Send Help review: zotte fun

Regisseur Sam Raimi gebruikt op verschillende manieren onze verwachtingen tegen ons in de grappige en verdorven survivalfilm Send Help.

Ruzie met de baas

Machtsverhoudingen, ze zijn van alle tijden en plekken. Dat ondervindt Linda Liddle (Rachel McAdams, Doctor Strange in the Multiverse of Madness) op de meest confronterende manier. Zelfs op een onbewoond eiland voelt haar baas Bradley (Dylan O’Brien, Not Okay) zich beter dan haar. De twee zijn de enige overlevenden nadat hun bedrijfsvliegtuig crashte op weg naar Thailand. Linda zat alleen maar op die vlucht omdat ze protesteerde tegen haar gemiste promotie – die ging naar de jeugdvriend van de baas, Linda’s jonge, luie overste.

Op kantoor is Linda al jaren de stille werkkracht. Haar werk is onmisbaar voor hun vaag gedefinieerde bedrijf, maar daar krijgt ze natuurlijk geen waardering voor. In tegendeel, ze wordt constant uitgelachen om haar onbeholpen gedrag en gedateerde uiterlijk. In hun precaire situatie op het eiland heeft Linda echter de bovenhand, want zij is al jaren superfan van het Amerikaanse Expeditie Robinson. De wondes van Bradley verzorgen, zorgen voor beschutting en eten, ze kan het allemaal. En toch wil Bradley de leiding nemen. Stilaan wordt het niet zozeer een strijd om te overleven, maar voor macht. Misschien laat Linda wel helemaal niet zo makkelijk over haar heen lopen als op kantoor… Stille waters, diepe gronden, weet je wel?

Onverwachte paden

Send Help begint traditioneel, maar slaat snel onverwachte paden in. Twee tegenpolen die op elkaar aangewezen zijn om te overleven, dat doet denken aan Six Days, Seven Nights. De kantoorscènes aan het begin zijn misschien een tikkeltje uitvergroot, maar helemaal geloofwaardig. Linda wil haar levensstijl verbeteren en werkt daarom al jaren keihard, en wordt dan gedwarsboomd door een klassiek geval van vriendjespolitiek. In onze steeds ongelijkwaardiger wordende maatschappij is het niet ondenkbaar dat zelfs (of zeker) een personage als Linda wat sadistisch plezier haalt uit de kwetsbare positie van haar baas.

Tegelijk is het ook waar dat zelfs de meest onuitstaanbare mensen niet zomaar zo geworden zijn. In een verrassend doeltreffende scène laten Linda en Bradley hun muren zakken, en dat zorgt voor wat emotie maar ook argwaan. Want een doorsnee romcom of verhaal van vergeving hoef je van Sam Raimi niet te verwachten. Er zijn dus vleugjes van, maar ook van een reeks andere genres: komedie, thriller, horror, zombies. Wees gewaarschuwd, je ziet heel wat lichaams- en andere sappen op het scherm passeren. De mix aan tonen en genres werkt in deze film heel goed. Je weet daardoor nooit helemaal waar Send Help heen gaat, en dat maakt het ook zo leuk.

Plezier, dat straalt ook af van de hoofdrolspelers. Dylan O’Brien brak door met de Maze Runner-films, maar maakte dit jaar furore met zijn vertolking in indiefilm Twinless. Als Bradley kan hij verrassend veel reikwijdte laten zien. Van arrogante kwal, wanhopige man tot onzekere jongen – je gelooft het allemaal. Vooral zijn ‘verlamd’ acteren is indrukwekkend, neem het van ons aan. Maar deze film behoort toch toe aan Rachel McAdams. Een van de meest veelzijdige actrices van haar generatie bewijst ze hier opnieuw. Haar vertolking is een echte krachttoer, die net zoals de film alle genres overspant. Linda op kantoor is zowel komisch als aandoenlijk maar niet zielig; op het eiland vol zelfvertrouwen en vastberadenheid. Ze doet enkele extreme dingen, en McAdams gooit zich volledig. Na afloop is de actrice ongetwijfeld alweer in je achting gestegen.

Send Help is nu te zien in de bioscoop.