Jumpers review: Pixar is terecht de maatstaf voor animatiefilms

Jumpers, of eigenlijk Hoppers, is de nieuwste film van Pixar. Het is me ook onduidelijk waarom de titel veranderd is, want in Duitsland heet hij bijvoorbeeld wel gewoon Hoppers. Dit voorspelt al weinig goeds voor de uiteindelijke kijkcijfers, want rommelige communicatie zal ervoor zorgen dat velen het bestaan van Jumpers misschien zal ontgaan. Maar los daarvan: voor elke Pixar-film zijn we wel benieuwd.

In 2026 komt Pixar niet met 1, maar met 2 films. Een origineel verhaal en een sequel. Meestal ben ik vooral meer fan van de originele verhalen, maar de sequel dit jaar is van Toy Story en dat is natuurlijk buiten categorie. Maar kan Pixar ons met het originele Jumpers ook overtuigen?

Meeleven met dieren

Mabel Tanaka is als klein kind al een grote dierenvriend en komt hier op school al mee in de problemen wanneer ze de ‘klashuisdiertjes’ wil redden. De enige die haar echt een beetje begrijpt, is haar lieve oma. Na een schorsing op school toont haar oma haar een mooie plek in de natuur om tot rust te komen. In een Up–achtige sequentie krijgen we te zien hoe Mabel en haar oma veel tijd doorbrengen aan de mooie waterplas in de natuur. Onvermijdelijk tikt de klok verder en uiteindelijk zit Mabel zonder haar oma aan het water.

Fast forward naar een 19-jarige Mabel. Als natuuractivist staat ze vaak tegenover de hebzuchtige burgemeester Jerry Generazzo. De burgemeester wil nu een grote ringweg bouwen en Mabels geliefde waterplas ligt nu net in de weg van deze ringweg. Jerry heeft een vergunning om te mogen bouwen indien er geen ‘wildlife’ meer aanwezig is in dit natuurgebied. Raar maar waar blijkt dit ook opeens zo te zijn….

Op de universiteit volgt Mabel uiteraard ook het vak biologie en haar professor laat haar weten dat de afwezigheid van de bever hier de oorzaak moet zijn van de leegloop van dieren. De beverdam is immers het cruciale element in het ecosysteem. Die nacht ontdekt ze dat het onderzoeksteam van de universiteit erin geslaagd is om een robotbever na te maken waarin ze hun eigen geest kunnen plaatsen. Ze gebruiken dit om de bever beter te kunnen observeren in het wild. Mabel schiet onmiddellijk in gang om zichzelf te verplaatsen in de robotbever. En op deze manier gaat ze op zoek naar de echte bevers om ze terug naar de waterplas te krijgen. Daar ontdekt ze dat het dierenrijk toch anders in elkaar zit dan gedacht.

Waar Pixar zo goed in is

Ik val met de deur in huis: dit was geweldig. Het is op zich weer even een premisse waarin je moet meegaan en waarin Pixar zo sterk is. Zodra Mabel de rol van bever op zich neemt, kan ze ook met alle dieren spreken. Vele dieren worden in eerste instantie gelinkt aan hun vooroordelen, maar krijgen vaak toch nog een ander positief kantje. Dit toont ook wel dat de makers hun dierenliefde niet verbergen in Jumpers.

Met Jumpers slaagt Pixar er weer in om een mooie boodschap over te brengen. Het belang van de natuur en onze omgang ermee staat centraal. En toch doen ze dit niet met een belerend vingertje. De mens als soort is niet de slechterik in het verhaal van Jumpers. Meer nog, de mensen en de stad worden expliciet meegenomen als deel van de natuur.

Het is ook eens verfrissend dat het niet de typische menselijke vervuiling die als boosdoener dient, maar eerder de bouwwoede die vaak heerst. In België, vooral Vlaanderen, kennen we dit probleem maar al te goed. Concurreren voor plaats is een groot probleem en Jumpers gaat dan ook vooral over evenwicht. En dat is misschien vooral een les voor de oudere kijkers. We moeten immers onthouden dat Pixar geen kinderfilms maakt, maar films die (toevallig) ook kijkbaar zijn voor kinderen. Dat is een groot verschil.

Zelf vind ik het, door een wetenschappelijke achtergrond te hebben, leuk om te zien dat het concept van een ecosysteem goed uitgelegd wordt. Hoe één soort een grote impact kan hebben op honderden andere soorten. Ook de onderverdeling in diersoorten en predatoren/prooien komt goed aan bod, zonder uiteraard zwaar te choqueren. En al het bovenstaande is gedrenkt in een heerlijk sausje humor.

Piper Joy Curda spreekt de stem van Mabel in, zij is vooral gekend van enkele Disney Channel-producties van begin jaren 2010. Ook voor de tweede grote rol, deze van George de bever, werd een minder bekende naam gecast, Bobby Moynihan (SNL, Monsters University). Voor de burgemeester Jerry werd dan weer wel een grote naam gevonden, namelijk Jon Hamm (Top Gun: Maverick). Ook horen we Dave Franco (Together) nog als de vlinder Titus en Meryl Streep als zijn moeder. Gelukkig zijn de bekende stemmen beperkt tot de kleinere rollen, zodat de aandacht daardoor niet opgeslokt wordt.

Voor mij is dit de beste originele Pixar in lange tijd en ik hoop dat dit ook zo zal zijn voor vele anderen.

Vanaf woensdag 4 maart speelt hij officieel in de zalen. Maar eigenlijk kon je hem al vanaf 28 februari in de meeste Belgische cinema’s zien in avant-première. En doe dat, wacht niet op Disney+.