dan de titel een klik.
Overtime Anomaly
Toeval of niet was er dit jaar nog een psychologische horrorgame met ‘anomaly’ in de titel. De setting is ditmaal een verlaten kantoorgebouw. Jij bent natuurlijk nog druk overuren aan het presteren, en voor jou en nachtwachter Frank zal snel blijken dat er iets niet pluis is. Volbreng de taken zodat alles vlot blijft lopen, of hou alleszins de schijn op dat alles van een leien dakje gaat. Of anders… Maar goed, Overtime Anomaly slaagt in ieder geval in zijn opzet. Het is angstaanjagend en je bent nooit echt op je gemak. Er zijn wat jumpscares, maar net als bij Order 13 is het de keuze van de setting die ervoor zorgt dat je jezelf vooral angst bezorgd. Er is iets inherent onthutsend aan vaal TL-licht in een zaal waar alles zich methodisch herhaalt. Overtime Anomaly gebruikt die uitstekend. Verder is het sound design top, de artstyle passend en zit de gameplay goed. Aanrader.
Devive
Devive is nog niet af, maar wat we al te zien kregen was zeer goed. In deze action-adventuregame speel je Saïka, een moeder die het kind weer tot leven wil wekken. Het verhaal neemt een interessante twist wanneer Saïka haar leven schenkt in ruil voor de krachten om haar dochter te redden. In de gameplay vertaalt dit zich eenvoudig maar vrij uitdagend: je leven tikt heel de tijd af. Je zal dus niet alleen goed moet verkennen en de niet zo simpele twin-stick-shootercombat moeten doorstaan, je gaat dat ook snel en bijna foutloos moeten doen. Devive speelt al heel vlot, maar tal van extra mechanieken zoals de krachten van monsters stelen, kunnen de gameplay verder verrijken. En dat allemaal met een unieke artstyle en goed passende soundtrack. Een game met veel potentieel, zolang het level- en combatdesign zich goed vernieuwt. Zo als het al staat, is het duidelijk al op de goede weg.
Everybodish
Overcooked, maar jij bent het vlees (of een van je teamgenoten). Een whacky pitch dat tot even zotte situaties leidt. Je moet er met z’n vieren voor op een zetel, maar dat is een verloren kunst die gerust weer tot leven mag gewekt worden. De art en floppy animaties liggen ook volledig in lijn met de verwachtingen, en ook de soundtrack toont zich van zijn gekste kant. Ik heb even gegniffeld met de levelnaam ‘Moulenbeek’, een woordspeling met het Franse woord voor mosselen en Molenbeek, de stad rond Brussel met de slechte (en tegelijk meest onterechte) reputatie van België. Ik ben er geboren en getogen, dus warmde het mijn hart en mijn lachspieren. Helaas werkt niet alles even goed als deze levelnaam, maar zoals zo vaak in dit genre zijn dat problemen die het gelukkig nog grappiger maken. Het spel is ook nog helemaal niet af, dus te streng mogen we ook niet zijn. Test het gerust zelf uit: er is een demo op itch.io.
No Players Online
Al op mijn shortlist de winnaar van beste gamedesign, en ik was blij te horen dat de andere juryleden hier hetzelfde over dachten. No Players Online brengt als geen ander stijl, sfeer, gameplay en verhaal samen. Ik kreeg er zware Inscryption-vibes van, en na enkele uren was ik al helemaal opgegaan in het verhaal van een gevonden pc waarop iemand een 3D-shooter had gemaakt door middel van – om het kort te houden – zwarte magie. Found-footage games (al is dat niet echt een genre) zijn inherent fascinerend omdat je gewoon heel de tijd niet weet wat te verwachten maar No Players Online speelt hier uitzonderlijk slim mee. Het is niet altijd even simpel door hoe cryptisch het is, maar de pay-off in zowel variatie als de waarheid van dit verhaal zijn gewoonweg fantastisch. Een must play, zonder meer.
A Long Goodbye
De laatste winnaar op deze lijst, deze keer in de categorie best applied, het beste spel met een maatschappelijk of educatief doel. A Long Goodbye toont als de beste hoe het moet. Het vertelt het korte verhaal van Ada, een bejaarde pianist met dementie. Het spel is VR-only, dus beleef je dit op de meest viscerale manier mogelijk: door haar ogen. Je ziet in real time wat de aandoening met je doet, hoe details vervagen, hoe je omgeving stilaan onherkenbaar wordt. Een extreem krachtige ervaring op zich, maar in combinatie met de ijzersterke voice acting, slaat het emotioneel in als een bom. De presentatie in aquarelstijl is verbluffend om in VR aan te schouwen en ook al is amper gameplay, is dit zonder twijfel een van de meest impactvolle manieren die ik ooit heb beleefd om het thema dementie aan de man de brengen. Gelukkig ziet niemand je huilen met een VR-bril op…
Unicycle Pizza Time
En nu een 180° bocht in stijl. Unicycle Pizza Time is een rage platformer die je met z’n vieren kan spelen, en dong daarom vooral mee in de categorie best multiplayer. De pitch is wat het meeste zal aantrekken, want zoals de titel het aangeeft, ga je alles op een eenwieler moeten doen terwijl je pizza aan het leveren bent. De gameplay is moedwillig frustrerend maar verrassend haalbaar, mits genoeg tijd en stalen zenuwen. Met vier uiteraard een pak grappiger, al maak je het er echt niet makkelijker mee. De art doet wat het moet in deze situatie en de soundtrack herinnert je meteen aan waar het om draait: fun. Wel een pluim voor het leveldesign, dat verrassend gevarieerd was en me achteraf bijna terug deed grijpen naar een Trials-game.
Nebelmer
Nebelmer heeft me ietwat ontgoocheld, maar dat komt misschien omdat mijn verwachtingen te hoog waren, gezien het vorig jaar de prijs voor beste studentengame in de wacht sleepte. De wereld is nog steeds beeldmooi en bijzonder kleurrijk, maar de gameplay was helaas niet van hetzelfde kaliber als de presentatie. Versta me niet verkeerd: een open wereld platformer maken waar je dan ook nog eens kan vliegen, is geen simpele taak. De wereld nodigt gewoon uit tot zoveel meer dat het soms een kleine zonde is om die te doorklieven met een simpel railslide-segment. Desondanks blijft het spel indrukwekkend onironisch en is de soundtrack eentje die je ook zonder de game uren kan beluisteren.
Insanity: The Haunting
De andere LBE-VR-ervaring. Deze mochten we spelen in het VEX te Louvain-la-Neuve. Het moest een immersieve ervaring zijn, met niet alleen een trillende speelvloer van 10m op 10m, maar ook met haptic-feedbackvesten én 4D-toevoegingen zoals geur. Ik was maar half klaar voor het concept van geuren in een horrorgame met als decor een verlaten psychiatrisch ziekenhuis, maar na een potje had ik misschien toch liever spijt gehad van mijn toezegging eerder dan de ontgoocheling van de praktijk. Desalniettemin was Insanity: The Haunting een unieke ervaring. Ik kan het het beste omschrijven als een interactieve spookhuiservaring. Je volgt de baan met hier en daar input van jezelf maar vooral met een gezonde portie jumpscares en fobiegeïnspireerde paniek. Het is leuk dat wanneer de spinnen over je scherm gingen ook je vest dat gevoel overdroeg. Helaas was het verder vooral ‘volg de baan en geniet’ (als dat kan). Gelukkig is de art zeer geslaagd, met walgelijke creaturen en onthutsende decors. Misschien enkel voor dat geen verplaatsing naar VEX waard, maar ze hebben daar gelukkig nog tal van andere ervaringen, waaronder het zeer leuke Kraken Island.
Lunar Strike
Nog niet uit helaas, maar wel al uitstekend op weg. Je speelt er een jonge archivist die de laatste maankolonie moet inventariseren voor de toekomst. De kolonie wordt echter gesaboteerd, en je mondaine job transformeert plots in helse race om te overleven. Lunar Strike klopt zich op de borst dat het zo wetenschappelijk accuraat mogelijk wil zijn, en slaagt daar alleszins ook in (althans voor een leek zoals ik). De visuals zijn echter het main selling point en amai, wat ziet het spel er goed uit. De vista’s, de kolonie … Je zou je bijna echt op de maan wanen. De productiewaarde is even hoog voor de personages en animaties, waardoor de vele interacties van dit story-driven spel haast op een film gaan lijken. Zeer benieuwd hoe het afloopt, al zijn we nog niet zeker of het voor 2026 zal zijn. Momenteel zou het gepland zijn voor early 2026 maar dus eerst nog zien.
Aqua Mundo
Rollercoaster Tycoon, maar dan voor een waterpark. Duidelijk een hommage, want alles van presentatie tot UI doen je nostalgisch terugdenken aan de hoogdagen van het genre. Los van die bagage onderscheidt het zich wel met zijn perfect passend kleurenpalet en iets warmere sfeer, perfect om je in de mood te brengen voor een bezoek aan het waterpark. Het spel is nog niet af – en er is ook nog geen releasedatum bekend – wat solo dev Glen Bourgonjon genoeg tijd geeft om hier het spel van zijn dromen van te maken. Een nichetitel, maar eentje dat competent de spirit van het genre samenvat (of zo lijkt het toch al).
Gondola to Hopper
Wat mij betreft de schattigste van alle spellen. Gondola to Hopper is een spel dat draait onderaan je monitor. Je bestuurt er een trein dat door het 19de eeuwse Wallonië tuft om er goederen en passagiers te vervoeren. De gameplay is heel eenvoudig, maar ik kan niet genoeg onderstrepen hoe relaxerend en haast sprookjesachtig het is om de trein zijn gangetje te zien gaan terwijl je aan het werken bent. Het spel heeft ook geen vast kader, waardoor het mooie horizonlijnen kerft onderaan je zicht. De schilderachtige stijl versterkt verder het gezellig en warm gevoel dat deze game me geeft. Als game is het bijlange nog niet af, maar voor sfeer krijgt het alvast tien op tien.
Hello World: A Developer Story
Hello World is nog zo één van mijn favorieten, als moest het voor de prijs van meest verwachte game helaas, maar ook terecht, de duimen leggen voor Stip. Het is een humoristisch avontuur waar je samen met de developer door het designproces waadt. Eerst ben je niets, dan een kubus, dan eentje dat kan springen … en zo tot er hopelijk een echt spel uit komt. De weg naar het eindproduct is echter de echte prijs, dankzij een hilarisch geschreven verhaal en een zwaar maar vertederend Frans accent in de vertellerstem. Ik zat echt de hele tijd met een grijns op mijn gezicht te spelen. Het leuke is ook dat het – al dan niet vrijwillig – een educatief kantje heeft. Een spel voor je ogen zien gebouwd worden, en hier mee kunnen interageren, biedt een zelden eerder gezien perspectief in het designproces. Het beste voorbeeld was munten verzamelen. Die waren dan eindelijk toegevoegd, maar hier was geen collision voor ingesteld. Als dat gefixt was, kon je ze gebruiken als platform en ontsnappen uit het level. De developer hier ‘in real time’ op zien reageren, vond ik zeer clever. De art is ook uniek en versterkt de humor verder, zonder het idee van een work in progress te verloochenen. 10/10, dit wil ik absoluut uitspelen als het klaar is.
As Hermit Crabs Do
Een van de specialere spellen op in de lijst en de enige inzending van ESA Saint-Luc als studentenproject. As Hermits Crab Do transporteert je naar een post-apocalyptisch tijdperk. Opgesloten in een serre, ben jij in het bezit van het laatste fototoestel op aarde, en de ook de laatste fotorol. Klik, en het spel sluit af. Je screenshot wordt gesaved, maar dat is het einde van de ervaring. Toegegeven, As Hermit Crabs Do werkt beter als een kunstinstallatie dan als spel. Het interessante aan het werk is zien wat iedereen als foto zou nemen in die situatie. Leg je de laatste plant op aarde vast? Ga je voor een mondain stilleven? Of laat je de toekomstige vinders van je artefact liever in de haren krabben? Als op zich staande game is het vooral de pitch en de art die opvallen, en dat is misschien wat spijtig. Probeer het gerust uit en laat ons weten wat jouw kiekje is geworden.
HexoCity
Een klassieke tile puzzler in een heerlijk synthwavejasje. Het speelt een beetje als Dorfromantik maar dan met elke tegel overgoten in neon en futurisme. Leg je tegels, vorm bonussen voor gelijke matches en kijk hoe je stad organisch groeit op basis van je beslissingen. Een verslavende gameloop ook met deze unieke en geslaagde artstyle. De muziek klinkt uiteraard zoals je zou verwachten maar de tracks vervelen nooit. Ook noemenswaardig is de UI, dat helemaal het synthwave-esthetiek omarmt en dit goed uitvoert. Zeker de moeite als je even wil viben maar toch je brein actief wil houden.
Underworld Overseer
Een dungeonkeeper in VR. En ook al vat die zin het samen, is het verschil wel merkbaar dan als je het op de pc speelt. Je voelt echt dat je over je kerker torent en er is niets zo leuk als je onderdanen te plukken als madeliefjes om ze naar hun werkplek te yeeten om wat seconden preptijd te winnen. Underworld Overseer is stijlvol en detailrijk van dichtbij en het is dan ook een beetje spijtig dan je praktisch gezien niet vaak vanuit dat perspectief speelt. De game draait wel heel vlot en eens je er mee weg bent, speelt het even snel, zo niet sneller dan met muis en toetsenbord, met de bijkomende immersie als kers op de taart. Er is heel wat content ook, met meerdere levels en uitdagingen. Een classic in een nieuw en uniek jasje.
Als je tot hier hebt gelezen: eerst en vooral bedankt! Hopelijk was het even leuk om te lezen als het was voor mij om ze te testen. Ik kan nog steeds niet goed geloven dat ik deel mocht nemen aan dit avontuur, maar hier zijn we dan plots. Toch zou ik het zonder twijfelen opnieuw doen. Het talent van eigen bodem zo onder de loep mogen nemen is echt een eer, dus hopelijk heb ik al deze games ook eer aan gedaan. En wie weet, is dit de start van een jaarlijkse traditie op onze website…
Bekijk hier de winnaars van de Belgian Game Awards 2025.
