Forgotten Island review: een kleurrijke, knotsgekke trip

Een nieuwe DreamWorks-film is altijd reden voor enige nieuwsgierigheid, maar Forgotten Island is een verrassing van een heel andere orde. Deze kleurrijke, knotsgekke animatiefilm combineert de chaos van The Hangover met Filipijnse folklore, en dat pakt veel beter uit dan je op papier zou verwachten. Het resultaat is een razendsnel avontuur dat je aan het lachen maakt en onderweg onverwacht weet te raken.

Een laatste avond, een portaal en een eiland vol folklore

Jo en Raissa, ingesproken door H.E.R. en Liza Soberano (Lisa Frankenstein, Trese), zijn levenslange beste vriendinnen die na de middelbare school uit elkaar gaan. Tijdens hun laatste avond samen stuiten ze op een mysterieus portaal dat hen naar Nakali brengt, een fantasierijk eiland vol magische en mythologische wezens uit de verhalen waarmee ze via hun Filipijnse families zijn opgegroeid. Onderweg krijgen ze gezelschap van de goedbedoelende maar onhandige weerhond Raww (Dave Franco, Jumpers, Now You See Me) en een klein maar dapper groepje kompanen.

Het grootste gevaar op het eiland is de gevreesde Manananggal, het meest gevreesde wezen van Nakali, ingesproken door Lea Salonga (Mulan, Aladdin). Maar de echte inzet ligt dieper: de terugweg naar huis kost de herinneringen aan hun hele vriendschap, waardoor Jo en Raissa een race tegen de klok lopen om het eiland te verlaten voor ze elkaar vergeten. Zo wordt een dolle, chaotische queeste ook een verhaal over wat vriendschap waard is.

Een komedie waar je hardop om lacht

De humor is fantastisch. Er zitten talloze momenten in waarop het publiek spontaan in lachen uitbarst, en dat is niet vanzelfsprekend voor een animatiefilm. De grappen komen snel, zijn goed getimed en werken voor jong en oud. De chaotische feestsfeer doet denken aan The Hangover, maar dan in een fantasywereld waar niets is wat het lijkt en elke hoek van het eiland voor nieuwe verrassingen zorgt.

Dat het eiland geïnspireerd is door Filipijnse folklore, geeft de humor bovendien een eigen smaak. De wezens en verhalen zijn zelden te zien in grote animatiefilms, waardoor alles vers aanvoelt en je als kijker nooit het gevoel hebt dat je een bekende grap voor de tweede keer hoort.

Een psychedelisch spektakel van begin tot einde

Qua animatie is Forgotten Island pure perfectie. Het scherm barst van de kleur, elk beeld lijkt te trillen van energie en alles voelt levendig, psychedelisch en bijna foutloos. Het is het soort animatie waarbij je je ogen uitkijkt, omdat er in elk shot wel iets te ontdekken valt. De film zit boordevol vondsten en laat zien hoe vrij en creatief er met kleur, beweging en fantasie kan worden omgesprongen wanneer een studio zich helemaal mag uitleven.

Dat is geen toeval, want de film is geregisseerd door Joel Crawford en Januel Mercado, het duo achter Puss in Boots: The Last Wish, en Crawford wilde na die film opnieuw laten zien wat animatie op zijn best kan. Die ambitie is in elke scène voelbaar. De fantasie van de makers kent geen rem, en toch verliest de film nooit zijn eigen stijl uit het oog. Het resultaat is een visuele trip die tegelijk gedurfd, speels en verrassend verfijnd aanvoelt.

De prijs van een vriendschap

Onder alle chaos en slapstick schuilt een verhaal dat dieper raakt dan je vooraf zou verwachten. De prijs voor de terugweg naar huis is het kwijtraken van de herinneringen aan hun hele vriendschap, en die inzet geeft het avontuur een bijna pijnlijke ondertoon. Elke grap en elke ontsnapping draagt daardoor extra gewicht.

Precies die bitterzoete kant tilt de film boven een gewone feestkomedie uit. Het afscheid van de tienerjaren en het uit elkaar groeien worden vertaald naar iets herkenbaars en eerlijks. De film laat je lachen, gunt je een stil moment en laat je achter met een kleine brok in de keel, zonder ooit echt goedkoop of makkelijk te worden.

Forgotten Island is nu te zien in de bioscoop.